บทที่ 100 คำเชิญจากอาจารย์ผู้มีพระคุณ

"งานเลี้ยงเหรอครับ?"

"ใช่สิ แทซู ตอนนี้นายกลายเป็นคนดังของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยยอนเซไปแล้วนะ! สอบผ่านเนติบัณฑิตด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของประเทศ แถมยังจบช่วงฝึกงานก่อนกำหนด ได้บรรจุเป็นอัยการเต็มตัวแล้วด้วย! พูดตามตรง มีหลายคนอยากรู้จักนายกันทั้งนั้นแหละ!"

"แต่ว่า... ศาสตราจารย์พัคครับ! ช่วงนี้ผมไม่สะดวกจริงๆ งานในมือยังยุ่งมาก เอาไว้จบเรื่องวุ่นๆ ช่วงนี้ไปก่อน แล้วผมจะเข้าไปกราบอาจารย์นะครับ!"

"อ่า... วางใจเถอะน่า แทซู! ไม่รบกวนเวลามากหรอก ถ้าไม่มีเวลาจริงๆ ก็แค่แวะมาดื่มกับพวกเราสักแก้วก็พอ! บอกตามตรงนะ ฉันเองก็ถูกคนเขาวานมาอีกที แค่เวลาดื่มเหล้าสักแก้ว นายคงพอเจียดให้ได้ใช่ไหม!"

......

คนที่โทรมาหาคือศาสตราจารย์พัค อาจารย์ผู้มีพระคุณสมัยเรียนมหาวิทยาลัยยอนเซ ในตอนนั้นจางแทซูสอบติดยอนเซก็จริง แต่เพราะทางบ้านยากจน เขาจึงต้องทำงานพิเศษตัวเป็นเกลียว ช่วงเวลานั้นชีวิตของจางแทซูยากลำบากมาก แต่ก็ได้ศาสตราจารย์และเพื่อนๆ ในคณะช่วยเหลือแนะนำงานสอนพิเศษให้ จนทำให้เขาได้รู้ซึ้งว่า ป้ายชื่อนักศึกษามหาวิทยาลัยระดับ "SKY" (Seoul, Korea, Yonsei) นั้น เป็นที่ต้องการมากแค่ไหนในโซล

สมัยเรียน จางแทซูมีลูกศิษย์ที่สอนพิเศษอยู่ 2 คน ทั้งคู่เป็นลูกเศรษฐีในโซล แค่เครื่องเขียนชุดเดียวที่เด็กพวกนั้นใช้ ก็อาจมีราคาเท่ากับค่าครองชีพของจางแทซูหลายเดือนรวมกัน!

ช่วงเวลานั้นเองที่จางแทซูตระหนักถึงความเหลื่อมล้ำทางฐานะในเกาหลีอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก แม้คนพวกนั้นจะไม่ใช่มหาเศรษฐีระดับท็อปของโซล แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาก็เพียงพอที่จะทำให้จางแทซูตกตะลึงได้แล้ว

ลองคำนวณดูเล่นๆ ว่าราคาที่ดินในโซลเฉลี่ยตารางเมตรละ 10 ล้านวอนการจะครอบครองบ้านเดี่ยวขนาด 300 ตารางเมตรพร้อมสวนส่วนตัว แถมยังมีคนขับรถและแม่บ้านคอยบริการ 24 ชั่วโมง

ต้องมีเงินมากขนาดไหนถึงจะมีชีวิตแบบนี้ได้นะ?

คำถามนี้เคยทำให้จางแทซูที่เพิ่งเข้าเรียนยอนเซรู้สึกสับสนและสงสัยใคร่รู้

แต่ทว่าตอนนี้ เมื่อจางแทซูได้มาเจอกับชนชั้นที่รวยล้นฟ้าของจริงอย่างอีอึนยอน ความประหม่าที่เคยมีในสมัยเป็นติวเตอร์สอนพิเศษจึงมลายหายไปจนหมดสิ้น!

