บทที่ 714 รับตำแหน่งใหม่

ณ เมืองซูวอน ภายในบ้านพักหลังเก่าของครอบครัวจางแทซู!

จนกระทั่งดวงตะวันคล้อยต่ำและเข้าสู่ช่วงเย็นย่ำ จางจองฮยอกถึงได้ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินทางมาเยี่ยมและนำอาหารมาส่งให้ซินเธียช้ากว่าปกติ เมื่อเห็นหน้าผู้ชายที่คอยแวะเวียนมาดูแลเธอทุกวัน ในที่สุดก็โผล่มา ซินเธียก็ยิ้มออกและรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นับตั้งแต่ที่เธอถูกจับมาขังไว้ที่นี่ เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนเต็มแล้ว ผู้ชายคนนี้คอยดูแลและปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี ไม่ว่าเธอจะเอ่ยปากร้องขอ หรืออยากได้อะไร เขาก็มักจะพยายามหามาประเคน และตอบสนองความต้องการของเธอแทบจะทุกอย่าง ซึ่งการกระทำเหล่านี้ มันทำให้ซินเธียสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น และรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังได้รับการปกป้องดูแล หนำซ้ำ ในสถานที่แห่งนี้ เขาก็คือเพื่อนเพียงคนเดียวที่เธอมี เมื่อวันเวลาผ่านไป ความใกล้ชิดและความผูกพัน จึงก่อตัวกลายเป็นความรู้สึกโหยหาและพึ่งพิงขึ้นมาอย่างเงียบๆ!

"ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ ที่วันนี้ผมมาซะเย็นป่านนี้! แต่ผมก็อุตส่าห์ไปเสาะหา และซื้อของที่คุณอยากได้มาฝากด้วยนะ!"

สิ่งที่จางจองฮยอกหอบหิ้วมาด้วย ก็คือเมนู 'หอยทากฝรั่งเศส' ซึ่งของกินพรรค์นี้ มันหาซื้อยากเอาการเลยล่ะในประเทศเกาหลีใต้ ท้ายที่สุดแล้ว ก็ไม่ค่อยจะมีคนเกาหลีหน้าไหน นิยมเปิบพิสดารกินหอยทากกันหรอก! ก่อนหน้านี้ ซินเธียก็แค่เปรยๆ และบ่นลอยๆ ออกมาเล่นๆ เท่านั้น นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้ จะเก็บเอาคำพูดของเธอไปใส่ใจ หนำซ้ำ เขายังอุตส่าห์ดั้นด้น ไปตามหาซื้อมาให้เธอได้จริงๆ ด้วย!

"ขอบคุณมากเลยนะคะ! ถ้าฉันได้กลับไปที่ฝรั่งเศสเมื่อไหร่ ฉันจะไม่มีวันลืมบุญคุณ และการดูแลเอาใจใส่ของคุณในครั้งนี้เลยค่ะ!"