บทที่ 809 วิกฤตของฮาจินวอน

"ฮาจินวอน ไอ้บัดซบเอ๊ย ไอ้เวรนี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ ว่าแกเป็นคนไปสรรหาและลักลอบพาไอ้ชาวเวียดนามนั่นเข้ามาใช่ไหม..."

ทันทีที่สัญญาณโทรศัพท์เชื่อมต่อ ฮาจินวอนก็ถูกจางแทซูที่อยู่ปลายสายสบถและด่าทอใส่เป็นชุด

ต้องทำความเข้าใจก่อนนะ ว่าคนอย่างฮาจินวอนนั้นใจเด็ดและเหี้ยมเกรียมถึงขั้นกล้าลงมือสังหารลูกพี่เก่าของตัวเองมาแล้ว ทว่าเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเสียงตวาดและคำด่าทอของอัยการหนุ่ม ฮาจินวอนกลับทำได้เพียงหุบปากเงียบและก้มหน้ารับฟังอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

นับตั้งแต่ที่เขาก้าวขึ้นมาสู่อำนาจและกุมบังเหียนแก๊งทงแฮ เดิมทีฮาจินวอนตั้งใจและวาดฝันเอาไว้ ว่าจะใช้ความมีน้ำใจนักเลงและคุณธรรมในการซื้อใจลูกน้อง ทว่าเขาหารู้ไม่ ว่าการบริหารจัดการและปกครองแก๊งมาเฟียนั้น มันไม่ได้สวยหรูและง่ายดายเหมือนอย่างที่เขาจินตนาการไว้เลยสักนิด

จริงอยู่ที่ในอดีต ลูกพี่ฮวังนั้นเป็นพวกหน้าเลือดและค่อนข้างจะขี้เหนียว มักจะแบ่งปันผลประโยชน์และจ่ายเงินให้ลูกน้องเพียงน้อยนิด ทว่าในทางกลับกัน ลูกพี่ฮวังก็มุ่งมั่นและพยายามอย่างหนัก ที่จะฟอกขาวและนำพาแก๊งทงแฮให้ก้าวขึ้นมาเป็นบริษัทที่ถูกต้องตามกฎหมาย ทว่าหลังจากที่ฮาจินวอนเข้ามารับช่วงต่อ เขากลับเลือกใช้วิธีการซื้อใจลูกน้องด้วยการแจกจ่ายเงินทอง ในช่วงแรก เขาได้เบิกจ่ายและแจกเงินก้อนโตให้กับบรรดาลูกน้องที่เคยได้รับบาดเจ็บหรือพิการจากการทำงานรับใช้แก๊งทงแฮ ส่งผลให้เงินทุนสำรองและมรดกตกทอดที่ลูกพี่ฮวังทิ้งเอาไว้ ถูกผลาญและร่อยหรอลงไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อสภาพคล่องทางการเงินเริ่มมีปัญหา ฮาจินวอนก็จนตรอกและไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องจำใจนำพาแก๊งทงแฮ หวนกลับคืนสู่เส้นทางสายมืดและวงจรธุรกิจสีเทาอย่างการลักลอบขนของเถื่อนอีกครั้ง