บทที่ 72 บทพิสูจน์ตนเอง

ภูเขากวานักซานในกรุงโซล คืออุทยานธรรมชาติที่ตั้งอยู่ใกล้ตัวเมือง และยังเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับการตั้งแคมป์ในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว เมื่อจางแทซูขับรถ SUV ที่ยืมมาจากโชว์รูมกลับมาถึงบ้าน เขาก็รีบวิ่งไปที่ร้านขายอุปกรณ์กลางแจ้ง เพื่อซื้อเครื่องทำความร้อนและเต็นท์ จากนั้นก็มุ่งหน้าเข้าป่าทันที

รถยนต์แล่นมาถึงตีนเขา เขาแบกเป้ขึ้นหลังเพียงลำพัง แล้วพาอีอึนยอนเดินเท้าปีนขึ้นไปตามเส้นทางภูเขา ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงลานโล่งแห่งหนึ่ง

แม้ตรงนี้จะไม่ใช่ยอดเขา แต่รอบๆ ลานดินโล่งกว้างนี้มีร่องรอยการกางเต็นท์อยู่ไม่น้อย จางแทซูเห็นดังนั้นจึงไม่คิดจะพาอีอึนยอนปีนต่อ ทั้งสองช่วยกันกางเต็นท์และก่อกองไฟ

อาจเป็นเพราะมีต้นไม้ใหญ่รายล้อม แสงแดดจึงส่องลงมาไม่ถึง ลมเย็นๆ ที่พัดผ่านแมกไม้ทำให้รู้สึกหนาวสะท้าน จางแทซูจึงรีบจุดกองไฟ แม้จะเป็นเพียงเตาเชื้อเพลิงแข็งแบบพกพา ซึ่งไม่เพียงพอจะใช้ผัดกับข้าวหรือทำอาหารมื้อใหญ่ แต่การได้หลบอยู่ในเต็นท์มองดูเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ด้านนอก ก็ทำให้ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

แม้จะเป็นแค่การถ่อมาไกลถึงในป่าเพื่อจุดไฟเล่น แต่แทซูและอึนยอนกลับรู้สึกว่ามันน่าสนุกดี!

"พี่คะ ยังจำเรื่องที่ฉันเคยบอกได้ไหม?"

"หือ? เรื่องอะไรครับ?"

"ก็งานปาร์ตี้รวมรุ่นเพื่อนไงคะ! พี่รับปากฉันไว้แล้วนะ!"

"อ้อ จำได้สิครับ! ทำไมเหรอ?"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ถึงฉันจะไม่ค่อยชอบคนพวกนั้นเท่าไหร่ แต่ฉันก็จำเป็นต้องพาพี่ไปเปิดตัวให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะมีคนเข้าใจว่าฉันยังโสด แล้วก็ตามตอแยไม่เลิก!"

"อ๋อ! งั้นก็ต้องไปแสดงตัวให้พวกเขารู้สักหน่อยแล้ว ว่าอึนยอนเป็นคนมีเจ้าของแล้ว!"

"บ้าจริง พี่เนี่ย!"

......

แทซูและอึนยอนนอนคุยกันอยู่ในเต็นท์ แม้งานของทั้งคู่จะแตกต่างกัน และสภาพแวดล้อมที่เติบโตมาก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ทั้งสองกลับมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ

อย่างเช่น อึนยอนเล่าเรื่องตอนทำกิจกรรมชมรมในมหาวิทยาลัย ส่วนจางแทซูก็เล่าเรื่องสมัยอยู่ชมรมเทควันโด เพราะประสบการณ์ตอนนั้นทำให้เขาได้เรียนรู้วิชาป้องกันตัว ซึ่งกลายเป็นประโยชน์อย่างมากตอนที่เขาไปประจำการที่หน่วยปืนใหญ่ยอนชอน ปกติที่นั่นทหารเกณฑ์ใหม่มักจะโดนซ้อมเป็นประจำ แต่จางแทซูกลับเป็นฝ่ายซัดทหารรุ่นพี่จนปางตาย และด้วยเหตุนี้เอง ตลอดสองปีที่ประจำการอยู่ใต้เส้นขนานที่ 38 เขาจึงไม่ค่อยโดนรังแก แถมพวกทหารรุ่นพี่ยังไม่กล้าใช่งานเขาซี้ซั้ว ทำให้เขามีเวลาเหลือเฟือในการอ่านหนังสือเตรียมสอบเนติบัณฑิต!

