บทที่ 92 หรือว่าทั้งหมดนี้ฉันจะคิดไปเองฝ่ายเดียว?

ในร้านกาแฟ หลังจากฝูจิ่งอี้ถูกไล่ตะเพิดออกไป ฉู่จื่อและเฟ่ยหงก็ขอตัวกลับ กลุ่มไทยมุงก็สลายตัวไปเช่นกัน

เรื่องวุ่นวายปาหี่ฉากนี้ ถือว่าปิดม่านลงอย่างเป็นทางการ

ส่วนอู๋หลานยังคงอยู่ต่อ ท้ายที่สุดแล้วในเมื่อตอนนี้หลินชวนกลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่ของบริษัทไปแล้ว ในฐานะประธานบริษัท เธอก็ย่อมต้องอยู่รายงานผลการดำเนินงานให้หลินชวนฟัง อู๋หลานยืนอยู่ต่อหน้าหลินชวนด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจจนแทบจะตัวสั่น

หลินชวนเอ่ยปาก "ไม่ต้องเกร็งไปหรอกครับ ความสามารถในการทำงานของคุณก็ถือว่ายอดเยี่ยมทีเดียว เมื่อกี้ฉู่จื่อกับเฟ่ยหงก็ยังเอ่ยปากชมคุณอยู่เลย ว่าที่บริษัทเติบโตมาได้ถึงทุกวันนี้ก็เพราะความดีความชอบของคุณ หลังจากนี้ก็ตั้งใจทำงานต่อไปนะครับ พยายามปั้นบริษัทให้เติบโตแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก"

เรื่องที่อู๋หลานแอบเลี้ยงดูผู้ชาย มันเกี่ยวอะไรกับหลินชวนล่ะ? ขอแค่เธอบริหารจัดการบริษัทให้ดี เรื่องอื่นมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ

พอได้ยินแบบนั้น อู๋หลานก็ดีใจจนเนื้อเต้น "วางใจได้เลยค่ะเถ้าแก่ ฉันจะทุ่มเทแรงกายแรงใจบริหารบริษัทให้ดีที่สุดเลยค่ะ"

หลินชวนสั่งงานต่อ "ตอนนี้ผมมีงานให้คุณทำอย่างนึง ช่วยไปร่างสัญญาขอซื้อลิขสิทธิ์สิทธิบัตรที่เกี่ยวข้องกับระบบอัตโนมัติจากนักศึกษาให้ผมที ส่วนเรื่องจำนวนเงิน ก็ระบุไปสักห้าแสนหยวนแล้วกันครับ"

การที่หลินชวนซื้อกิจการบริษัทนี้ มีเป้าหมายหลักอยู่สองประการ

หนึ่งคือบริษัทนี้มีศักยภาพที่ดีเยี่ยมจริงๆ เอามาเป็นฉากหน้าเพื่อใช้ฟอกเงินที่ได้จากระบบไอ้โบ้ได้อย่างแนบเนียน สองคือผลิตภัณฑ์ของบริษัทนี้มันสอดคล้องกับสาขาวิชาระบบอัตโนมัติที่เขากำลังเรียนอยู่พอดี การเอาเรื่องสิทธิบัตรมาอ้าง มันเป็นอะไรที่สมเหตุสมผลสุดๆ

การอ้างว่าขายสิทธิบัตรเทคโนโลยีที่คิดค้นขึ้นมาได้ในฐานะนักศึกษา แบบนี้มันก็ดูสมเหตุสมผลแล้ว เงินที่จะโอนไปให้พ่อแม่ ก็จะได้มีที่มาที่ไปอย่างถูกต้อง

ไม่อย่างนั้น จู่ๆ นักศึกษาธรรมดาอย่างเขาโอนเงินก้อนโตไปให้ พ่อแม่ก็คงไม่กล้าเอาออกมาใช้หรอก ดีไม่ดีจะมานั่งกังวลอีกว่าลูกชายตัวเองแอบไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรมาหรือเปล่า ท้ายที่สุดแล้วอาชีพที่ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำส่วนใหญ่ ก็มักจะเป็นอาชีพสีเทากันทั้งนั้น

ถึงแม้ฐานะทางบ้านจะไม่ค่อยสู้ดีนัก แต่ก็พอมีเงินเก็บอยู่หลักหมื่นหยวน สุขภาพร่างกายของพ่อแม่ก็ยังแข็งแรงดี ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอะไรมากมายนัก

