บทที่ 81 ปฏิบัติการเริ่มขึ้น

พื้นที่รับผิดชอบของมหาวิทยาลัยคอนกุกตั้งอยู่ในเขตควังจิน กรุงโซล ดังนั้นความสงบเรียบร้อยของที่นี่จึงอยู่ในความดูแลของสถานีตำรวจเขตควังจิน บ่ายวันนั้น หลังจากมอบหมายงานให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว จางแทซูก็พาผู้ใต้บังคับบัญชาบุกไปที่สถานีตำรวจเขตควังจิน เพื่อเรียกร้องให้มีการสอบสวนเรื่องคำให้การของจ่าคังดงวอนใหม่อีกครั้ง

"ทะ... ท่านอัยการครับ! จ่า... จ่าคังดงวอนไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วครับ! เขา... เขาถูกย้ายไปประจำการที่เมืองฮวาซองแล้วครับ!"

"ฮวาซอง? ทำไม?"

"เอ่อ... เรื่องนั้น..."

จางแทซูไม่สนใจคำตอบขอไปทีของทางสถานีตำรวจ เขานั่งลงในห้องประชุม แล้วส่งสัญญาณให้อิมชางซอก เจ้าหน้าที่ธุรการของเขาเปิดคอมพิวเตอร์ จากนั้นจึงเปิดไฟล์วิดีโอที่ได้จากกล้องติดตัวตำรวจ (Body Cam) ให้ทุกคนดู

อิมชางซอกหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปทางผู้รับผิดชอบของสถานีตำรวจควังจิน นายตำรวจหลายคนที่อยู่ในห้องประชุมต่างพากันมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทันใดนั้น ห้องประชุมขนาดใหญ่ก็เงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

"ทำไมเงียบกันหมดล่ะครับ? ไม่มีใครคิดจะอธิบายหน่อยเหรอว่า ทำไมหลักฐานที่ผมในฐานะอัยการได้รับ กับเนื้อหาที่ปรากฏในวิดีโอนี้ ถึงได้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวขนาดนี้?"

"ปัง!"

จางแทซูตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เสียงกระแทกนั้นทำให้บรรดานายตำรวจในห้องต่างพากันหุบปากเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว

ต้องรู้ก่อนว่า การหลอกลวงอัยการมีจุดจบเช่นไร การให้การเท็จถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง มีโทษหนักกว่าการเมาแล้วขับหลายเท่า

ตามประมวลกฎหมายอาญาของเกาหลี มาตรา 152 (ความผิดฐานเบิกความเท็จ) ระบุว่า พยานที่ได้สาบานตนตามกฎหมาย หากเบิกความเท็จ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือปรับไม่เกิน 10 ล้านวอน

และตามประมวลกฎหมายอาญาของเกาหลี มาตรา 155 (การทำลายหลักฐาน และข้อยกเว้นสำหรับญาติ) ระบุว่า ผู้ใดทำลาย ซ่อนเร้น ปลอมแปลง หรือเปลี่ยนแปลงพยานหลักฐานในคดีอาญาหรือคดีวินัยของผู้อื่น หรือใช้พยานหลักฐานที่ปลอมแปลงหรือเปลี่ยนแปลงนั้น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือปรับไม่เกิน 7 ล้านวอน

ไม่ต้องพูดถึงว่ามันคุ้มหรือไม่ที่จะยอมติดคุก 5 ปีเพื่อประจบสอพลอ ส.ส. นาจองแท เอาแค่ว่าถ้าจางแทซูในฐานะอัยการตัดสินใจยื่นฟ้อง ใครในที่นี้จะมั่นใจบ้างว่าจะรอดพ้นจากบทลงโทษ?

ดังนั้น เมื่อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้ เมื่อถูกจางแทซูฉีกหน้ากากเปิดโปงเรื่องการให้การเท็จต่อหน้า ใครในสถานีตำรวจควังจินจะกล้าลุกขึ้นมารับผิดชอบ? อย่างน้อยหลังจากที่จางแทซูตะคอกใส่ ก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมาแม้แต่คนเดียว!

