บทที่ 738 คะแนนเสียงตามหลัง

นับตั้งแต่ที่บินลัดฟ้าข้ามทวีปมายังประเทศเกาหลีใต้ วิถีชีวิตของพีตก็เปี่ยมไปด้วยความสุขสบายและราบรื่น ราวกับได้เดินอยู่บนกลีบกุหลาบก็ไม่ปาน

ในทุกๆ เช้า เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องพักสุดหรู พีตและภรรยาของเขาก็จะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงคิงไซส์อันหนานุ่ม จากนั้น พนักงานของโรงแรมก็จะเข็นรถเข็น นำอาหารเช้าระดับพรีเมียมมาเสิร์ฟ ให้พวกเขาได้ลิ้มรสกันถึงเตียงนอน

และหลังจากที่จัดการกับมื้อเช้าจนอิ่มหนำสำราญ พีตก็จะลงลิฟต์ไปที่ชั้นล่าง เพื่อใช้เวลาเรียกเหงื่อและยืดเส้นยืดสาย อยู่ภายในฟิตเนสเซ็นเตอร์ของทางโรงแรม

ทว่า นับตั้งแต่ที่เขาย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ก็ล่วงเลยมาเป็นเวลาร่วมสองเดือนแล้ว ทว่านอกเหนือจากการแต่งตัวหล่อๆ ไปปรากฏตัวและร่วมงานอีเวนต์ ตามคำเชิญของบริษัทเป็นครั้งคราว เขาก็แทบจะไม่ได้แตะต้อง หรือง่วนอยู่กับเอกสารการทำงานเลยสักนิด รูปแบบการใช้ชีวิตของเขาในตอนนี้ มันดูห่างไกลและไม่เหมือนคนวัยทำงานเลยสักนิด

ถึงแม้ว่าทุกๆ สิ้นเดือน เงินเดือนก้อนโตและสวัสดิการต่างๆ จะยังคงถูกโอนเข้าบัญชีอย่างครบถ้วนและไม่เคยขาดตกบกพร่อง ทว่ายิ่งชีวิตมันสุขสบายและเรียบง่ายมากเท่าไหร่ ภายในใจของพีต กลับยิ่งรู้สึกโหยหาและโหยหาความท้าทาย มากขึ้นเท่านั้น