......

หลังจากวางสาย จางแทซูหวนนึกถึงศาสตราจารย์พัคที่ไม่ได้ติดต่อกันมานาน เขารู้ดีว่าบุญคุณที่เคยติดค้างไว้ในอดีต เป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้

ในเมื่ออาจารย์ผู้มีพระคุณเป็นคนเอ่ยปากขอร้อง ยังไงจางแทซูก็ต้องไว้หน้าท่าน เขาเดินกลับไปที่ห้องทำงานพลางคิดในใจว่าจะซื้อเหล้าดีๆ สักขวดสองขวดไปฝากอาจารย์

เมื่อจางแทซูเดินเข้ามาในห้องทำงาน คังดงวอนที่นั่งอยู่ตรงประตูรีบลุกขึ้นยืนทันที ในยามที่ไม่มีแอลกอฮอล์ในเลือด สีหน้าของเขาดูทำอะไรไม่ถูกและดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

"ท่านอัยการครับ จ่าคังดงวอนมารายงานตัวครับ!"

"อ่า เชิญนั่งครับ! ไม่ต้องเกร็งนะ ตามที่คุยกันทางโทรศัพท์ คุณพอจะมีวิธีตามหาตัวมือปืนที่คิดจะฆ่าเราสองคนไหม?"

"ครับ! พูดตามตรง ผมมีสายข่าวที่ทำงานร่วมกันมานานอยู่บ้าง พวกเขาให้ข้อมูลผมได้ แต่ถ้าท่านพอจะมีงบประมาณสนับสนุนสักหน่อย ผมอาจจะถามอะไรออกมาได้บ้างครับ!"

"งบประมาณ?"

"ก็ต้องมีค่าน้ำร้อนน้ำชาให้สายข่าวบ้างน่ะครับ ไม่งั้นใครจะกล้าคาบข่าวในแก๊งมาบอกตำรวจล่ะครับ? ไม่ต้องเยอะหรอกครับ สัก 2-3 แสนวอนก็พอครับ"

จางแทซูคำนวณในใจ เงินจำนวนนี้สำหรับสำนักงานอัยการกลางกรุงโซลที่งบหนาเตอะถือว่าเป็นเศษเงิน เพียงแต่ต้องหาหัวข้อมาลงบัญชีเบิกจ่ายให้ถูกต้องตามระเบียบ เขาจึงหันไปถามอิมจีฮโย

"คุณจีฮโย งบรับรองของเรายังเหลืออีกเยอะใช่ไหม? เบิกเงินสดให้จ่าคัง 1 ล้านวอน ลงบัญชีว่าเป็นงบปฏิบัติการชั่วคราว!"

"รับทราบค่ะ!"

อิมจีฮโยรับคำสั่ง เปิดตู้เซฟแล้วหยิบเงินสดปึกหนึ่งจำนวน 1 ล้านวอนใส่ซอง ยื่นให้คังดงวอน!

เห็นอัยการควักเงินจ่ายไม่อั้นขนาดนี้ คังดงวอนถึงกับซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เป็นตำรวจมาตั้งหลายปี เขาไม่เคยเบิกงบสายข่าวจากหลวงได้เยอะขนาดนี้มาก่อน สำนักงานอัยการนี่มันป๋าจริงๆ!

พอมีเงินในกระเป๋า คังดงวอนก็นั่งไม่ติดที่แล้ว เขาบอกลาจางแทซูแล้วรีบหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที! จางแทซูมองตามหลังเขาไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็กลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แล้วหยิบมือถือ 2G ส่งข้อความหาฮาจินวอน

......

