บทที่ 578 มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก

เมื่อผู้กองคาซึชิมะเดินทางมาถึงบริเวณด้านนอกของโรงงานชิมาเนะ เขาก็จอดรถและเดินลงมุ่งหน้าไปทางประตูโรงงาน

ในขณะนั้น บริเวณด้านนอกโรงงานมีคนคอยเฝ้าเวรยามอยู่ เมื่อเห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามาใกล้ พนักงานที่เฝ้าประตูอยู่ก็ชูธงขึ้นโดยอัตโนมัติ ท่าทางเหมือนเตรียมจะไล่เขาออกไป ทว่าด้วยประสบการณ์อันโชกโชนของผู้กองคาซึชิมะ มีหรือที่เขาจะยอมถอยกลับไปง่ายๆ แบบนั้น?

เขาหยุดฝีเท้าลง แล้วล้วงบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปาก จากนั้นก็ทำทีเป็นยืนสูบบุหรี่พักผ่อนหย่อนใจ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแนบหูแสร้งทำเป็นคุยสาย ทว่าตัวเขากลับเดินเลี่ยงประตูหน้าตรงไปยังแนวกำแพง

อาคารหลายแห่งในญี่ปุ่นมักจะสร้างกำแพงเตี้ยๆ ไว้ ซึ่งแทบจะไม่มีประโยชน์ในการป้องกันอะไรเลย จะว่าไปแล้ว จิตวิทยาของคนญี่ปุ่นนั้นค่อนข้างจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย ด้านหนึ่งพวกเขาให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวเป็นอย่างมาก หากมีกำลังทรัพย์ก็มักจะอยากล้อมรั้วบ้านของตัวเองให้มิดชิด แต่ในทางกลับกัน ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้เกรงกลัวว่าใครจะมาแอบมองเลยสักนิด ต่อให้สร้างกำแพงขึ้นมา ความสูงของกำแพงก็มักจะอยู่แค่ระดับไม่เกินไหล่ของผู้ใหญ่เท่านั้น กำแพงที่สูงแค่นี้จะไปป้องกันอะไรได้? ทัศนคติแบบนี้ก็เหมือนกับจะบอกว่า ฉันสร้างกำแพงแล้วนะ นี่คือการรับประกันว่าคนอื่นจะไม่มาแอบมองฉัน หรือไม่ก็แท้จริงแล้ว ฉันแค่สร้างกำแพงขึ้นมาบังหน้า แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงคืออยากจะอวดสวนสวยๆ ในบ้านของฉันแบบเล่นตัวต่างหากล่ะ

ทว่ากำแพงของโรงงานชิมาเนะแห่งนี้กลับถูกสร้างไว้สูงตระหง่านผิดปกติ ลำพังแค่มองจากข้างนอก คาซึชิมะก็แทบจะนึกว่าตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในเรือนจำเสียแล้ว แต่ถึงแม้กำแพงจะสูงใหญ่แค่ไหน ทว่าเนื่องจากพื้นที่ด้านในคับแคบ เสียงพูดคุยของคนข้างใน เขากลับได้ยินชัดเจนแจ๋วแหวว