บทที่ 93 เลขาสาวมาดเจ๊ผู้เก่งกาจ

หลินชวนเพียงแค่แสดงจุดยืนของตัวเองให้ฉินปิงชิงเห็น ความจริงเขาไม่ได้ขี่มอเตอร์ไซค์ไปดูสาวๆ ในย่านมหาวิทยาลัยจริงๆ หรอก

พฤติกรรมแบบนั้นมันดูเหมือนพวกเด็กแว้นกวนเมือง การปั๊มค่าความประทับใจด้วยวิธีนี้มันดูเสียราคาเกินไปหน่อย

ในฐานะเศรษฐีที่มีทรัพย์สินระดับพันล้าน เขาสามารถใช้วิธีที่ประหยัดแรงและเหมาะสมกับฐานะได้มากกว่านี้ตั้งเยอะ

ท้ายที่สุดแล้วส่วนที่ยากก็ทำสำเร็จไปหมดแล้ว ค่าความประทับใจที่เหลืออีก 76 แต้มสามารถใช้วิธีหว่านแหปั๊มแบบกลุ่มได้ ซึ่งถือเป็นโจทย์กล้วยๆ และสำหรับโจทย์กล้วยๆ แบบนี้ ด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องลงมือเองเสมอไป

เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา โทรหาอู๋หลาน

อู๋หลานยังอยู่ระหว่างทางกลับ ถึงแม้จะแปลกใจนิดหน่อยที่หลินชวนติดต่อมาเร็วขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่กล้าชักช้า รีบตอบกลับอย่างนอบน้อม "เถ้าแก่ มีอะไรให้รับใช้คะ?"

หลินชวนเข้าประเด็นทันที "หาเลขานุการหญิงที่ทำงานละเอียดรอบคอบ ฉลาดหลักแหลม และมีความสามารถโดดเด่นมาให้ผมคนนึง"

อู๋หลานรับคำ "ได้ค่ะ จะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

รถของอู๋หลานจอดอยู่ที่ลานจอดรถ เธอรีบก้าวเท้ายาวๆ ขึ้นไปยังสำนักงานใหญ่ของบริษัทอวิ๋นถูเทคโนโลยี ระหว่างที่เดินเข้าห้องทำงาน เธอก็สั่งให้เลขาฯ ของตัวเองรวบรวมประวัติของเลขานุการทุกคนในบริษัทมาให้ชุดหนึ่ง

ไม่นาน แฟ้มประวัติก็มาวางอยู่ตรงหน้าเธอ แต่พอเปิดดูทีละหน้า เธอกลับรู้สึกหนักใจ

เถ้าแก่คนใหม่ต้องการเลือกเลขาฯ แน่นอนว่าอยากได้คนไหนก็ย่อมได้ แต่ปัญหาคือ เธอรู้สึกว่าแต่ละคนยังขาดอะไรไปนิดๆ หน่อยๆ

เลขาฯ ของรองประธานซุนหน้าตาสะสวยดี แต่น่าเสียดายที่ความสามารถธรรมดาเกินไป แถมยังสนิทสนมกับรองประธานซุนมากไปหน่อย คาดว่าคงจะโดนรองประธานซุนสอยไปแล้ว ของมีตำหนิแบบนี้ เธอไม่กล้าส่งไปให้เถ้าแก่หรอก

เลขาฯ ของผู้จัดการเซียวมีความสามารถโดดเด่น แต่หน้าตาธรรมดาเกินไป แถมยังอายุเยอะและอวบอ้วนอีกต่างหาก

ส่วนเลขาฯ คนอื่นๆ ก็ค่อนข้างธรรมดา ทำงานในบริษัทน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าจะให้ไปคอยติดตามรับใช้เถ้าแก่มันยังไม่คู่ควร

"พี่หลาน กำลังปวดหัวเรื่องอะไรอยู่เหรอคะ?" หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี มัดผมหางม้าเดี่ยว สวมชุดสูททำงานเข้ารูป ดูสะอาดสะอ้านและทะมัดทะแมง เดินเข้ามาในห้อง

อู๋หลานไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง "เถ้าแก่คนใหม่ต้องการเลขาฯ ผู้หญิงน่ะสิ พี่กำลังปวดหัวอยู่เนี่ย ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้าตาเลย ถ้าจะเปิดรับสมัครใหม่ก็เสียเวลาเกินไป ฟังจากน้ำเสียงเขาแล้วเหมือนอยากจะได้ด่วนด้วย"

เรื่องที่หลินชวนกลายมาเป็นเถ้าแก่คนใหม่ยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ แต่เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผมหางม้าคนนี้รู้เรื่องแล้ว เธอยิ้มบางๆ แล้วพูดขึ้น "พี่หลาน คิดว่าฉันพอจะเข้าตาไหมคะ?"

อู๋หลานชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นถาม "ใครนะ?"