หลังจากตรากตรำทำงานมาทั้งวัน ในที่สุดทีมงานก็ช่วยกันแกะรอยเส้นทางการเงินระหว่างสหภาพแรงงานฮันเททรานสปอร์ตและบริษัททงแฮคอนสตรัคชั่นออกมาได้คร่าวๆ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาฉลอง จางแทซูนึกถึงนัดหมายกับศาสตราจารย์พัคในคืนนี้ เขาจึงบอกให้ทุกคนเลิกงานกลับไปพักผ่อน ส่วนตัวเองรีบออกจากสำนักงานอัยการ นั่งรถไฟใต้ดินไปที่ห้างลอตเต้เวิลด์ เพื่อซื้อวิสกี้ชั้นดี 2 ขวด แล้วต่อแท็กซี่ไปยังสถานที่นัดหมาย

จากการคุยโทรศัพท์เมื่อช่วงกลางวัน ศาสตราจารย์พัคนัดหมายร้านอาหารในย่านอัพกูจอง เขตกังนัม

ที่นี่เป็นย่านที่เศรษฐีรวมตัวกันอยู่อาศัย อีกทั้งยังมีวัดพงอึนซาที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,200 ปีตั้งอยู่อย่างโดดเด่น และเพราะเป็นย่านคนรวย ร้านอาหารแถวนี้จึงมีแต่ระดับไฮเอนด์ แต่เมื่อจางแทซูมาถึงจุดหมาย เขากลับต้องแปลกใจเมื่อพบว่าสถานที่นัดพบดูเหมือนบ้านพักส่วนตัวมากกว่าร้านอาหาร

ประตูไม้บานใหญ่สไตล์โบราณที่ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อร้าน และกำแพงสูงตระหง่านที่ดูโอ่อ่าลึกลับ ทำให้จางแทซูต้องหยุดฝีเท้าลง

ในความทรงจำของเขา แม้ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยยอนเซจะมีฐานะดี แต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นมาใช้บริการสถานที่ระดับนี้ได้! หรือว่าแค่ศิษย์เก่าอาจารย์มาเจอกัน จำเป็นต้องมาร้านที่ดูแพงระยับขนาดนี้เชียวเหรอ?

จางแทซูยืนลังเลอยู่หน้าประตู ก้มมองวิสกี้สก็อตแลนด์ 2 ขวดในมือ แม้ราคาจะไม่เบา แต่เมื่อเทียบกับความหรูหราลึกลับของสถานที่ตรงหน้า มันดูธรรมดาไปถนัดตา ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

แม้เขาจะไม่รู้จักที่นี่ แต่อีอึนยอนอาจจะรู้จัก ในเมื่ออีกฝ่ายลงทุนนัดสถานที่แพงขนาดนี้ แถมยังใช้อาจารย์ผู้มีพระคุณมาเป็นคนออกหน้าเชิญ เป้าหมายของคนคนนั้นคืออะไรกันแน่? คงไม่ใช่แค่อยากมานั่งดื่มกับเขาเฉยๆ หรอกมั้ง

คิดได้ดังนั้น จางแทซูจึงเดินหลบมุมออกมา หยิบโทรศัพท์โทรหาอีอึนยอน!

"อ่า พี่คะ! เจอท่านอาจารย์หรือยังคะ?"

"ยังเลยครับ สถานที่นัดพบมันดูแปลกๆ อยู่แถวอัพกูจอง ดูเหมือนบ้านส่วนตัวมากกว่าร้านอาหาร! คุณเคยมาแถวนี้ไหม?"

"เอ๊ะ? หรือว่าจะเป็น... 'อุนจอง' หรือเปล่าคะ?"

"อุนจอง? มันคือที่ไหนครับ?"

"เป็นที่ที่คุณพ่อชอบพาฉันไปบ่อยๆ ค่ะ ได้ยินว่าเหมาะเอาไว้คุยธุระสำคัญ แต่ปกติเขาไม่รับลูกค้าทั่วไปนะคะ แขกที่ไปทานข้าวที่นั่นส่วนใหญ่เป็นระดับนักการเมืองหรือไม่ก็ประธานบริษัทใหญ่ๆ แถมยังเป็นระบบสมาชิกด้วย! พี่คะ... ตกลงอาจารย์ของพี่เขาทำงานอะไรกันแน่คะ..."