บทที่ 711 ประธานอีผู้สัมผัสชีวิตจริง

"ท่านประธานครับ รถยนต์ต้นแบบลอตแรกที่พวกเราทดลองผลิต ได้ทยอยออกจากสายพานการผลิตเรียบร้อยแล้วนะครับ แต่ว่า... ท่านคิดว่าของพรรค์นี้ มันจะมีคนยอมควักเงินซื้อจริงๆ หรือครับ!"

ภายในโรงงานประกอบรถยนต์ รถยนต์พลังงานไฟฟ้ายี่ห้อฮันแทลอตแรก กำลังเคลื่อนตัวออกจากสายพานการผลิตคันแล้วคันเล่า ทว่ารูปลักษณ์และดีไซน์ของรถรุ่นนี้ มันกลับดูตลกขบขันและประหลาดตาเอามากๆ แม้จะโฆษณาว่าเป็นรถยนต์แบบสี่ที่นั่ง ทว่าตัวรถกลับมีแค่สองประตู หนำซ้ำ พื้นที่เบาะหลังก็ยังคับแคบและอึดอัดเสียจน สามารถยัดเยียดได้เพียงแค่เด็กวัยรุ่นร่างเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น ส่วนเรื่องของระยะทางในการขับขี่ ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร เพราะเมื่อชาร์จแบตเตอรี่จนเต็ม มันสามารถวิ่งได้ไกลสุดแค่สามร้อยกว่ากิโลเมตรเท่านั้น! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการตกแต่งภายในห้องโดยสารเลย เพราะมันถูกหั่นต้นทุนและตัดออปชันทิ้งไปจนแทบไม่เหลืออะไรเลย!

"เจ้านี่... มองยังไงมันก็คือของเล่นเด็กใส่ถ่านชัดๆ! จะมีคนสติผมนึก ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงิน เพื่อซื้อรถแบบนี้จริงๆ งั้นหรือ?"

หัวหน้าวิศวกรผู้รับผิดชอบโครงการ บ่นพึมพำและตั้งข้อสงสัยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาไม่เข้าใจและมืดแปดด้านจริงๆ ว่าเหตุใด ฮันแทกรุ๊ปถึงยอมทุ่มเม็ดเงินมหาศาล เพื่อกว้านซื้อและเทกโอเวอร์สายการผลิตรถยนต์มาครอบครอง เพียงเพื่อจะนำมาผลิตรถยนต์ขยะหน้าตาแบบนี้น่ะหรือ!

ทว่า หากพวกเขามีวิสัยทัศน์ หรือสามารถมองเห็นแนวโน้มของตลาดในอนาคตเฉกเช่นเดียวกับจางแทซูล่ะก็ พวกเขาก็คงจะตระหนักได้ในทันที ว่ารถยนต์ไฟฟ้าคันกะทัดรัดที่พวกเขาเพิ่งจะประกอบเสร็จนี้ มันมีคอนเซปต์และจุดเด่นที่คล้ายคลึงกับ 'อู่หลิงหงกวง มินิ อีวี' อดีตรถยนต์ไฟฟ้ารุ่นฮิต ที่เคยกวาดยอดขายถล่มทลาย และครองแชมป์ตลาดรถยนต์ไฟฟ้าในประเทศจีนมาแล้ว ราวกับเป็นฝาแฝดกันเลยทีเดียว!