บทที่ 643 การเค้นความลับ

ท่ามกลางพงหญ้ารกร้างกลางป่าเขา จางจองฮยอกหยิบมีดพกออกมา นำไปรนไฟที่เพิ่งจะก่อขึ้นจนใบมีดถูกเผาจนดำเมี่ยมและร้อนจัด จากนั้นเขาก็เอามีดเล่มนั้นไปจี้ที่ปากแผลของโชซุนซัม แล้วลงมือกรีดเปิดปากแผลอย่างเด็ดขาด สิ้นเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด โชซุนซัมที่เสียเลือดไปมากก็ทำได้เพียงส่งเสียงร้องอู้อี้อยู่ในลำคอ ก่อนจะถูกจางจองฮยอกกดร่างเอาไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา

หัวกระสุนฝังแน่นอยู่ตรงร่องระหว่างซี่โครง จะว่าไปแล้วมันก็แปลกประหลาดอยู่เหมือนกัน คาดว่าน่าจะเป็นเพราะจี้โลหะที่จางจองฮยอกห้อยคอเอาไว้ (หมายถึงจี้บนคอของโชซุนซัม) ช่วยลดทอนอานุภาพของกระสุนปืนลงไปได้บ้าง หัวกระสุนจึงไม่ได้เจาะทะลุเข้าไปในอวัยวะภายในโดยตรง แต่ถึงกระนั้น อานุภาพอันรุนแรงของมันก็ยังส่งผลให้กระดูกซี่โครงแตกละเอียด หนำซ้ำแรงกระแทกยังส่งผลไปถึงปอด ทำให้เขากระอักเลือดออกมาไม่หยุด!

ในสถานการณ์เช่นนี้ การที่จางจองฮยอกจะพาคนถูกยิงไปส่งโรงพยาบาลโดยไม่ถูกซักไซ้ไล่เลียง ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ภูมิหลังของโชซุนซัมเองก็มีปัญหาอยู่แล้ว ดังนั้น จางจองฮยอกจึงตัดสินใจใช้ประสบการณ์ของตนเองจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

เห็นเพียงเขาใช้มีดกรีดเปิดชั้นกล้ามเนื้อและผิวหนังอย่างชำนาญ จากนั้นก็ใช้ด้ามมีดดันหัวกระสุน แล้วออกแรงงัดมันออกมาจากร่องกระดูก

กระบวนการทั้งหมดนี้ สร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสให้กับโชซุนซัมเป็นอย่างมาก ในเวลานี้เขายังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง เขามองออกว่าชายคนนี้ไม่ได้ต้องการจะเอาชีวิตเขา ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกัดฟันแน่น กัดแขนเสื้อของตัวเองเอาไว้สุดแรง เพื่อสะกดกลั้นไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา