บทที่ 363 เราขอคุยกันหน่อยได้ไหม?

“คุณนายคงไม่รังเกียจใช่ไหมครับถ้าผมจะเปิดปากกาบันทึกเสียงเอาไว้ด้วย? พออายุเริ่มมากขึ้น ผมก็เริ่มหลงๆ ลืมๆ บ้างแล้วละครับ! ยิ่งพวกคนรุ่นใหม่ในสำนักงานแต่ละคนนี่ฝีมือการเขียนเฉียบขาดกันทั้งนั้น ดูท่าสมัยของผมคงใกล้จะหมดลงแล้ว!”

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ? คุณนักข่าวโกคือรุ่นพี่ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการสื่อมวลชนเลยนะคะ!”

“อา... จะดังแค่ไหนก็พ่ายแพ้ให้กับสังขารอยู่ดีครับ! เอาละครับ ถ้าคุณนายไม่ขัดข้อง ผมขอเริ่มเลยนะครับ!”

โกซังอูพูดจบก็กดปุ่มบนปากกาบันทึกเสียง แล้วยื่นเข้าไปใกล้คุณนายซน

“เรามาเริ่มจากเรื่องราวตอนที่ท่านและสามีได้พบกันครั้งแรกดีกว่าครับ! ไม่ทราบว่าตอนนั้นทั้งสองท่านรู้จักกันได้อย่างไรครับ?”