ขืนโอนเงินที่ไม่รู้ที่มาที่ไปก้อนโตไปให้จนท่านตกใจจนล้มป่วยไป มันจะได้ไม่คุ้มเสีย สู้ค่อยๆ โอนไปทีละนิด หรือไม่ก็หาข้ออ้างที่ฟังดูสมเหตุสมผลไปอธิบายให้ท่านฟังสบายใจกว่า

หลินชวนไม่ได้ตั้งใจจะโอนไปให้ทีเดียวตู้มเดียว กะจะค่อยๆ โอนไปทีละหลักแสนหยวนก่อน เพื่อให้พวกท่านค่อยๆ ปรับตัวรับมือได้ง่ายขึ้น อีกอย่างถ้ามีเงินก้อนโตหล่นทับทีเดียวตู้มเดียว มันก็เป็นแค่ตัวเลขเท่านั้น การได้เห็นตัวเลขค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ต่างหากล่ะถึงจะฟินของจริง

อู๋หลานไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงของหลินชวน แต่เธอก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม "รับทราบค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันสั่งให้ลูกน้องไปกว้านซื้อสิทธิบัตรมาให้คุณสักฉบับเลยนะคะ แบบนี้ต่อให้มีคนไปตรวจสอบ ก็จะพบว่าเป็นสิทธิบัตรของจริงร้อยเปอร์เซ็นต์เลยค่ะ"

ถึงแม้อู๋หลานจะมีรสนิยมชอบเลี้ยงดูผู้ชาย แต่เรื่องประสิทธิภาพการทำงานของเธอนั้นต้องยอมรับเลยว่าขั้นเทพ ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจ ก็จัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จสรรพ

จากนั้นหลินชวนก็โทรศัพท์ไปที่สำนักงานอธิการบดีของมหาวิทยาลัย ขอให้ทางมหา'ลัยช่วยออกใบรับรองเงินรางวัลสำหรับการคิดค้นสิทธิบัตรตัวเดียวกันนี้ให้หน่อย โดยขอให้ผู้บริหารระบุยอดเงินรางวัลไว้ที่ห้าแสนหยวนด้วย

ข้อดีของการเป็นผู้บริจาครายใหญ่ก็ฉายแสงให้เห็นอีกครั้ง ใบรับรองแบบนี้ แค่เอ่ยปากขอก็ได้มาอย่างง่ายดาย แน่นอนว่าเงินรางวัลส่วนนี้ เขาไม่ได้ไปเบิกออกมาจากกองทุนนวัตกรรมเทคโนโลยีสองล้านหยวนที่เขาบริจาคไปหรอกนะ แต่เขาเป็นคนควักกระเป๋าจ่ายเองต่างหาก

ด้วยเอกสารรับรองสองฉบับนี้ ทุกอย่างก็ดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ หลินชวนจัดการถ่ายรูปเอกสารทั้งสองฉบับแล้วส่งไปให้พ่อแม่ดู พร้อมกับโอนเงินรางวัลหกแสนหยวนที่ได้จากการทำภารกิจสำเร็จทั้งสามครั้งไปให้ด้วย

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เขารู้สึกอยากจะโอนเงินหกแสนหยวนก้อนนี้ไปให้พ่อแม่มากที่สุด อาจจะเป็นเพราะในจิตใต้สำนึก เขารู้สึกว่านี่แหละคือเงินที่เขาหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองจริงๆ

เขาแกล้งทำเป็นบอกว่าตัวเองเก็บเงินไว้ใช้เองสี่แสนหยวน ไม่อย่างนั้นพ่อแม่อาจจะโอนเงินส่วนหนึ่งกลับคืนมาให้เขาอีก

ไม่นาน หลินซง ผู้เป็นพ่อก็โทรศัพท์มาหา หลินชวนบอกให้อู๋หลานไปจัดการธุระของตัวเองก่อน แล้วค่อยกดรับสาย

น้ำเสียงของหลินซงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น เจือปนความไม่อยากจะเชื่อ "เสี่ยวชวน นี่มันเรื่องจริงเหรอลูก? เมื่อก่อนพ่อเคยได้ยินมาว่าสาขาระบบอัตโนมัติของลูกต้องเรียนพวกซอฟต์แวร์ฮาร์ดแวร์อะไรพวกนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะถึงขั้นคิดค้นสิทธิบัตรได้ด้วย? สิทธิบัตรตัวเดียวขายได้ตั้งล้านหยวน มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?"

