บทที่ 813 โทรศัพท์ปริศนา

ณ หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ริมชายฝั่งทะเลอินชอน ซึ่งตั้งอยู่บนเนินเขาและแนบชิดกับผืนน้ำอันกว้างใหญ่ ในเวลานี้ ชายรูปร่างผอมซูบในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นคนหนึ่ง กำลังด้อมๆ มองๆ และลอบเร้นกายเข้ามาในหมู่บ้านด้วยท่าทีมีพิรุธ

เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าตากอยู่บนราวในลานบ้านของชาวบ้านหลังหนึ่ง เขาไม่ผลีผลาม ทว่าเลือกที่จะหยิบก้อนหินโยนหยั่งเชิงเข้าไปก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีเสียงสุนัขเห่าหรือสัญญาณเตือนภัยใดๆ ชายคนนั้นก็อาศัยความปราดเปรียว ปีนข้ามกำแพงอิฐเข้าไปอย่างเงียบเชียบ คว้าเอาเสื้อผ้าบนราวมาได้ก็รีบปีนกลับออกมาทางเดิมอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ชายคนนั้นก็จัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ขโมยมาจนเสร็จสรรพ

ชายผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือเหงียนเวียตกว็อก อาชญากรที่ทางการกำลังตามล่าตัวอย่างพลิกแผ่นดิน ด้วยทักษะและประสบการณ์การเอาตัวรอดที่สั่งสมมาตั้งแต่สมัยอยู่ในกองทัพ เขาจึงสามารถหลอกล่อและรอดพ้นจากวงล้อมของตำรวจมาได้อย่างหวุดหวิด และในที่สุดเขาก็สามารถลักลอบเดินทางมาถึงอินชอนได้สำเร็จ ทว่าปัญหาก็คือ เขาไม่สามารถติดต่อหรือตามหาคนประสานงานที่จะมารอรับเขาตามที่ตกลงกันไว้ได้เลย

ย้อนกลับไปตอนที่เขาเพิ่งจะเดินทางออกจากเวียดนาม นายหน้าคนกลางเคยบรีฟและให้ข้อมูลกับเขาว่า ภารกิจในครั้งนี้คือการลงมือสังหารเป้าหมายสองคน ทว่าในการลงมือครั้งแรก แผนการกลับผิดพลาด เขาปลิดชีพเป้าหมายไปได้แค่คนเดียว ส่วนผู้หญิงอีกคนกลับดวงแข็งและหนีรอดไปได้