บทที่ 313 คำไหว้วานของจางแทซู

"รุ่นพี่ครับ! ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหมครับ?"

ระหว่างมื้อค่ำ จางแทซูรินโซจูใส่แก้วให้พัคแทจู พลางเลียบเคียงถามถึงสารทุกข์สุกดิบในช่วงนี้

"เฮ้อ จะมีอะไรให้สบายใจได้ล่ะ ตอนนี้ฉันขอแค่เกษียณได้อย่างปลอดภัยก็พอ! แค่ได้ทำงานเงียบๆ เจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ที่สำนักงานอัยการกลางโซลต่อไปก็บุญแล้ว!"

ดูเหมือนพัคแทจูจะปลงตกกับความไม่เที่ยงของชีวิตไปแล้ว เขาพูดเหมือนยอมรับชะตากรรมด้วยน้ำเสียงที่แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกขัดใจ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ

"รุ่นพี่เปลี่ยนไปนะครับ! เมื่อก่อนรุ่นพี่คงไม่พูดจาตัดพ้อแบบนี้แน่ๆ!"