หญิงสาวผมหางม้าชี้มาที่ตัวเอง "ฉันไงคะ"

อู๋หลานหัวเราะปนด่า "อวี๋เวย เธอเป็นถึงรองผู้จัดการทั่วไป ความสามารถโดดเด่น อนาคตกำลังรุ่งโรจน์ แต่กลับดันทุรังอยากจะไปเป็นเลขาฯ ของเถ้าแก่ เธอคงอยากจะก้าวหน้าจนตัวสั่นเลยสินะ"

อวี๋เวยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พี่หลาน ฉันพูดจริงนะคะ"

อู๋หลานจ้องมองสีหน้าของอวี๋เวยอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้แน่ใจว่าอีกฝ่ายพูดจริง เธอครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าแล้วพูดว่า "สถานะและบารมีของเถ้าแก่คนใหม่ของเราลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง ถ้าสามารถทำหน้าที่เลขาฯ ของเขาได้ดีจนได้รับความไว้วางใจล่ะก็ อนาคตมันไปได้ไกลกว่าตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไปจริงๆ นั่นแหละ เผลอๆ ตำแหน่งประธานบริษัทก็อาจจะยังเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดแล้ว ทรัพย์สินของเขาคงไม่ได้มีแค่บริษัทนี้บริษัทเดียวแน่นอน"

"สมกับเป็นเธอจริงๆ มองแวบเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ ตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไปนึกจะทิ้งก็ทิ้ง เด็ดขาดดีจริงๆ"

"ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา อีคิว ไอคิว ประสบการณ์ หรือความสามารถ เธอก็ล้วนแต่โดดเด่นทะลุปรอท ถ้าเธอไปเป็นเลขาฯ ก็ต้องเป็นเลขาฯ ระดับท็อปอยู่แล้ว"

"แต่เธอต้องคิดให้ดีๆ นะ ถ้าเธอไปเป็นเลขาฯ แล้ว ตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไปนี้ ฉันคงเก็บไว้รอเธอไม่ได้หรอกนะ"

อวี๋เวยพยักหน้ารับ "แน่นอนค่ะ ฉันจะทำหน้าที่เลขาฯ ของเขาให้ดีที่สุดเลยค่ะ"

หลินชวนขี่ซูซูกิ ฮายาบูสะ โฉบกินลมชมวิวอยู่รอบนอกย่านมหาวิทยาลัยไปหนึ่งรอบ ระหว่างที่เขากำลังนั่งดื่มน้ำผลไม้อยู่ในร้านชานมแห่งหนึ่ง อวี๋เวยก็เดินทางมาถึง เธอก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในร้านด้วยท่วงท่าที่ทั้งสง่างามและทะมัดทะแมง

"สวัสดีค่ะเถ้าแก่ ฉันชื่ออวี๋เวย รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มารับใช้คุณค่ะ" การแนะนำตัวของอวี๋เวยช่างสั้นกระชับและตรงประเด็น

หลินชวนกวาดสายตามองพี่สาวคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เลขาฯ ที่อู๋หลานหามาให้สวยเกินไปแล้ว แถมบุคลิกแบบนี้ แน่ใจนะว่าเป็นแค่เลขาฯ?

เธอมีทั้งมาดพี่สาวทรงเสน่ห์ และดูเป็นคนเก่งกาจทะมัดทะแมง ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนที่สามารถดูแลเทคแคร์คุณได้อย่างอ่อนโยน ในขณะเดียวกันก็สามารถจัดการเรื่องงานได้อย่างฉับไวและมีประสิทธิภาพ

หลินชวนพยักหน้ารับ "สวัสดีครับ เชิญนั่งครับ"

อวี๋เวยนั่งลงฝั่งตรงข้ามหลินชวน สายตาของเธอก็กวาดมองเขาเช่นกัน ในใจแอบคิดขึ้นมาแวบหนึ่งว่า ทั้งหนุ่มทั้งหล่อ การได้ทำงานกับเถ้าแก่แบบนี้ คงเจริญหูเจริญตาไปได้ทุกวันเลยทีเดียว

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลินชวน "อวี๋เวย: ค่าความประทับใจ +10"

ชื่อ: อวี๋เวย อายุ: 28 ปี รูปร่างหน้าตา: 8.2 คะแนน ส่วนสูง: 168 เซนติเมตร น้ำหนัก: 54 กิโลกรัม ค่าความประทับใจ: 0 -> 10

หลินชวนแอบดีใจ นี่มันส้มหล่นชัดๆ ตอนแรกก็แค่กะจะหาเลขาฯ มาช่วยปั๊มค่าความประทับใจ นึกไม่ถึงเลยว่าตัวเลขาฯ เองก็สามารถเป็นแหล่งปั๊มค่าความประทับใจได้ด้วย

แถมเพิ่งจะเจอกันครั้งแรก ก็ปั๊มมาได้ตั้ง 10 แต้มเลย ถึงแม้ค่าความประทับใจในช่วงเริ่มต้นจะปั๊มง่ายก็เถอะ แต่การได้แต้มมาฟรีๆ โดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยแบบนี้ มันก็ไม่ได้มีมาบ่อยๆ หรอกนะ

อวี๋เวยถาม "เถ้าแก่ มีงานอะไรให้ฉันทำบ้างคะ?"

