บทที่ 709 ชีวิตที่ถูกกักขัง

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ซินเธียพยายามสังเกตและทำความคุ้นเคยกับห้องพัก ที่ตนเองต้องใช้ชีวิตอยู่ให้มากที่สุด ทุกๆ วัน ผู้ชายคนนั้นจะแวะเวียนนำอาหารมาส่งให้ หากเธอขาดเหลือ หรือมีความต้องการสิ่งใด ก็สามารถบอกกล่าวกับเขาได้ และเขาก็จะจัดการหาซื้อมาให้ตามคำขอ แน่นอนว่า เมื่อนำข้าวของเครื่องใช้เหล่านี้ ไปเทียบกับบรรดาสินค้าแบรนด์เนมและของใช้ระดับไฮเอนด์ ที่เธอเคยใช้ในอดีตล่ะก็ มันก็กลายเป็นแค่ของพื้นๆ ที่ไม่มีค่าอะไรเลย

ในเวลานี้ ซินเธียลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าตัวเองไม่ได้สูบบุหรี่มานานแค่ไหนแล้ว! แต่จะว่าไป นี่ก็อาจจะถือเป็นความโชคดีในความโชคร้ายก็ได้กระมัง สาเหตุก็น่าจะเป็นเพราะว่า ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ถูกจับมาขัง เธอต้องทนอยู่กับความหวาดผวาและหวาดกลัว จนทำให้ลืมเลือนไปเสียสนิท ว่าตัวเองเคยเป็นเด็กสาวที่ติดบุหรี่งอมแงมมาก่อน

ผู้ชายคนนั้นออกคำสั่งเด็ดขาด ห้ามไม่ให้ซินเธียใช้โทรศัพท์ติดต่อกับใครก็ตามโดยเด็ดขาด! เหตุผลที่เขากล่าวอ้างก็คือ หากเธอขัดคำสั่งและแอบติดต่อคนภายนอก เธอจะต้องสูญเสียอิสรภาพไปตลอดกาล หนำซ้ำ ยังจะเป็นการลากผู้คนอีกเป็นโขยง ที่ยอมเสี่ยงตายช่วยเหลือเธอออกมาจากเงื้อมมือของพวกคนร้าย ให้ต้องมารับเคราะห์และตายตกไปตามกันด้วย! ทว่า ถึงจะถูกห้ามเรื่องโทรศัพท์ แต่ซินเธียก็ยังได้รับอนุญาตให้ดูโทรทัศน์เพื่อแก้เบื่อได้ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงใช้ความพยายามอย่างหนัก กว่าจะควานหาช่องรายการที่ออกอากาศเป็นภาษาอังกฤษเจอ และเมื่อได้ดูข่าวสารจากโทรทัศน์ ในที่สุดเธอก็สามารถฟันธงและมั่นใจได้เสียที ว่าประเทศที่เธอกำลังอาศัยอยู่ในตอนนี้ก็คือ เกาหลีใต้!

ใช่แล้วล่ะ ในฐานะผู้สืบเชื้อสายและทายาทขุนนางฝรั่งเศส ความรู้รอบตัวเรื่องภูมิศาสตร์ของซินเธียนั้น จัดว่าอยู่ในระดับที่น่าอนาถและมืดบอดสุดๆ ในความเข้าใจและภาพจำของเธอนั้น เธอแทบจะแยกไม่ออกและแยกความแตกต่าง ของประเทศในแถบเอเชียตะวันออกไม่ได้เลย หนำซ้ำ เธอยังเคยแอบหลงคิดไปเองด้วยซ้ำ ว่ากรุงโซลคือเมืองเมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่ในประเทศจีน! เพราะฉะนั้น องค์ความรู้และเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับเกาหลีใต้ ที่เธอเพิ่งจะได้ซึมซับและเรียนรู้จากหน้าจอโทรทัศน์ในช่วงไม่กี่วันนี้ มันช่างมากมายและเปิดโลกทัศน์ของเธอ ยิ่งกว่าสิ่งที่เธอเคยรับรู้มาตลอดทั้งชีวิตเสียอีก

เช้าตรู่วันนี้ ผู้ชายคนนั้นหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังมาเสียมากมาย ซินเธียเดินไปเปิดประตูต้อนรับด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง จากนั้นเธอก็มองดูผู้ชายคนนั้น หิ้วถุงพลาสติกใบเขื่องสองใบ เดินตรงไปที่ตู้เย็น แล้วเริ่มทยอยหยิบข้าวของสารพัดอย่าง ยัดใส่ตู้เย็นอย่างขะมักเขม้น!