บทที่ 245 เสียงปืนที่ดังขึ้น

"อึนยอน! ทำไมลูกถึงวางแผนกำลังการผลิตที่เซี่ยงไฮ้ไว้สูงขนาดนั้น? อย่าลืมนะว่าสินค้าของเราเป็นของใหม่ ยังไม่ผ่านบทพิสูจน์จากตลาด การเร่งกำลังการผลิตสูงตั้งแต่เริ่มแบบนี้ ลูกไม่กลัวสินค้าค้างสต็อกหรือไง?"

อีอึนยอนยืนอยู่กลางห้องทำงานของบิดา เธอพยักหน้ารับคำสอนของพ่อเงียบๆ แต่เหตุผลที่แท้จริงที่เธอเพิ่มกำลังการผลิตไว้สูงลิ่ว เป็นเพราะเธอวางแผนไว้แล้วว่า ลูกค้าในอนาคตของฮันเทกลาสจะไม่ได้มีแค่ฮันเทอิเล็กทรอนิกส์เท่านั้น แม้แต่คู่แข่งตัวฉกาจอย่างบริษัทแอปเปิลจากอเมริกา เธอก็จะพยายามดึงมาเป็นลูกค้าของฮันเทกลาสให้ได้!

แต่เรื่องนี้ยังบอกพ่อไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้! อย่างไรเสีย ก่อนที่โครงการเฟสแรกจะเริ่มเดินเครื่อง ความต้องการของฮันเทอิเล็กทรอนิกส์ก็น่าจะรองรับสต็อกสินค้าในช่วงแรกได้หมด แต่เมื่อไหร่ที่เปิดขายให้คู่แข่ง ปริมาณการส่งออกของฮันเทกลาสจะต้องพุ่งสูงขึ้น ถึงตอนนั้นค่อยมาเร่งขยายโรงงานก็คงไม่ทันสู้ทำไว้ตั้งแต่แรกไม่ได้ การผลิตจำนวนมากจะช่วยลดต้นทุนและเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน ทำให้ทิ้งห่างคู่แข่งไปได้หลายช่วงตัวตั้งแต่เริ่มต้น!

"เรื่องนี้... หนูแค่เคยได้ยินคุณพ่อคุยกับพี่ชายว่า ในอนาคตโทรศัพท์มือถือของฮันเทอิเล็กทรอนิกส์จะเปลี่ยนมาใช้หน้าจอของฮันเทกลาสทั้งหมด! หนูเลยคิดว่า ในเมื่อยอดขายโทรศัพท์ของพี่สูงเป็นอันดับหนึ่งของโลก ถ้าถึงเวลาแล้วเราผลิตของไม่ทัน หนูคงกลายเป็นตัวถ่วงของพี่แน่ๆ อีกอย่างสินค้าของฮันเทมักโดนลูกค้าบ่นว่าใช้แต่อะไหล่รุ่นเก่า หนูเลยคิดว่าถ้าเราเพิ่มกำลังการผลิตได้สูงๆ ราคาต้นทุนต่อหน่วยก็จะถูกลง ถ้าเป็นแบบนั้น โทรศัพท์ทุกรุ่นของฮันเทก็อาจจะได้ใช้หน้าจอรุ่นใหม่ทั้งหมด และนั่นจะทำให้เราทิ้งห่างคู่แข่งในระดับราคาเดียวกันไปแบบไม่เห็นฝุ่นเลยไงคะ!"

"โอ้? พ่อคาดไม่ถึงเลย... ว่าลูกจะมองการณ์ไกลได้ขนาดนี้ เยี่ยมมาก รู้จักคิดโดยคำนึงถึงผลประโยชน์ภาพรวมของเครือบริษัทแล้วสินะ! ดูท่าการส่งลูกไปเรียนที่อเมริกาจะได้วิชาติดตัวกลับมาจริงๆ!"