บทที่ 816 การร่วมมือในยามเข้าตาจน

"อ๊าก... ได้โปรดเถอะ ปล่อยฉันไปเถอะ อ๊าก..."

ภายในถ้ำใต้ดินอันมืดมิดและอับชื้น เสียงกรีดร้องโหยหวนและโศกเศร้าดังกึกก้องและสะท้อนกังวานไปทั่วบริเวณ เสียงนั้นเล็ดลอดออกไปทำลายความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ชวนให้ผู้ที่บังเอิญได้ยินรู้สึกเสียวสันหลังและขนลุกซู่

สถานที่แห่งนี้คืออุโมงค์หลบภัยและเส้นทางยุทธศาสตร์ทางทหารที่ถูกทิ้งร้างมาอย่างยาวนาน ในอดีตมันถูกขุดเจาะและสร้างขึ้นเพื่อเตรียมรับมือและป้องกันการโจมตีสายฟ้าแลบจากฝั่งเกาหลีเหนือ ทว่านับตั้งแต่มีการทำข้อตกลงหยุดยิงที่ปันมุนจอมและกาลเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าห้าสิบปี อุโมงค์และหลุมหลบภัยเหล่านี้ก็แทบจะหมดความสำคัญและถูกลดทอนคุณค่าทางยุทธศาสตร์ลงไปจนหมดสิ้น พื้นที่บางส่วนถูกชาวบ้านนำไปดัดแปลงเป็นโรงเพาะเห็ดหรือใช้เก็บผลผลิตทางการเกษตร ทว่าพื้นที่ส่วนใหญ่กลับถูกปล่อยทิ้งร้างและกลายเป็นสถานที่ลับตาคน

เมื่อไม่กี่วันก่อน เหงียนเวียตกว็อกบังเอิญค้นพบอุโมงค์แห่งนี้เข้า ในตอนแรกมีเด็กๆ กลุ่มหนึ่งแอบเข้ามาวิ่งเล่นและซุกซนอยู่ข้างใน ทว่าเขาใช้เล่ห์เหลี่ยมและหลอกล่อจนเด็กพวกนั้นหวาดกลัวและวิ่งเตลิดหนีไป จากนั้นเขาก็ยึดครองและใช้สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งกบดานส่วนตัว เมื่อได้ครอบครองและซ่อนตัวอยู่ในนี้ เหงียนเวียตกว็อกก็ไม่ต้องพะวงและเป็นกังวลเรื่องที่พักอาศัยในเกาหลีใต้อีกต่อไป ส่วนเรื่องปากท้องและการประทังชีวิต ลำพังแค่เศษเงินที่เขาปล้นและรีดไถมาจากศพพวกนั้น มันก็มากพอที่จะใช้ซื้อหาเสบียงและหล่อเลี้ยงชีวิตเขาไปได้อีกพักใหญ่ เดิมทีเขาวางแผนและตั้งใจเอาไว้ว่าจะทนกัดก้อนเกลือกินและกบดานอยู่ที่นี่เงียบๆ รอจนกว่ากระแสข่าวและการไล่ล่าของตำรวจจะซาลง แล้วค่อยหาลู่ทางและโอกาสหลบหนีขึ้นเรือบรรทุกสินค้ากลับเวียดนาม

ทว่าในเวลานี้ ลาภลอยและขุมทรัพย์มหาศาลที่เกินกว่าจะจินตนาการได้ กลับตกลงมาสู้มือของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว เหงียนเวียตกว็อกไม่อาจจินตนาการและนึกภาพออกเลยด้วยซ้ำ ว่าหากนำธนบัตรเงินหยวนมูลค่ากว่าห้าพันสองร้อยล้านหยวนมากองรวมกัน มันจะเป็นภูเขาเงินภูเขาทองที่ยิ่งใหญ่ตระการตาขนาดไหน ทว่าในตอนนี้ ไอ้ผู้ชายที่ถูกเขารวบตัวและจับมาทรมาน กลับยืนยันหนักแน่นว่า แฟลชไดรฟ์อันเล็กจิ๋วที่อยู่ในมือของเขานี้ มันมีมูลค่าและสามารถใช้ควบคุมเงินทุนที่สูงถึงหนึ่งล้านล้านวอนได้จริงๆ