บทที่ 509 คำขอบคุณจากตระกูลคิริชิมะ

ยามค่ำคืน ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาอย่างเลือนลางบริเวณเชิงเขา ร่างของคนคนหนึ่งกำลังออกแรงใช้จอบขุดดินอย่างยากลำบาก เสียงหอบหายใจของเขาดังก้องกังวานและบาดหูเป็นพิเศษท่ามกลางป่าเขาที่เงียบสงัดไร้ผู้คน!

เมื่อขุดหลุมบนพื้นดินเสร็จเรียบร้อย ชายคนนั้นก็โยนจอบในมือทิ้งไว้ข้างๆ แล้วเดินด้อมๆ มองๆ ไปที่ริมถนน ก่อนจะเปิดท้ายรถกระบะที่จอดอยู่ จากนั้นก็เห็นเขาแบกวัตถุรูปร่างคล้ายมนุษย์ขึ้นพาดบ่า แล้วเดินโซเซกลับมาที่หลุมดินอย่างทุลักทุเล ก่อนจะโยนสิ่งที่อยู่บนบ่าลงไปในหลุม ทันใดนั้นเขาก็เดินกลับไปที่ท้ายรถ แบกวัตถุรูปร่างแบบเดียวกันกลับมาโยนลงหลุมอีกครั้ง เขาทำเช่นนี้ซ้ำๆ ติดต่อกันถึงสามครั้ง ก่อนจะกระโดดลงไปในหลุมดิน จัดแจงจัดเรียงศพทั้งสามร่างที่เขาเพิ่งแบกลงมาให้เป็นระเบียบ แล้วจึงปีนป่ายตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมราวกับปีศาจผุดจากนรก

"ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า..."

ชายคนนั้นจ้องมองศพทั้งสามที่ไร้ซึ่งลมหายใจในหลุมดิน พลางหัวเราะร่วนด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม เขาหยิบบัตรประจำตัวสามใบขึ้นมาส่องดูข้อมูลใต้แสงจันทร์!

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน ชายคนนั้นมองเห็นเพียงตัวอักษรคันจิที่เขียนว่า 'มิยาโมโตะ' และ 'ฟุกุชิมะ' ได้อย่างชัดเจน เขาจึงจัดการใช้ไฟแช็กจุดไฟเผาบัตรประจำตัวเหล่านั้นจนเกือบหมด แล้วเขี่ยเถ้าถ่านที่เหลือลงไปในหลุมดิน ก่อนจะฝืนทนความเหนื่อยล้า หยิบจอบที่ตกอยู่ขึ้นมา แล้วออกแรงตักดินกลบฝังศพจนมิดชิด