"ไอชิ... พวกคุณคิดว่าแค่ย้ายตำรวจเจ้าของคดีออกจากโซล แล้วผมจะไม่รู้พฤติกรรมของพวกคุณเหรอ? ช่างเป็นพวกโง่เง่าจริงๆ!"

จางแทซูสบถคำหยาบออกมา แต่กลับทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง เพราะพวกข้าราชการหัวไวบางคนเริ่มจับน้ำเสียงที่แฝงความ "เห็นใจในความโชคร้าย และโกรธที่ไม่รักดี" ในคำด่านั้นได้

"เอ่อ... เรื่องนี้พวกเราสมควรตายจริงๆ ครับ ได้โปรดท่านอัยการช่วยชี้ทางรอดให้พวกเราด้วยเถอะครับ!"

ในที่สุด นายตำรวจหัวไวนายหนึ่งก็คุกเข่าลงกับพื้น และเริ่มวิงวอนขอความเมตตาจากจางแทซู จางแทซูเห็นดังนั้นก็รู้ว่าเขาจะบีบคั้นคนพวกนี้มากเกินไปไม่ได้ เพราะถ้าคนพวกนี้รู้สึกว่าจนตรอกไร้ทางหนี ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะหันไปเข้าข้างศัตรูแบบถวายหัว ถ้าเป็นแบบนั้น นาจองแท ศัตรูตัวฉกาจของเขาก็จะได้ลูกสมุนที่จงรักภักดีเพิ่มขึ้นมาฟรีๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่จางแทซูไม่อยากให้เกิดขึ้น

ดังนั้น เมื่อเห็นท่าทางกระดิกหางขอความเมตตาของคนเหล่านี้ จางแทซูจึงแกล้งทำเป็นลำบากใจ เขาแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะเอ่ยปากว่า

"พวกคุณนี่ขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้ผมจริงๆ นะ!"

"ต้องขอประทานโทษจริงๆ ครับ พวกเราทำได้แค่หวังพึ่งท่านแล้ว ขอท่านโปรดเมตตาปล่อยพวกเราไปสักครั้งเถอะครับ!"

"เฮ้อ... เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ แต่ว่า... จ่าคังดงวอนที่ถูกย้ายไปฮวาซอง พวกคุณต้องทำให้เขายอมสงบปากสงบคำอย่างเต็มใจให้ได้นะ!"

"หือ? ความหมายของท่านคือ..."

"ย้ายเขากลับมา แล้วบอกว่าเรื่องหลักฐานใหม่นั่น พวกคุณไม่มีส่วนรู้เห็น เป็นทางผู้ต้องสงสัยที่ปลอมแปลงขึ้นมาเอง!"

"ปลอมแปลง?"

"ขอแค่พวกคุณยืนกรานว่าเป็นฝีมือการปลอมแปลงของฝั่งนั้น พวกบ้านั่นจะทำอะไรได้?"

......

เมื่อจางแทซูพูดจบ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ในตอนนี้ ผู้รับผิดชอบของสถานีตำรวจควังจินทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่จางแทซูเท่านั้น

ขอแค่อัยการยอมผ่อนปรนให้ ทุกคนก็ยังมีทางรอด มิฉะนั้นก็ต้องโดนข้อหาหนักทางอาญา ทุกคนในที่นี้ล้วนทำงานเกี่ยวกับกฎหมาย ย่อมรู้ซึ้งถึงผลที่จะตามมา และเมื่อคิดดูดีๆ เรื่องนี้เดิมทีก็เป็นการยกพยานหลักฐานจากฝั่งผู้ต้องสงสัยเพียงฝ่ายเดียว ดังนั้นขอแค่ยืนยันกระต่ายขาเดียวตามนี้ ก็น่าจะรอดตัวไปได้

เมื่อเห็นว่าทุกคนเข้าใจตรงกันแล้ว จางแทซูจึงสั่งให้อิมชางซอกเก็บคอมพิวเตอร์ จากนั้นก็ลุกขึ้นเตรียมตัวจะกลับ

"ท่านอัยการครับ เอ่อ... เรื่องของพวกเรา... ท่าน..."

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกไว้ จางแทซูหยุดเดินแต่ไม่ได้หันกลับมามอง เขาพูดทิ้งท้ายว่า

"อย่างช้าที่สุดก่อนเที่ยงพรุ่งนี้ ผมต้องเห็นหลักฐานใหม่ที่พวกคุณส่งมา ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!"

"ครับๆๆ! พวกเราจะเตรียมให้เรียบร้อยแน่นอนครับ ครั้งนี้ต้องขออภัยที่สร้างความเดือดร้อนให้ท่านนะครับ!"

......

หลังจากจัดการเรื่องที่สถานีตำรวจควังจินเสร็จสิ้น จางแทซูและอิมชางซอกก็กลับมายังสำนักงานอัยการกลางกรุงโซล เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน ชิมฮโยยอนและอิมจีฮโยก็รีบเข้ามาถามถึงความคืบหน้า

"เป็นยังไงบ้างคะท่านอัยการ?"

"เรียบร้อยครับ ทางสถานีตำรวจควังจินบอกว่าจะส่งหลักฐานล่าสุดมาให้พรุ่งนี้ ถ้าอย่างนั้น คุณชิม คุณต้องแก้เอกสารทางฝั่งคุณใหม่หน่อยนะครับ..."

"อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ! ฉันรับรองว่าจะส่งเอกสารทั้งหมดไปที่ศาลได้ภายในบ่ายพรุ่งนี้ค่ะ!"

"แล้วก็ คุณอิม! ผมคิดว่าเรายื่นเรื่องขออนุมัติสอบสวนภายในสำนักงานเรื่องคดีให้การเท็จได้แล้วครับ!"

"อ่า รับทราบครับท่านอัยการ! ผมร่างเอกสารเตรียมไว้แล้ว รอแค่ลายเซ็นท่านครับ!"

"ทำได้ดีมาก! เดี๋ยวผมจะเซ็นหมายค้น คืนนี้เราจะไปค้นบ้านนาดงฮวีกัน! จริงสิ ที่อยู่ตามทะเบียนบ้านของพวกเขาอยู่ที่..."

......

"ปัจจุบันนาดงฮวียังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยคอนกุกครับ แต่เขาไม่ได้พักที่หอพักมหาวิทยาลัย ที่อยู่ที่ลงทะเบียนไว้อยู่ในเขตซอโชครับ!"

"งั้นโทรไปที่สถานีตำรวจเขตซอโช บอกให้พวกเขาถือหมายค้นของผม ไปเชิญตัวผู้ต้องสงสัยนาดงฮวีมา 'ดื่มกาแฟ' หน่อย!"

"รับทราบค่ะ!"

......

เมื่อได้รับคำสั่งจากจางแทซู อิมจีฮโยก็รีบวิ่งกลับไปเตรียมหมายค้นสำหรับคืนนี้ทันที! ในเกาหลีใต้ ขอเพียงมีหมายค้นที่ลงนามโดยอัยการ ก็สามารถสั่งการตำรวจ ศุลกากร และหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายอื่นๆ ให้ดำเนินการสอบสวนได้ นี่คือเอกสิทธิ์ที่กฎหมายมอบให้อัยการ อิมจีฮโยเปิดคอมพิวเตอร์ พิมพ์หมายค้นออกมา แล้วเดินถือกระดาษแผ่นนั้นเข้าไปในห้องทำงานของจางแทซู จากนั้นเธอก็เห็นจางแทซูหยิบปากกาขึ้นมา จรดปลายปากกาเซ็นชื่อของเขาลงไปบนหมายค้น!

"ปัง!"

ตราประทับสีแดงสดถูกประทับลงบนหมายค้น อิมจีฮโยจัดการแฟกซ์หมายค้นฉบับนี้ไปยังสถานีตำรวจเขตซอโชทันที พร้อมกับส่งหนังสือราชการในนามสำนักงานอัยการกลางกรุงโซลตามไปด้วย!

ในที่สุด ปฏิบัติการก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว!