บทที่ 642 ชิงศพ

จางจองฮยอกซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด กลั้นหายใจเฝ้าสังเกตการณ์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในโกดัง อาจเป็นเพราะเสียงจอแจจากภายนอกท่าเรือประมงที่ช่วยกลบเสียงเอาไว้ ทำให้คนข้างในไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขา

ภาพที่เห็นคืออดีตภรรยาของเขา จู่ๆ เธอก็ล้วงเอาปืนพกออกมาจากกระเป๋า ประกอบที่เก็บเสียงเข้ากับตัวปืนอย่างคล่องแคล่ว แล้วเล็งกระบอกปืนไปที่โชซุนซัมด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยไร้อารมณ์

"อย่านะ... อย่าฆ่าฉันเลย ฉัน... ฉันยอมยกธุรกิจทั้งหมดของฉันให้เธอเลยก็ได้ ได้โปรดเถอะ..."

ทว่าผู้หญิงคนนั้นกลับลั่นไกปืนโดยไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย สิ้นเสียงปืนที่ถูกเก็บเสียงจนดังทึบๆ จางจองฮยอกก็มองเห็นเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเบ่งบานราวกับดอกไม้บนร่างของโชซุนซัม จากนั้น! ผู้หญิงคนนั้นก็ประคองปืนไว้ในมือ ควักถุงมือและผ้าเช็ดหน้าออกมา ค่อยๆ บรรจงเช็ดคราบรอยนิ้วมือของตนเองออกจากกระบอกปืนอย่างใจเย็น

อดีตภรรยาของเขากลับกลายเป็นคนเลือดเย็นที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา จางจองฮยอกไม่อาจปรับตัวรับกับความแตกต่างอันมหาศาลนี้ได้เลย ในความทรงจำของเขา ผู้หญิงคนนี้มักจะมีนิสัยขี้ขลาดและอ่อนแอ ทุกครั้งที่เขากลับบ้าน เธอจะทำตัวน่าทะนุถนอมราวกับเจ้าหญิงองค์น้อยๆ แต่ทว่าในเวลานี้ เธอกลับมีความเด็ดขาดและเหี้ยมเกรียม ดูท่าทางแล้ว สิ่งที่ผ่านมาคงเป็นแค่การเสแสร้งแกล้งทำเท่านั้น ชีวิตคู่ของพวกเขาคงไม่มีความจริงใจหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ความทรงจำอันแสนงดงามในอดีต ก็คงเป็นเพียงแค่การหลอกลวงทั้งเพสินะ