บทที่ 771 ปิดม่านละครตลก

"ฉลาดจริงๆ เลยนะครับ! การที่เอาภาพทิวทัศน์ของประเทศต่างๆ ในยุโรปมาแปะไว้ในสมุดบันทึก แล้วใช้เอกลักษณ์ของแต่ละประเทศเป็นสัญลักษณ์แทนธนาคารที่แตกต่างกันไป! ฮ่าฮ่า คิมอึนซองนี่เป็นคนที่มีอารมณ์ขันและน่าสนใจจริงๆ ในสมุดยังชอบเขียนบทความสั้นๆ เกี่ยวกับแง่คิดชีวิตไว้อีก น่าสนุกดีครับ! แต่ว่า... คุณช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่าสมุดบันทึกของเขามาอยู่ในมือคุณได้ยังไง! และอีกอย่าง คุณรู้ความหมายของบันทึกพวกนี้ได้อย่างไร?"

เมื่อต้องเผชิญกับข้อสงสัยของจางแทซู เจมส์ก็ถึงกับน้ำท่วมปากและไม่สามารถตอบคำถามได้เลย ในเวลานี้สมองของเขาปั่นป่วนและวุ่นวายไปหมด เขารู้ตัวดีว่าเขามีจุดบกพร่องและช่องโหว่มากเกินไป

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ถูกถักทอขึ้นจากคำลวงตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนนี้เขาไม่สามารถแต่งเรื่องโกหกต่อไปได้อีกแล้ว เขาเองก็เหนื่อยหน่ายและอิ่มตัวเกินทน เขาโกหกมามากมายมหาศาลและคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบมาโดยตลอด ทว่าสุดท้ายเขากลับสังหารคนที่รักเขาที่สุดลงด้วยมือตนเอง บริษัทก็ล้มละลาย พอเข้าสู่วัยกลางคนกลับไม่เหลืออะไรติดตัวเลยสักอย่าง ทุกสิ่งทุกอย่างมลายหายไปกับตา สิ่งนี้ทำให้เจมส์รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้แพ้ที่ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ล้มเหลวถึงขีดสุด จนในชั่วขณะหนึ่งเขามีความรู้สึกอยากจะหลุดพ้นจากความทรมานนี้เสียที!

"นี่! คุณอยากจะไปดูศพภรรยาของคุณอีกสักครั้งไหม? แล้วก็ศพของคิมอึนซองด้วย! ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผู้หญิงคนที่รักคุณคนนั้นถูกจองจำอยู่ในเสาคอนกรีตอันหนาวเหน็บ ปล่อยให้แดดเผาลมพัด ปล่อยให้ปูนซีเมนต์กัดกร่อนร่างกายและผิวหนัง คุณเคยเก็บเอาไปฝันถึงเธอไหม คุณเคยนึกถึงสายตาที่ภรรยาใช้จ้องมองคุณในตอนที่คุณเงื้อรอกพันเอ็นว่าวขึ้นมาบ้างไหม เธอคงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของคนที่เธอรักที่สุดในสถานที่แบบนั้น อา... คุณยังข่มตาหลับลงได้จริงๆ หรือ?"

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ..."