บทที่ 510 ทะเลสาบฮาโกเนะ

หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จ ระหว่างนั่งรถประจำตำแหน่งกลับที่พัก อีอึนยอนนอนหนุนตักของจางแทซูอย่างอ่อนโยน ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ปล่อยให้คนรักลูบไล้เส้นผมนุ่มสลวยของตนเองตามอำเภอใจ

"อา... การได้ทำเรื่องดีๆ นี่มันรู้สึกดีจริงๆ เลยนะคะ ครั้งนี้พวกเราสามารถช่วยคุณคิริชิมะตามหาลูกสาวกลับมาได้อย่างปลอดภัย แถมคุณซูซูกิก็ดูเหมือนจะค้นพบเป้าหมายใหม่ในชีวิตแล้วด้วย? ฉันคิดว่าคนเก่งๆ อย่างเขา ถ้าได้เข้าไปทำงานในวงการธุรกิจ ก็คงจะเจริญก้าวหน้าได้ดีไม่เบาเลยล่ะค่ะ!"

"แต่เทียบกับคนที่มีความทะเยอทะยานอย่างคุณซูซูกิแล้ว ผมกลับชื่นชมคุณตำรวจมิตะคนนั้นมากกว่านะ! ผมคิดว่าจนถึงตอนนี้ ทุกคนน่าจะรู้สถานะที่แท้จริงของคุณคิริชิมะกันหมดแล้ว ว่าเขาไม่ธรรมดาขนาดไหน แต่เมื่อต้องเผชิญกับโอกาสที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ มิตะกลับเลือกทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ และปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยไป! ความสงบเยือกเย็นและการปล่อยวางแบบนี้ต่างหากล่ะ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามันล้ำค่ายิ่งกว่า!"

"เอ๋? พี่คะ... ฉันนึกว่าพี่จะคิดเหมือนฉัน แล้วก็ชื่นชมคุณซูซูกิมากกว่าซะอีก!"

"ฮ่าฮ่า ครั้งนี้ผมคงเห็นด้วยกับคุณไม่ได้แล้วล่ะ คนส่วนใหญ่มักจะแสดงท่าทีทะเยอทะยานอยากก้าวหน้า แต่ความจริงแล้วพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่ แต่คุณมิตะคนนั้น ถึงจะอายุยังน้อย แต่เขากลับรู้ดีว่าชีวิตที่เขาต้องการจริงๆ นั้นเป็นอย่างไร!"