บทที่ 664 แบล็กรีฟ

ณ เมืองซูวอน ประเทศเกาหลีใต้!

ภายในห้องใต้ดินอันแสนมืดมิดและอับชื้น โชซุนซัมไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตัวเองถูกจับมาขังลืมอยู่ที่นี่เป็นเวลาเนิ่นนานกี่วันแล้ว สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ในแต่ละวัน ก็มีเพียงแค่กินแล้วก็นอน แม้ว่าบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกาย จะค่อยๆ สมานตัวและทุเลาลงไปตามกาลเวลา ทว่าสภาพจิตใจและพละกำลังของเขากลับยิ่งถดถอยและเหี่ยวเฉาลงทุกที

ปฏิเสธไม่ได้เลย ว่าการกักขังหน่วงเหนี่ยว ถือเป็นวิธีการทรมานและบั่นทอนสภาพจิตใจมนุษย์ที่โหดร้ายที่สุดวิธีหนึ่ง มันสามารถกัดกินความหวังทีละน้อยๆ จนทำให้คนคนหนึ่งกลายเป็นคนสิ้นหวังและไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อสู้ ในเวลานี้ ต่อให้จะเป็นแค่เสียงกลอนประตูห้องใต้ดินดังคลิก ก็เพียงพอที่จะทำให้โชซุนซัมรู้สึกโหยหาและปรารถนาอิสรภาพอย่างบ้าคลั่งแล้ว

เมื่อบานประตูถูกเปิดออก จางจองฮยอกก็ประคองถาดใส่อาหารเดินลงมาที่ห้องใต้ดิน เห็นเพียงเขานำถาดอาหารไปวางแหมะไว้บนกล่องไม้ตรงหน้าโชซุนซัม จากนั้นก็หิ้วถังขับถ่ายของอีกฝ่าย แล้วเดินกลับขึ้นไปข้างบน ผ่านไปครู่หนึ่ง ถังพลาสติกใบเดิมที่ถูกทำความสะอาดแล้ว ก็ถูกโยนกลับมาวางแหมะไว้ในระยะที่โชซุนซัมสามารถเอื้อมมือไปหยิบถึงได้!

"พวกแก... ตั้งใจจะขังฉันไปจนถึงเมื่อไหร่กันแน่?"