บทที่ 729 งานเลี้ยงครอบครัว

การที่จู่ๆ ก็ได้รับสายเรียกเข้าจากอีอึนยอน และถูกว่าที่พ่อตากะทันหันเรียกตัวกลับไปทานข้าวที่คฤหาสน์ จางแทซูรู้สึกว่า ถ้าหากขืนเขาเอาเปรียบ และปล่อยให้ลูกน้องใต้บังคับบัญชา ทนหิวและหิ้วท้องไส้กิ่วกลับไปหาข้าวกินเองล่ะก็ มันก็ดูจะใจจืดใจดำ และใช้อำนาจเอาเปรียบลูกน้องจนเกินไปหน่อย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตัดสินใจเอ่ยปากชักชวน และหนีบเอาลูกน้องทั้งสองคน ให้ติดสอยห้อยตามไปร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันเสียเลย

และสำหรับพัคแฮยองกับคังดงวอนแล้ว เหตุการณ์และโอกาสทองในครั้งนี้ มันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ และสามารถเก็บเอาไปคุยโวโอ้อวดได้ตลอดชีวิตเลยทีเดียว

การได้รับเกียรติ และถูกเชิญให้ไปร่วมโต๊ะรับประทานอาหาร ถึงในคฤหาสน์ของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศเกาหลีใต้ เรื่องที่ดูยิ่งใหญ่และน่าภาคภูมิใจขนาดนี้ ใครจะไปคาดคิดและคาดฝันล่ะ ว่าจะมีวันที่วาสนาและโชคหล่นทับ ใส่หัวของเจ้าหน้าที่รัฐตัวเล็กๆ อย่างพวกเขาได้

เพียงชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถ ก็ตกอยู่ในความเงียบงันในทันที พัคแฮยองและคังดงวอนต่างก็นั่งตัวเกร็ง และเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและประหม่าสุดขีด พวกเขาประคองพวงมาลัย และขับรถมุ่งหน้าไปตามพิกัดและเส้นทางในย่านฮันนัมดง ตามคำบอกทางของจางแทซูอย่างเคร่งครัด รถยนต์ของพวกเขาวิ่งลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดชะลอ และจอดเทียบท่าอยู่หน้าประตูของคฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง ซึ่งมีกำแพงรั้วรอบขอบชิด ที่ดูภายนอกอาจจะไม่ได้สูงตระหง่าน หรือใหญ่โตโอ่อ่าอะไรนัก ทว่าบรรยากาศโดยรอบ กลับเงียบสงบ เป็นส่วนตัว และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นผู้ดีมีระดับสุดๆ

จางแทซูลดกระจกรถลง ก่อนจะชะโงกหน้า และเอ่ยปากพูดคุยกับระบบอินเตอร์คอม ที่ติดตั้งอยู่หน้าประตูเพียงสองสามประโยค ทันใดนั้น ประตูเหล็กดัดบานใหญ่และดูโอ่อ่า ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกไปด้านข้างทั้งสองฝั่ง เผยให้เห็นเส้นทางและถนนทอดยาว นำทางเข้าสู่พื้นที่ภายในคฤหาสน์