บทที่ 710 หยั่งเชิง

ณ เมืองควอนติโก บริเวณชานเมืองของกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา

หลังจากผ่านพ้นช่วงวันหยุดยาวเทศกาลคริสต์มาสและวันปีใหม่ เวลาที่จางแทซูจะได้ใช้ร่วมกับบรรดาเพื่อนร่วมรุ่น ที่ผ่านการศึกษาอบรมร่วมกันมาตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็ม ก็เริ่มนับถอยหลังและเหลือน้อยลงทุกที

สำหรับผู้ใหญ่ที่สำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย และก้าวเข้าสู่โลกของการทำงานมานานหลายปี การได้หวนกลับมาใช้ชีวิตในรั้วสถาบัน และนั่งเรียนหนังสืออีกครั้ง มันช่างเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่และน่าตื่นตาตื่นใจเอามากๆ ทว่า เมื่อพิจารณาถึงความจริงที่ว่า บรรดาผู้คนที่ได้รับคัดเลือกให้มาศึกษาดูงานที่นี่ ล้วนเป็นถึงเจ้าหน้าที่ระดับหัวกะทิ และเป็นชนชั้นนำในกระบวนการยุติธรรมจากนานาประเทศ ดังนั้น เนื้อหาและความเข้มข้นของหลักสูตร ย่อมไม่ได้ไก่กา หรือเป็นเพียงแค่การอบรมแบบขอไปที เหมือนที่จางแทซูเคยพานพบมาในอดีตอย่างแน่นอน

ทว่า ในเวลานี้ จางแทซูและสารวัตรซูชิมะ ได้ถูกจองตัวและการันตีตำแหน่งนักศึกษาดีเด่นประจำรุ่นไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหตุผลเพียงข้อเดียวที่ยังดึงรั้ง ให้พวกเขาทั้งสองคนยอมลากสังขาร ไปนั่งฟังบรรยายในห้องเรียนทุกวัน ก็คือการใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างคุ้มค่า เพื่อเดินสายผูกมิตร และขยายเครือข่ายคอนเนกชัน กับบรรดาเจ้าหน้าที่กระบวนการยุติธรรมจากประเทศอื่นๆ ให้ได้มากที่สุด

แล้วทำไมเรื่องของคอนเนกชันและเส้นสาย ถึงได้กลายมาเป็นสิ่งสำคัญและจำเป็นถึงขนาดนี้น่ะหรือ?