บทที่ 817 ปิดล้อมอินชอน

"งานที่สำคัญที่สุดและเร่งด่วนที่สุดสำหรับพวกเราในตอนนี้ ก็คือการตามล่าและค้นหาตัวเหงียนเวียตกว็อกให้พบ ฉันมีลางสังหรณ์และเชื่อมั่นว่า ไอ้หมอนั่นจะต้องกบดานและซ่อนตัวอยู่ที่อินชอนอย่างแน่นอน ทว่าที่น่าหนักใจก็คือ ไม่ได้มีแค่พวกเราเท่านั้นที่กำลังตามล่ามัน ทว่ายังมีคนอีกหลายกลุ่มที่กำลังปูพรมและพลิกแผ่นดินหามันอยู่เหมือนกัน"

ภายในห้องทำงานของสำนักงานอัยการสูงสุด จางแทซูประกาศข้อสันนิษฐานและการตัดสินใจของตนเองอย่างตรงไปตรงมาและหนักแน่น ต่อหน้าบรรดาเจ้าหน้าที่ตำรวจและเจ้าหน้าที่สืบสวนคู่ใจทั้งสองนาย เมื่อได้รับฟังคำประกาศิตของจางแทซู บรรดาตำรวจที่รับหน้าที่และต้องลงพื้นที่ไปปฏิบัติการค้นหา ต่างก็ลอบกลืนน้ำลายและมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาพวกเขาเหยาะแหยะหรือไม่พยายามอย่างเต็มที่นะ ทว่าหลังจากเหตุการณ์นองเลือดที่ด่านตรวจ พวกเขาก็ระดมสรรพกำลัง ทั้งใช้สุนัขตำรวจดมกลิ่น ปิดล้อม และปูพรมค้นหาบนภูเขากันอย่างพลิกแผ่นดินมาแล้ว ทว่าสุดท้ายก็ยังปล่อยให้ไอ้ฆาตกรนั่นหลุดรอดและหนีเล็ดลอดวงล้อมไปได้ ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาทั้งมืดแปดด้านและฉงนใจที่สุดก็คือ ทำไมแม้กระทั่งสุนัขตำรวจที่จมูกไวและผ่านการฝึกมาอย่างดี ถึงไม่สามารถดมกลิ่นและแกะรอยตามหาแหล่งกบดานของมันได้เลย

จุดบอดและปริศนาข้อนี้ จนถึงบัดนี้พวกตำรวจก็ยังหาคำตอบและขบคิดไม่แตกเลยสักคน

ดังนั้นเมื่อต้องมาเผชิญหน้าและรับมือกับอาชญากรที่เจ้าเล่ห์และรับมือยากขนาดนี้ ต่อให้จางแทซูจะพยายามกดดัน บีบบังคับ หรือสั่งการอย่างเกรี้ยวกราดแค่ไหน ลึกๆ แล้วทุกคนก็ยังคงรู้สึกสิ้นหวังและมืดแปดด้านอยู่ดี