บทที่ 742 ชีวิตของคนยากจน

หลังจากที่มื้อค่ำอันแสนวิเศษจบลง ตลอดเส้นทางที่นั่งรถกลับบ้าน ควอนอาจุงกลับมีท่าทีที่เงียบขรึมและเอาแต่จมดิ่งอยู่ในความคิดของตนเอง ภายในหัวของเธอ เอาแต่ทบทวนและตกผลึก ถึงถ้อยคำและการเตือนสติของจางแทซู ซ้ำไปซ้ำมา จนความรู้สึกหลากหลายประดังประเดและตีรวนกันไปหมด

กาลเวลาเพียงสามปี มันสามารถพลิกโฉมและกลืนกิน ให้ควอนอาจุงที่เคยเป็นแค่นักการเมืองหน้าใหม่ผู้ใสซื่อ กลายสภาพเป็นนักการเมืองอาชีพ ที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและเขี้ยวเล็บได้อย่างไม่น่าเชื่อ และในขณะเดียวกัน กระบวนการหล่อหลอมนี้ มันก็ค่อยๆ กัดกร่อนและพรากเอาอุดมการณ์ รวมถึงความห่วงใยที่เธอเคยมีต่อวิถีชีวิต และความยากลำบากของประชาชนคนเดินดิน ไปจนหมดสิ้น

เมื่อลองมองย้อนกลับไป ทบทวนพฤติกรรมและการใช้ชีวิตในช่วงที่ผ่านมา ควอนอาจุงก็ตระหนักได้ว่า ตัวเธอเองเริ่มหมกมุ่นและให้ความสำคัญ กับตัวเลขผลโพลและสถิติความนิยม มากกว่าการลงพื้นที่ไปแก้ปัญหาจริงๆ เธอเอาแต่ใส่ใจและทุ่มเทเวลา ไปกับการถกเถียงและผลักดันประเด็นโลกสวย อย่างเช่น สิทธิความเท่าเทียมของกลุ่มคนรักร่วมเพศ หรือสวัสดิการของสุนัขจรจัด ซึ่งถึงแม้ว่าประเด็นและภาพลักษณ์เหล่านี้ มันจะดูสวยหรูและเป็นที่ชื่นชอบของสังคม ทว่าในความเป็นจริงแล้ว มันกลับไม่ได้สร้างอานิสงส์ หรือช่วยแก้ปัญหาปากท้อง ให้กับประชาชนคนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย

เธอถึงขั้นหน้ามืดตามัว จนหลงลืมและเพิกเฉย ต่อชะตากรรมและความทุกข์ยาก ของประชาชนชาวกรุงโซลอีกหลายแสนชีวิต ที่ยังคงต้องทนดิ้นรนและปากกัดตีนถีบ อยู่ใต้เส้นแบ่งความยากจนไปเสียสนิท

นี่น่ะหรือ คือจุดยืนและอุดมการณ์ ที่เธอเคยยึดมั่นและตั้งปณิธานไว้ ในวันแรกที่เธอสาบานตน เข้ารับตำแหน่งนายกเทศมนตรีกรุงโซล