ซือฟาง ผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยความดีใจ "ลูกชายของเราเก่งที่สุดเลย เรียนยังไม่ทันจบมหา'ลัย ก็หาเงินก้อนโตได้แล้ว เงินตั้งหนึ่งล้านหยวนเลยนะลูก เกิดมาแม่ยังไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย เงินหกแสนหยวนก้อนนี้เดี๋ยวแม่จะเก็บฝากธนาคารไว้ให้นะ เอาไว้เป็นสินสอดขอเมียให้ลูก ทีนี้ก็มีเงินก้อนโตเตรียมพร้อมไว้แล้ว"

ด้วยความที่มีทั้งเอกสารรับรองจากทางมหาวิทยาลัยและบริษัทเทคโนโลยี พวกท่านจึงไม่เกิดความสงสัยเลยแม้แต่น้อย ยอมรับเงินก้อนนี้ไปอย่างสบายใจ

แต่สิ่งที่ทำให้หลินชวนรู้สึกขำขันปนจนใจก็คือ เขาเพิ่งจะเรียนอยู่มหา'ลัยเองนะ ทำไมถึงรีบร้อนอยากให้เขาเก็บเงินไว้ขอเมียแล้วล่ะ? เมื่อสองสามปีก่อน ยังคอยพร่ำสอนไม่ให้เขารีบมีแฟนอยู่เลยแท้ๆ

จากนั้นหลินชวนก็บอกว่าตัวเองได้เข้าไปทำงานที่บริษัทอวิ๋นถูเทคโนโลยีแล้ว อนาคตรับรองว่าหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำแน่นอน บอกให้พวกท่านเลิกทำงานหนักได้แล้ว ที่นาที่บ้านก็ไม่ต้องไปทำแล้ว ทว่าพวกท่านกลับไม่ยอมฟัง ซ้ำยังเทศนาสั่งสอนเขากลับมาอีก ว่าพอหาเงินได้แล้วก็อย่าลืมกำพืดตัวเอง ความรุ่งเรืองมันอาจจะอยู่แค่ชั่วครั้งชั่วคราว มีเงินก็ต้องรู้จักเก็บออมไว้บ้าง

พอได้ฟังเสียงบ่นจู้จี้ของพ่อแม่ หลินชวนกลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาผลาญเงินเป็นเบี้ยจนแทบจะชาชินไปแล้ว แต่เงินหกแสนหยวนก้อนนี้ เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นการใช้เงินที่คุ้มค่าที่สุด

ในขณะเดียวกันก็รู้สึกจนใจเล็กน้อย ทัศนคติของพ่อแม่คงเปลี่ยนไม่ได้ปุบปับหรอก คงต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป บังคับกันไม่ได้หรอก

ยังไงซะเงินรางวัลหนึ่งล้านหยวนก้อนนี้ ก็คงช่วยเติมเต็มความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยให้พวกท่านได้มากโข แถมเวลาไปคุยโอ้อวดกับญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูง ก็จะได้ยืดอกได้อย่างภาคภูมิใจ

ตอนนี้ปูทางไว้เรียบร้อยแล้วว่าเข้าไปทำงานในบริษัทอวิ๋นถูเทคโนโลยี หลังจากนี้ถ้าจะค่อยๆ โอนเงินเพิ่มไปให้เรื่อยๆ มันก็ดูสมเหตุสมผลและราบรื่นแล้ว

หลังจากวางสาย หลินชวนก็กดเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาเพื่อตรวจสอบความคืบหน้าของภารกิจ ในตอนนั้นเอง ฉินปิงชิงก็เดินเข้ามาหา

ความจริงแล้วสายตาของเธอจ้องมองมาที่หลินชวนด้วยความหวานเยิ้มหยดย้อยมาตั้งนานแล้ว แต่พอเห็นว่าเขากำลังยุ่งอยู่ ก็เลยได้แต่ยืนรออย่างสงบเจียมตัว พอเห็นว่าเขาทำธุระเสร็จแล้ว เธอก็ทนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

เธอกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่หลินชวนกลับยกมือขึ้นปรามไว้ก่อน "เดี๋ยวก่อนครับ ผมยังเคลียร์ธุระไม่เสร็จ"

"อ้อ ได้ค่ะ" ฉินปิงชิงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วลงนั่งฝั่งตรงข้ามหลินชวน ในตอนนี้ ขอบตาของเธอยังคงแดงระเรื่อ น้ำเสียงก็แหบพร่าเล็กน้อย ความสวยสง่าแบบสาวมั่นลดลงไปบ้าง แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความน่าทะนุถนอมราวกับลูกนกตัวน้อยๆ แทน

สวีชุ่ยชุ่ยที่มองดูอยู่รอบนอก ก็แอบทอดถอนใจในใจ ฉินปิงชิงโดนผู้ชายคนนี้ตกเข้าอย่างจังแล้วสิเนี่ย แต่เธอก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลดีนะ

จุดประสงค์ที่แท้จริงของการเข้าซื้อกิจการบริษัทอวิ๋นถูเทคโนโลยีของหลินชวน พวกเธอไม่มีทางรู้หรอก ในมุมมองของพวกเธอ ก็คือหลินชวนยอมทุ่มเงินถึงสองร้อยแปดสิบล้านหยวนเพื่อฉินปิงชิงเพียงคนเดียว

หลินชวนแกล้งทำเป็นก้มหน้าดูสมาร์ตโฟนเพื่อตรวจสอบความคืบหน้าของภารกิจ พบว่าภารกิจที่สี่สำเร็จลุล่วงไปกว่าครึ่งแล้ว

ทำให้สาวสวยระดับ 8 คะแนนขึ้นไปจำนวนสามคน มีค่าความประทับใจเพิ่มขึ้นถึง 80 แต้ม (สำเร็จ): หยินเมิ่งหลาน, เย่เม่ยเซิง, หลิงอู่ซ่า

ทำให้สาวสวยระดับ 8 คะแนนขึ้นไปจำนวนหนึ่งคน มีค่าความประทับใจเพิ่มขึ้นถึง 90 แต้ม (สำเร็จ): ฉินปิงชิง

ตอนนี้ที่ยังขาดอยู่ ก็คือเป้าหมายเก็บสะสมค่าความประทับใจรวมให้ครบ 400 แต้ม หลินชวนลองคำนวณดู ตอนนี้เก็บสะสมมาได้ 324 แต้มแล้ว ยังขาดอีก 76 แต้ม

หลินชวนคิดในใจ "นึกไม่ถึงเลยว่าภารกิจที่ดูยากๆ จะสำเร็จไปก่อน ส่วนภารกิจที่ดูง่ายๆ ดันเหลือรั้งท้ายซะงั้น ถ้าอย่างนั้นเป้าหมายค่าความประทับใจที่เหลืออีก 76 แต้ม คงต้องขยายขอบเขตเป้าหมายให้ครอบคลุมไปทั่วทั้งย่านมหาวิทยาลัยแล้วล่ะ ต้องใช้ประโยชน์จากมหาวิทยาลัยทั้งแปดแห่งในย่านนี้ให้คุ้มค่าซะหน่อย ขี่รถโฉบไปโฉบมาสักรอบก็น่าจะเก็บแต้มได้ครบแล้วล่ะมั้ง"

หลังจากดูหน้าต่างระบบเสร็จ หลินชวนถึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองฉินปิงชิง "เป็นไงบ้างครับ โอเคขึ้นหรือยัง?"

สายตาที่ฉินปิงชิงมองหลินชวน เต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน "โอเคขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มาช่วยกู้หน้าให้ฉัน"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง คุณรีบกลับไปอาบน้ำพักผ่อนที่หอพักเถอะครับ" พูดจบ หลินชวนก็ลุกขึ้นยืน

"แล้วคุณจะไปไหนคะ?" ฉินปิงชิงรีบลุกขึ้นเดินตามโดยสัญชาตญาณ ท้ายที่สุดแล้วเธอกำลังตั้งใจจะสารภาพความในใจกับเขาอยู่พอดี ความรู้สึกซาบซึ้งและหลงใหลคลั่งไคล้ที่มีต่อเขามันอัดอั้นจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว เธอยังไม่ได้ถ่ายทอดมันออกไปเลยนะ

ทว่าพอเดินตามไปได้แค่สองก้าว เธอก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าการเดินตามติดแจแบบนี้มันอาจจะดูไม่งามนัก ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาเล็กน้อย ในจังหวะนั้นเอง หลินชวนก็หันกลับมาพูดขึ้น "พอดีผมเพิ่งจะถอยมอเตอร์ไซค์มาใหม่น่ะครับ กะว่าจะลองขี่โฉบไปดูสาวสวยแถวๆ ย่านมหาวิทยาลัยสักหน่อย ได้ยินมาว่ามหา'ลัยอื่นก็มีสาวสวยเด็ดๆ เยอะเหมือนกัน เมื่อก่อนไม่ค่อยมีโอกาสได้ไปดูให้เต็มตาเลย"

หลินชวนจงใจพูดแบบนี้ เพื่อดับฝันไม่ให้ฉินปิงชิงทึกทักเอาเองว่าเขาคือเจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอ จะได้ไม่ต้องมาคาดหวังอะไรลมๆ แล้งๆ กับเขา

วันนี้เพิ่งจะมารู้ว่าฉินปิงชิงมีรักแรกฝังใจ แถมยังนัดเจอกันสองต่อสองจนเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ถึงแม้ตอนนี้ฉินปิงชิงจะยังโสด และตัวเขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายชีวิตเธอ แถมเธอก็ไม่ได้ทำอะไรล้ำเส้น ยังคอยพูดเกลี้ยกล่อมให้ฝูจิ่งอี้กลับไปคืนดีกับแฟนเก่าด้วยซ้ำ

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ในเมื่อรู้จักกันแล้วยังแอบไปนัดเจอรักแรกแบบสองต่อสองอีก ธรรมชาติของผู้ชายก็มักจะมีความหวงก้างและรักความสะอาดอยู่บ้าง ยิ่งตอนนี้เขารวยล้นฟ้าขนาดนี้แล้ว มาตรฐานการเลือกผู้หญิงย่อมต้องสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจปัดตกฉินปิงชิงไปเรียบร้อยแล้ว ไม่คิดจะดึงเธอมาพัฒนาความสัมพันธ์ฉันคนรักอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ค่าความประทับใจของฉินปิงชิงก็พุ่งทะลุไปถึง 91 แต้มแล้ว การจะปั๊มให้เพิ่มขึ้นไปอีกมันยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา จึงไม่มีความจำเป็นต้องไปเสียเวลาปั๊มแต้มกับเธออีกต่อไป

ตอนนี้ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของฉินปิงชิง ก็คือฟังก์ชัน 'โอกาสทอง' ที่เพิ่งจะอัปเดตเข้ามาใหม่นั่นแหละ

พูดจบ หลินชวนก็เดินออกจากร้านกาแฟ ขึ้นคร่อมซูซูกิ ฮายาบูสะคันงาม แล้วยูเทิร์นรถบิดทะยานออกไปอย่างหล่อเท่

ฉินปิงชิงและสวีชุ่ยชุ่ยได้แต่มองตามแผ่นหลังของหลินชวนที่จากไปอย่างสง่างามด้วยความงุนงงสับสน

สวีชุ่ยชุ่ยอุทานด้วยความอึ้ง "เดี๋ยวนะ ตรงหน้าก็มีสาวสวยระดับดาวคณะยืนอยู่ทนโท่แท้ๆ แต่นายกลับบอกว่าจะไปขี่รถดูสาวสวยในย่านมหา'ลัยเนี่ยนะ?"

เมื่อกี้ก็เพิ่งจะทุ่มเงินสองร้อยแปดสิบล้านหยวน ลงมาจุติราวกับฮีโร่กอบกู้สถานการณ์ คนตาบอดก็ยังดูออกเลยว่า ฉินปิงชิงตกหลุมรักนายเข้าอย่างจังแล้ว

ขอแค่นายเอ่ยปากมาคำเดียว ฉินปิงชิงก็พร้อมจะพลีกายถวายตัวเป็นแฟนให้นายทันที แต่ผลคือ... นายไม่สนเว้ย ขอเลือกไปขี่รถดูสาวสวยที่ย่านมหา'ลัยดีกว่างั้นเหรอ?

ฉินปิงชิงเองก็อึ้งกิมกี่ไปเหมือนกัน หลินชวนปรากฏตัวขึ้นราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาว ทุ่มเงินกว่าสองร้อยแปดสิบล้านหยวนเพื่อกู้หน้า และคืนความบริสุทธิ์ให้กับเธอ ตัวเธอเองก็ตกหลุมรักเขาเข้าเต็มเปา จนแทบอยากจะพุ่งเข้าไปสวมกอดเขาอยู่แล้ว เธอถึงขั้นจินตนาการภาพชีวิตคู่ที่แสนหวานชื่นระหว่างเธอกับหลินชวนไปไกลแล้วด้วยซ้ำ

ทว่าหลินชวนกลับมาบอกว่าจะไปขี่รถดูสาว น้ำเสียงของเขาเหมือนจงใจพูดให้เธอฟังโดยเฉพาะ หรือว่า... ที่ผ่านมาทั้งหมดนี้ เธอคิดไปเองฝ่ายเดียวงั้นเหรอ?