ส่วนอึนยอนก็เล่าประสบการณ์ตอนเรียนที่วอร์ตัน จางแทซูเองก่อนที่จะกลับชาติมาเกิดก็เคยเข้าอบรมหลักสูตรการบริหารภาครัฐมาก่อน แม้การบริหารธุรกิจกับการบริหารงานภาครัฐจะไม่เหมือนกันซะทีเดียว แต่ในบางมิติก็มีส่วนที่เชื่อมโยงกันได้ หลังจากการพูดคุย อีอึนยอนรู้สึกทึ่งและชื่นชมในมุมมองและความคิดเห็นของจางแทซูเป็นอย่างมาก

ทั้งสองใช้เวลาช่วงบ่ายอยู่ในป่าจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน แทซูจึงเก็บเต็นท์และขับรถไปส่งอีอึนยอนที่บ้าน

แม้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะพัฒนาไปจนถึงขั้นตกลงคบหากันแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะค้างอ้างแรมด้วยกัน ส่วนเรื่องที่บ้านของอีอึนยอน แทซูคิดว่าเธอน่าจะยังไม่มีโอกาสได้บอกเรื่องนี้กับครอบครัว

จางแทซูส่งอีอึนยอนที่สถานีคังนัมเหมือนเคย หลังจากร่ำลากันแล้ว เขาจึงขับรถกลับบ้าน

แม้จะซื้อเต็นท์และเตาผิงมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่คิดดูแล้ววันข้างหน้าคงได้ใช้ประโยชน์แน่! แทซูขนของขึ้นไปบนห้อง จากนั้นก็หยิบอาหารสำเร็จรูปออกจากตู้เย็นมาทำมื้อเย็นง่ายๆ ให้ตัวเอง

......

ตั้งแต่ลมหนาวเริ่มพัดมา จางแทซูก็ไม่ได้ออกไปทานมื้อเย็นที่ระเบียงนานแล้ว การพูดคุยกับนัมซูฮยอนจึงลดน้อยลงไปด้วย แต่เพราะคราวที่แล้วเขาไปช่วยเชียร์งานเดบิวต์ นัมซูฮยอนจึงแอด KakaoTalk ของเขาไว้ ระหว่างทานมื้อเย็น จางแทซูเปิดดูรูปที่ถ่ายเมื่อตอนกลางวัน แล้วอัปโหลดลงในไทม์ไลน์เล่นๆ ไม่นานนัก นัมซูฮยอนก็มากดไลก์รูปของเขา

"พี่คะ วันนี้ไปปีนเขามาเหรอ? ถ้าว่าง คราวหน้าไปกันบ้างสิคะ!"

เมื่อเห็นข้อความของนัมซูฮยอน จางแทซูก็ลังเลเล็กน้อย เรื่องของเขากับอีอึนยอนยังเปิดเผยให้คนนอกรู้ไม่ได้ เขาจึงตอบกลับไปแบบคลุมเครือว่า

"อ่า ไปปีนเขากับเพื่อนมาครับ แต่ไม่ได้ค้างคืน ตอนนี้กลับมานั่งกินรามยอนอยู่ที่บ้านแล้วครับ!"

จางแทซูตอบข้อความเสร็จ ก็นึกขึ้นได้ว่าประธานกลุ่มแฟนคลับเคยบอกไว้ว่า ทางค่ายเพลงจะจัดคิวให้พวกเธอไปออกรายการวาไรตี้ เขาจึงถามด้วยความใส่ใจว่า

"เรื่องรายการวาไรตี้เรียบร้อยดีไหมครับ? จะได้ดูเมื่อไหร่ มีอะไรให้ผมช่วยไหม?"