หลินชวนสั่ง "ช่วงแรกๆ งานอาจจะเยอะหน่อยนะครับ ผมมีงานให้คุณทำสามอย่าง อย่างแรก ช่วยจัดหาทีมพ่อบ้านและเชฟประจำวิลล่าหยุนลู่ซานจวี๋หลังที่ 6 ของผมให้ที ตอนนี้มีแม่บ้านอยู่แค่คนเดียว วิลล่ามันใหญ่เกินไปดูแลไม่ไหวหรอกครับ ส่วนรายละเอียดว่าจะต้องใช้คนกี่คน คุณลองไปตรวจสอบดูเองแล้วกัน แนะนำให้ปรึกษากับแม่บ้านดูนะครับ"

"อย่างที่สอง ช่วยหาคนขับรถกับบอดี้การ์ดให้ผมอย่างละคน แต่ถ้ามีความสามารถโดดเด่น จะรวบยอดให้ทำทั้งสองตำแหน่งเลยก็ได้ครับ"

"อย่างที่สาม ช่วยไปสร้างตัวตนและปั๊มค่าความประทับใจจากบรรดาสาวสวยในมหาวิทยาลัยทั้งเจ็ดแห่งที่อยู่นอกเหนือจากมหา'ลัยเจียงไห่ให้ผมที"

"งบประมาณสำหรับงานนี้คือหนึ่งร้อยล้านหยวน ส่วนจะปั๊มด้วยวิธีไหน คุณไปจัดการเอาเองเลย ถือซะว่านี่เป็นการทดสอบฝีมือของคุณ ถ้าทำได้ดี หลังจากนี้คุณก็จะได้เป็นเลขาฯ ส่วนตัวคอยติดตามผมตลอดไปครับ"

คนฉลาดอย่างอวี๋เวย ฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บเลยว่างานสองอย่างแรกมันเป็นแค่เรื่องรอง แต่งานที่สามต่างหากล่ะที่เป็นประเด็นสำคัญ

ทุ่มงบตั้งร้อยล้านเพื่อปั๊มค่าความประทับใจ บ้าบิ่นสุดๆ เถ้าแก่คนใหม่คนนี้ ป๋าตัวจริงเสียงจริงเลยแฮะ

อวี๋เวย: ค่าความประทับใจ +10

อวี๋เวยเสนอความเห็น "ด้วยรูปร่างหน้าตาและบุคลิกของเถ้าแก่ การจะทำให้สาวๆ ประทับใจมันเป็นเรื่องง่ายนิดเดียวเลยค่ะ ต่อให้เถ้าแก่จะไม่ลงมือเอง ฉันก็มีวิธีทำให้พวกเธอประทับใจเถ้าแก่ได้แบบล้นหลามค่ะ การใช้งบประมาณถึงหนึ่งร้อยล้าน มันจะดูสิ้นเปลืองเกินไปหรือเปล่าคะ?"

หลินชวนอธิบาย "ตราบใดที่มันถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นทรัพย์สินส่วนตัวที่มีมูลค่า มันก็ไม่ถือว่าสิ้นเปลืองหรอกครับ เผลอๆ ถ้าบริหารจัดการดีๆ มันอาจจะเป็นการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนคุ้มค่า และอาจจะทำให้ทรัพย์สินงอกเงยขึ้นในอนาคตด้วยซ้ำ"

คำพูดนี้ของหลินชวน คนทั่วไปฟังแล้วคงไม่ค่อยเข้าใจ แต่สำหรับอวี๋เวย เธอกลับเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเขาได้อย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ต้องการจะเอาเงินไปเปย์สาว แต่เขาต้องการจะอวดรวยต่างหาก

ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าหลินชวนทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เพราะบุคลิกของเขาดูสุขุมเยือกเย็น ไม่เหมือนพวกเศรษฐีขี้อวดเลยสักนิด แต่ในฐานะลูกน้องที่ดี ก็ต้องรู้จักหลักการที่ว่า 'ถามให้น้อย ทำให้มาก'

อวี๋เวยไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา รีบออกไปจัดการงานที่ได้รับมอบหมายทันที

ภารกิจแรก สำเร็จลุล่วงไปอย่างรวดเร็ว

ทีมพ่อบ้าน เชฟ และแม่บ้านที่เธอหามาให้ ล้วนแต่เป็นผู้หญิงทั้งหมด ซึ่งมันตอบโจทย์ความต้องการของหลินชวนได้แบบเพอร์เฟกต์สุดๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาลืมบอกเรื่องนี้ไปซะสนิท ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเดาใจเขาถูกได้ยังไง

ภารกิจที่สอง ก็เสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็วเช่นกัน เธอจัดหาอดีตทหารหน่วยรบพิเศษที่ปลดประจำการมาแล้วให้สองคน ซึ่งทั้งคู่มีความสามารถครบเครื่อง ทั้งเรื่องการขับรถและการต่อสู้

และเป้าหมายสำคัญก็คือภารกิจที่สาม ประสิทธิภาพการทำงานของอวี๋เวยยังคงอยู่ในระดับสูงปรี๊ด เธอวางหมากจัดการปูพรมครอบคลุมไปทั่วทั้งย่านมหาวิทยาลัยในคราวเดียว