บทที่ 707 อาหารเช้าของอีอึนยอน

ในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ภายในกระท่อมไม้ที่จุดเตาผิงให้ความอบอุ่น ร่างกายของทั้งสองแนบชิดอิงแอบ สัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน ในสถานการณ์เช่นนี้ ประสาทสัมผัสดูเหมือนจะเฉียบคมและไวต่อความรู้สึกมากกว่าปกติมากนัก!

อีอึนยอนกอดจางแทซูเอาไว้แน่น เผลอขบกัดท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันยืดหยุ่นของเขาเบาๆ อย่างลืมตัว เธอพยายามอย่างหนักที่จะไม่ส่งเสียงที่น่าขวยเขินออกมา ทว่าพละกำลังของพี่ชายดูเหมือนจะไร้ขีดจำกัด จางแทซูถึงขั้นสามารถอุ้มเธอตัวลอยขึ้นมาได้ด้วยมือเดียว ทำให้อีอึนยอนทำได้เพียงปล่อยให้เขาจัดการตามใจชอบด้วยความเขินอาย!

ค่ำคืนนี้อีอึนยอนลืมไปแล้วว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน! แต่ในห้วงความคิดของเธอ เธอกลับจดจ่ออยู่กับการตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าชุดใหญ่ให้จางแทซูในเช้าวันรุ่งขึ้น เพราะเธอคิดว่านี่คือสิ่งที่ผู้หญิงควรทำ แม้ว่าจะเป็นการตอบแทนอาหารค่ำฝีมือของจางแทซูเมื่อคืนก็ตาม!

ดังนั้นในตอนเช้าตรู่ อีอึนยอนจึงลุกจากเตียงด้วยความอ่อนล้าเล็กน้อย เธอหลุบตาลงเก็บกางเกงชั้นในตัวน้อยบนพื้น แต่กลับพบว่ามันถูกจางแทซูฉีกขาดจนหมดสภาพไปแล้ว เธอจึงหันกลับมาแลบลิ้นอย่างซุกซน มองจางแทซูที่กำลังหลับสนิทด้วยความเขินอาย จากนั้นก็รีบยัดกางเกงชั้นในตัวน้อยของเธอลงถังขยะไป!

เธอสวมเสื้อทีเชิ้ตที่จางแทซูถอดทิ้งไว้เมื่อคืน บนเสื้อยังมีกลิ่นอายของพี่ชายหลงเหลืออยู่ เธอเปิดประตูตู้เย็นอย่างระมัดระวัง หยิบนมสดออกมา ตามด้วยสตรอว์เบอร์รีหนึ่งกล่อง จากนั้นก็เริ่มเตรียมขนมปังปิ้ง ไข่ดาว แฮม และซอสต่างๆ!