"อ่า! เรียบร้อยแล้วค่ะ รายการจะออนแอร์เดือนหน้า เหมือนว่าจะได้ไปถ่ายที่เกาะเชจูด้วย! ขอบคุณพี่มากนะคะ! ไว้ฉันจะซื้อของฝากมาให้!"

......

แม้จะไม่ได้เจอกันพักใหญ่ แต่นัมซูฮยอนก็ไม่ได้ทำตัวห่างเหินกับเขาเลย ตรงกันข้าม พอได้เริ่มคุย เธอก็คุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด แต่สิ่งที่จางแทซูกำลังคิดคือ ถ้าเธอซื้อของฝากจากเกาะเชจูมาให้จริงๆ เขาควรจะให้อะไรตอบแทนดี?

จางแทซูคุยเรื่องเกาะเชจูกับนัมซูฮยอนไปเรื่อยเปื่อย แต่ทางฝั่งอีอึนยอนหลังจากกลับบ้านไปแล้วก็เงียบกริบ แทซูรู้สึกว่าเรื่องราวความรักระหว่างเขากับอีอึนยอนแม้จะน่าตื่นเต้นยินดี แต่คนระดับมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งอย่างอีบยองฮี จะยอมรับอัยการธรรมดาๆ อย่างเขาเป็นแฟนของลูกสาวหรือ? ข้อนี้จางแทซูไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

ขึ้นชื่อว่ากลุ่มแชโบล ก็ย่อมเป็นแชโบลอยู่วันยังค่ำ หน้าหนังสือพิมพ์มักเต็มไปด้วยข่าวการแต่งงานดองญาติกันระหว่างตระกูลมหาเศรษฐี เมื่อเทียบกับทายาทรุ่นที่สองของตระกูลเหล่านั้น จางแทซูรู้ดีว่าตนเองไม่มีแต้มต่อด้านทรัพยากรครอบครัวเลย คนที่ผ่านชีวิตมาสองชาติภพอย่างเขา ไม่ใช่เด็กหนุ่มโลกสวยที่คิดอะไรตื้นๆ แม้เขาจะชอบอีอึนยอน แต่เขาก็รู้ดีว่าหากคนสองคนที่สถานะทางสังคมต่างกันราวฟ้ากับเหว พยายามฝืนคบกันท่ามกลางการคัดค้านของญาติพี่น้อง ชีวิตแต่งงานย่อมไม่มีทางมีความสุข ความขัดแย้งจะต้องปะทุขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

สรุปง่ายๆ จางแทซูรู้ตัวดีว่า ในสายตาของอีบยองฮี ตัวเขาในตอนนี้ไม่มีค่าอะไรเลย มีความเป็นไปได้สูงที่อีกฝ่ายจะมองว่าเขาไม่คู่ควรกับลูกสาว สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ คือต้องรีบพิสูจน์ตัวเอง และสร้างสถานะในระบบยุติธรรมของเกาหลีให้มั่นคง ก่อนที่อีบยองฮีจะรู้ระแคะระคายเรื่องของเขากับอีอึนยอน

ถึงตอนนั้น ต่อให้ตำแหน่งยังไม่สูงมาก แต่ขอแค่ได้รับการยอมรับว่าเป็น "ดาวรุ่งพุ่งแรง" ที่มีอนาคตไกล เชื่อว่าอีบยองฮีก็น่าจะเก็บเรื่องของเขากับอีอึนยอนไปพิจารณาอย่างรอบคอบมากขึ้น

แต่ว่า... จะทำยังไงถึงจะยกระดับสถานะของตัวเองในวงการกฎหมายได้ล่ะ?

คืนนั้น จางแทซูนอนคิดทบทวนเรื่องนี้อยู่บนเตียงเงียบๆ

ความจริงแล้ว ในใจเขามีคำตอบอยู่แล้ว

การจะพิสูจน์ฝีมือของตัวเอง จริงๆ แล้วง่ายนิดเดียว ขอแค่ "เชือด" ผู้มีอิทธิพลในเกาหลีให้ได้สักสองสามราย คนอื่นก็จะรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของเขาเอง!