บทที่ 814 หนึ่งล้านล้านวอน

เมื่อรัตติกาลมาเยือนเมืองอินชอน รถยนต์คันหนึ่งก็ค่อยๆ แล่นไปตามถนนเลียบชายทะเลอย่างเชื่องช้า ภายในรถ ชายคนหนึ่งใช้มือข้างหนึ่งประคองพวงมาลัย ส่วนมืออีกข้างก็ซุกซ่อนปืนพกที่ขึ้นลำและติดที่เก็บเสียงไว้พร้อมใช้งานอย่างแนบเนียน

บนเบาะผู้โดยสารด้านหน้า มีกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งวางอยู่ จากช่องซิปที่รูดปิดไม่สนิท เผยให้เห็นธนบัตรสีแดงสดอัดแน่นอยู่เต็มกระเป๋า ซึ่งนั่นก็คือธนบัตรเงินหยวนนั่นเอง

ในฐานะชาวเวียดนาม เหงียนเวียตกว็อกไม่มีความเชื่อมั่นในสกุลเงินวอนของเกาหลีใต้เลยแม้แต่น้อย ทว่าสำหรับในเวียดนามแล้ว เงินหยวนของจีนกลับเป็นสกุลเงินที่ได้รับการยอมรับและมีสภาพคล่องสูงมาก ดังนั้นเหงียนเวียตกว็อกจึงไม่ลังเลเลยที่จะยื่นข้อเสนอ ให้อีกฝ่ายเตรียมเงินสดสกุลหยวนจำนวนหลายล้านหยวน มาใช้เป็นข้อต่อรองและเป็นตัวกลางในการแลกเปลี่ยนครั้งนี้

ขณะที่รถแล่นไปข้างหน้า ชายคนขับก็คอยกวาดสายตาสอดส่องและจับสังเกตสิ่งรอบตัวอย่างระแวดระวัง ทว่าเป้าหมายของเขานั้นช่างเจ้าเล่ห์และรับมือยากเหลือเกิน จนคนขับเริ่มรู้สึกระแวงและสัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคนที่กำลังจับจ้องมองมา ทว่าเมื่อมองออกไปริมถนน กลับไม่พบเห็นบุคคลที่มีท่าทางมีพิรุธหรือน่าสงสัยเลยสักคน มีเพียงภาพวิถีชีวิตธรรมดาๆ ของชาวบ้าน บางคนกำลังตากปลาแห้ง บางคนกำลังวิ่งเล่นหยอกล้อกับเด็กๆ ริมชายหาด ส่วนบางคนก็นั่งยองๆ เสนอขายพืชผลทางการเกษตรของตนเองอยู่ริมทาง

หากไม่ได้ล่วงรู้และตระหนักถึงเป้าหมายและภารกิจสีเลือดที่ตนเองต้องลงมือทำในค่ำคืนนี้ เขาคงจะคิดว่านี่คือการขับรถกินลมชมวิวที่แสนจะอบอุ่นและผ่อนคลายอย่างแน่นอน ทว่าน่าเสียดาย ที่จุดประสงค์แท้จริงของการเดินทางครั้งนี้ คือการมาพรากชีวิตและปลิดชีพคนต่างหาก