บทที่ 682 โยนหินถามทาง

"เพราะฉะนั้น การที่มันมีพยานหลักฐานยืนยันที่อยู่ ในช่วงเวลาที่เกิดเหตุเมื่อหลายปีก่อน แท้จริงแล้วมันเต็มไปด้วยช่องโหว่และน่าสงสัยสุดๆ เลยใช่ไหมครับ?"

"ใช่แล้วล่ะครับ! แต่ก็ต้องยอมรับเลย ว่าไอ้หมอนี่มันเป็นพวกใจกล้าและรอบคอบเอามากๆ ถึงขั้นวางแผนหลอกใช้พวกตำรวจ ให้กลายมาเป็นพยานบุคคลช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ให้กับมันได้ หนำซ้ำ ยังเป็นการหลอกให้เป็นพยานแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวอีกต่างหาก! ลองคิดดูสิครับ การที่มันแวะเวียนไปขลุกอยู่ที่บาร์เป็นประจำทุกวัน ท่ามกลางบรรยากาศที่ทุกคนต่างก็ดื่มเหล้ากันจนเมามายไม่ได้สติแบบนั้น ย่อมไม่มีใครหน้าไหนมาคอยนั่งจับผิดหรือจดจำหรอก ว่าในวันที่เกิดเหตุฆาตกรรม มันโผล่หน้ามาที่บาร์ตอนกี่โมง และเดินกลับออกไปตอนกี่โมง เผลอๆ มันอาจจะแค่นั่งร่วมโต๊ะ ชนแก้วกับพวกตำรวจไปสักแก้ว แล้วก็เล่นบิลเลียดด้วยกันสักเกมสองเกม..."

"แต่เดี๋ยวก่อนนะครับ... ถ้าสมมติว่ามันกำลังเล่นบิลเลียดอยู่ แล้วจู่ๆ ก็ขอตัวชิ่งหนีไปดื้อๆ แบบนี้ จะไม่มีใครทันสังเกตเห็น หรือเอะใจเลยงั้นเหรอครับ?"

"ไม่เอะใจแน่นอนครับ! ยกตัวอย่างง่ายๆ นะ สมมติว่าตาผมกำลังจะแทงลูกเปิดเกม แต่จู่ๆ ผมก็หยุดชะงัก แล้วหันไปบอกว่า 'จิมมี่ พอดีฉันต้องขอตัวไปรับสายโทรศัพท์สำคัญน่ะ นายช่วยแทงตานี้แทนฉันไปก่อนนะ!' เห็นไหมล่ะครับ แค่งัดมุกง่ายๆ แค่นี้ มันก็สามารถปลีกตัวและหนีหายไปได้อย่างแนบเนียนแล้ว!"

เมื่อได้ยินคำอธิบายและภาพจำลองเหตุการณ์ของจางแทซู สารวัตรซูชิมะก็ถึงกับพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย และยอมรับในข้อสันนิษฐานของเขาอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง!