บทที่ 100 จุดหมายปลายทาง: รีสอร์ตน้ำพุร้อนบนภูเขา

ทั้งสามคนคุยสัพเพเหระกันอยู่ในออฟฟิศอีกสองสามประโยค ก็แค่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันตามประสาคนเคยรู้จักกันผิวเผิน ในฐานะพนักงานระดับปฏิบัติการที่ปั๊มน้ำมัน พวกเธอไม่มีทางรู้ความเคลื่อนไหวเรื่องบุคลากรในบริษัทหรอก พอได้ยินเรื่องราวความเปลี่ยนแปลงของแก๊งเด็กฝึกงานทั้งสี่คน ก็อดประหลาดใจไม่ได้

"ช่วงนี้งานขายตรงน่าจะทำยากใช่ไหมล่ะ ตอนไปประชุมวิเคราะห์ยอดขาย เห็นว่ายอดขายปลีกของเขตปั๋วซี เราก็ใช้ได้อยู่นะ แต่ยอดขายตรงกลับไม่ค่อยเวิร์กเท่าไหร่ เอ๊ะ~~ รู้สึกหัวหน้าฝ่ายขายตรงเขตปั๋วซีเราจะแซ่จางรึเปล่านะ ฉันไม่เคยเห็นหน้าแกเลยแฮะ" เฉินเหม่ยหลินถามด้วยความสงสัย

"ใช่ครับ หัวหน้าจางเคยเป็นหัวหน้าคนแรกของผมตอนอยู่แผนกธุรกิจอ๋าวโถว พอย้ายไปที่ใหม่ก็ยังทำยอดไม่ขึ้นเหมือนเดิม แต่ตอนนี้แผนกธุรกิจอ๋าวโถวของพวกเราทำผลงานได้ค่อนข้างดีเลยล่ะครับ" หยางจ้านตอบ

"ทำไมนายถึงโดนส่งไปอยู่ฝ่ายขายตรงล่ะเนี่ย ถ้านายได้มาอยู่ฝ่ายบริหารงานขายปลีก พวกเราก็คงได้พลอยฟ้าพลอยฝนพึ่งพานายบ้าง เฮ้อ~~ เสียดายจัง!" เฉินเหม่ยหลินบ่นเสียดาย

หยางจ้านหัวเราะ แกล้งแหย่กลับ "โธ่เจ๊ ต่อให้ผมมาอยู่ฝ่ายขายปลีก พวกเจ๊จะได้พึ่งพาอะไรผมล่ะ กว่าจะไต่เต้าเป็นหัวหน้าตัวเล็กๆ ได้ก็ไม่รู้ต้องรออีกกี่สิบปี ระดับพนักงานบริหารทั่วไปมันก็ไม่ได้มีอำนาจอะไรมาเกี่ยวข้องกับปั๊มน้ำมันหรอกน่า"

เฉินเหม่ยหลินคิดตามแล้วก็พยักหน้ายอมรับ "ก็จริงของนายนะ ขนาดเหนือพวกพี่ยังมีผู้จัดการเขตขายปลีกค้ำคออยู่อีกชั้นเลย ปีๆ นึงแทบจะไม่ได้เข้าสำนักงานใหญ่ด้วยซ้ำ เฮ้อ พี่ก็แค่เพ้อเจ้อไปงั้นแหละ"

หลัวไฉ่เจวียนแย้งขึ้นมา "อ้าว ผู้จัดการเขตขายปลีกก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายบริหารงานขายปลีกเหมือนกันนี่นา ถ้านายได้เป็นผู้จัดการเขต อย่างน้อยพวกเราก็ถือว่าได้เส้นสายคนกันเองแล้วไม่ใช่เหรอ"

"หึๆ..."

คุยไปคุยมาเริ่มจะไปต่อไม่ถูก ทั้งสามคนเลยเปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่า

ตอนนั้นเอง เฉินเฉินจ่ายค่าน้ำมันเสร็จแล้ว เห็นหยางจ้านยังอยู่ในออฟฟิศไม่ออกมาสักที เธอเลยค่อยๆ เดินมาด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าประตูกระจก

"สวัสดีค่ะ คนสวย มีอะไรให้รับใช้ไหมคะ" หลัวไฉ่เจวียนตาไวเห็นเฉินเฉินก่อน รีบลุกขึ้นถามด้วยน้ำเสียงบริการเต็มร้อย

หยางจ้านเห็นเฉินเฉินเดินมาก็ยิ้ม ลุกขึ้นบอกลา "นี่เฉินเฉิน แฟนผมเองครับ จ่ายเงินเสร็จแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ไว้มีโอกาสค่อยนัดเจอกันใหม่ หึๆ"

ผู้หญิงทั้งสามคนยิ้มทักทายพยักหน้าให้กัน ในเมื่อไม่สนิทกันก็ไม่จำเป็นต้องฝืนชวนคุย หรือแกล้งชมโอเวอร์ๆ อย่าง 'สวยจังเลยค่ะ' หรือ 'เหมาะสมกันจังเลยนะคะ'... ให้มันดูน่าอึดอัดเปล่าๆ

"โอเคจ้า ถ้านายมีธุระพวกพี่ก็ไม่รั้งไว้แล้ว ว่างๆ ก็แวะมานั่งเล่นบ่อยๆ นะ" เฉินเหม่ยหลินกับหลัวไฉ่เจวียนเดินมาส่งแค่หน้าประตูออฟฟิศ ยืนมองหยางจ้านกับเฉินเฉินขึ้นรถขับออกไป

"ไม่ได้เจอกันสองปีกว่า หยางจ้านนี่เปลี่ยนไปเยอะสุดเลยนะ"

"นั่นสิ คราวก่อนที่เข้าไปประชุมที่บริษัท ฉันยังเจอหวังเฉิงกับจูเจี้ยนเฟยอยู่เลย เทียบกับหยางจ้านตอนนี้แล้ว เห็นความต่างชัดเจนเลยล่ะ"

"หึๆ ขับรถหรูควงสาวสวยซะขนาดนั้น ราศีจับซะจนมนุษย์เงินเดือนทำงานงกๆ อย่างพวกเราเทียบไม่ติดเลยล่ะ"

"หยางจ้านคงไม่ใช่พวกลูกเศรษฐีหรอกมั้ง ทำงานเซลส์มันรวยได้ขนาดนี้เชียวเหรอ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีเขาอาจจะมีช่องทางหาเงินอื่นก็ได้! ช่างเถอะ อิจฉาไปก็เท่านั้น ก้มหน้าก้มตาทำงานหาผัวดีๆ แต่งงานไปเถอะเรา"

สองสาวส่ายหน้า เดินกลับเข้าออฟฟิศไปก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

หยางจ้านกับเฉินเฉินขับรถเที่ยวกันต่อชิลๆ การขับรถกินลมชมวิวบนถนนสายรองหรือถนนหลวงที่รถไม่พลุกพล่าน บางทีมันก็ฟินกว่าการขับซิ่งบนทางด่วนซะอีก

รถแล่นผ่านทุ่งนาสลับกับโรงงานและหมู่บ้านเป็นระยะๆ มองไปทางไหนก็เจอแต่ภูเขาเขียวขจี ต้นไม้ร่มรื่น แสงแดดสดใส สายลมพัดโชยเอากลิ่นอายธรรมชาติเข้ามาในรถ ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจสุดๆ

เฉินเฉินอดสงสัยไม่ได้ เลยถามขึ้นมาว่า "ปั๊มน้ำมันเมื่อกี้ คุณสนิทกับพวกเขามากเลยเหรอคะ"

หยางจ้านหันมามองเฉินเฉินด้วยรอยยิ้มรำลึกความหลัง พูดเสียงนุ่ม "เป็นที่แรกที่ผมได้เงินเดือนก้อนแรกตอนเป็นเด็กฝึกงานน่ะ แล้วก็เป็นที่แรกที่ผมได้ฉลองตรุษจีนกับเพื่อนร่วมงานโดยไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย ถึงจะอยู่ที่นั่นแค่สองเดือนกว่าๆ จะบอกว่าสนิทมากก็คงไม่ใช่ แต่เป็นความทรงจำที่ฝังใจเลยล่ะ"

"มิน่าล่ะ พอลงจากทางด่วน คุณถึงดิ่งไปที่นั่นเลย เงินเดือนก้อนแรกของฉันก็ได้จากบริษัทพ่อฉันเหมือนกัน" เฉินเฉินยิ้มอย่างเข้าใจ

หยางจ้านจับมือเฉินเฉินมาวางไว้บนหัวเกียร์ตามความเคยชิน ขับรถไปก็หันมามองหน้าเธอเป็นระยะๆ ก็ช่วยไม่ได้นี่นา แฟนสวยขนาดนี้ มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ

ยี่สิบกว่านาทีต่อมา รถก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเล็กๆ ลัดเลาะไปตามไหล่เขา เข้าไปไม่ถึงสองร้อยเมตร ก็เจอหมู่บ้านสไตล์ชนบททางใต้ขนานแท้ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

ลำธารสายเล็กๆ กว้างราวสิบเมตรไหลคดเคี้ยวออกมาจากท้ายหมู่บ้าน ฝั่งนึงของลำธารเป็นป่าเขาเขียวครึ้ม ส่วนอีกฝั่งเป็นบ้านพักอาศัยสไตล์ชนบทสูงสองสามชั้นปลูกเรียงรายสลับกันไปมา ตรงทางเข้าหมู่บ้านมีซุ้มประตูใหญ่สลักชื่อไว้สามตัวอักษร "หมู่บ้านฉวนซี"

จุดหมายปลายทางของหยางจ้านวันนี้ คือรีสอร์ตน้ำพุร้อนแบบ 'หมู่บ้านซ้อนหมู่บ้าน' ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาท้ายหมู่บ้านแห่งนี้ เขาเคยได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสมาเยือนสักที

ในเวลาต่อมา รีสอร์ต 'หมู่บ้านซ้อนหมู่บ้าน' แห่งนี้ก็ถูกกลุ่มทุนกว้านซื้อไปปรับปรุงเป็นโรงแรมรีสอร์ตเต็มรูปแบบ ถึงจะโกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำ แต่มันก็สูญเสียเสน่ห์ความดิบและความเป็นธรรมชาติแบบดั้งเดิมไปอย่างน่าเสียดาย

หยางจ้านไม่ได้ขับรถตรงเข้าไปในรีสอร์ตทันที เขาเลือกร้านอาหารสไตล์บ้านนาตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน แวะกินมื้อเที่ยงรสชาติพื้นบ้านแท้ๆ ก่อนเข้าไปเช็กอิน

เอาจริงๆ นะ คนกวางตุ้งที่รักการกิน มักจะชอบซอกแซกหาร้านอร่อยตามตรอกซอกซอยมากกว่า อาหารเหลาฝีมือเชฟระดับภัตตาคารมันก็อร่อยแหละ แต่มันขาดความตื่นเต้นในการค้นหารสชาติใหม่ๆ ถ้ามีเงินเมื่อไหร่จะไปกินตอนไหนก็ได้

แต่อาหารรสเด็ดที่ซ่อนตัวอยู่ตามหุบเขาหรือเพิงข้างทางต่างหาก ที่พอกินเข้าไปแล้วมันจะตราตรึงอยู่ในความทรงจำไปอีกนาน

อย่างร้านอาหารสไตล์บ้านนานี่แหละ เมนู 20 อย่าง อาจจะรสชาติงั้นๆ ซะ 18 อย่าง แต่ขอแค่มีทีเด็ดสักเมนูสองเมนูที่ทำออกมาได้อร่อยเป็นเอกลักษณ์ แค่นี้ก็ทำให้ลูกค้าที่ดั้นด้นมากินรู้สึกคุ้มค่าและประทับใจแล้ว

หยางจ้านก็เป็นคนแบบนั้นแหละ ขอแค่ร้านดูสะอาดสะอ้าน ไม่ว่าจะเป็นร้านระดับไหน เขาก็มักจะเลือกร้านที่ดูมีแววว่าจะซ่อนเซอร์ไพรส์ความอร่อยเอาไว้ มากกว่าจะเลือกร้านหรูหราอลังการ

แต่แน่นอนว่า พอพาเฉินเฉินมาด้วย หยางจ้านก็ต้องถามความเห็นเธอด้วย ความเป็นชายเป็นใหญ่ไม่ใช่สไตล์ของหยางจ้านเลยสักนิด

ดังนั้น หยางจ้านเป็นคนเสนอไอเดียกินอาหารสไตล์บ้านนาในหมู่บ้าน ส่วนเฉินเฉินเป็นคนเลือกร้าน เป็นการปรึกษาหารือกันแบบประชาธิปไตยสุดๆ

และก็เป็นไปตามที่หยางจ้านคาดไว้ กินกันแค่สองคน หยางจ้านดันสั่งกับข้าวมาตั้งเจ็ดแปดอย่าง และมีอยู่สองเมนูที่หยางจ้านกับเฉินเฉินลงความเห็นตรงกันว่าอร่อยเหาะไปเลย

กินอิ่มก็นั่งพักย่อยอาหารคุยเล่นกับเถ้าแก่ร้านสักพัก จ่ายเงินเสร็จก็มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง

ขับรถเข้าไปอีกแค่กิโลกว่าๆ ลัดเลาะผ่านหมู่บ้านไปจนสุดทาง เลี้ยวโค้งตรงตีนเขาปุ๊บ ก็เจอกลุ่มบ้านไม้ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้ ทางเข้าล้อมด้วยรั้วไม้ไผ่และท่อนไม้แบบง่ายๆ ขับผ่านซุ้มประตูเข้าไปสิบกว่าเมตร ก็เจออาคารไม้หลังใหญ่ที่ใช้เป็นจุดต้อนรับนักท่องเที่ยว

หยางจ้านจอดรถไว้ใต้ร่มไม้บนลานกรวดกว้างๆ อย่างสบายๆ ทั้งคู่เปิดประตูลงจากรถ ยืนพิงรถมองสำรวจวิวรอบๆ

มองปราดเดียวก็เห็นบ้านไม้ราวๆ สิบกว่าหลัง บางหลังเป็นบ้านชั้นเดียวตกแต่งด้วยหลังคาหญ้าแฝก บางหลังเป็นบ้านสองชั้นมีระเบียงชมวิวด้านบน แต่ที่เหมือนกันคือด้านหลังบ้านทุกหลังจะมีลานส่วนตัวล้อมด้วยรั้วไม้ไผ่ มีไอน้ำพวยพุ่งออกมาจากลานหลังบ้านแต่ละหลัง ดูน่าค้นหา

เสียงน้ำไหลเซาะโขดหินดังแว่วมาจากลำธารที่ไหลลงมาจากภูเขาด้านข้าง เป็นดนตรีบรรเลงจากธรรมชาติที่ต้อนรับผู้มาเยือน อากาศก็ช่างบริสุทธิ์ชุ่มฉ่ำจนสูดได้เต็มปอด

ทั้งสองคนจูงมือกันเดินเข้าไปในจุดต้อนรับ จองห้องพักไว้ล่วงหน้าแล้ว ขั้นตอนเช็กอินเลยเสร็จไวมาก รับกุญแจห้องมาเรียบร้อย

แวะสั่งเซตบาร์บีคิวมื้อค่ำกับเครื่องดื่มที่หน้าเคาน์เตอร์ ฟังพนักงานแนะนำสถานที่และข้อควรระวังนิดหน่อย ก็เดินกลับไปที่รถ หอบหิ้วสัมภาระเดินเท้าเข้าไปหารังรักสำหรับคืนนี้

ใช่แล้ว ไม่มีพนักงานเดินนำทางไปหรอกนะ เอาจริงๆ จุดต้อนรับก็มีแค่เด็กวัยรุ่นทำงานอยู่สองคน ไม่มีพนักงานเหลือพอจะมาบริการหรอก หยางจ้านกับเฉินเฉินก็เลยถือโอกาสเดินหางห้องพักตามคำบอกเล่าของพนักงานต้อนรับซะเลย ถือเป็นความสนุกเล็กๆ น้อยๆ ไปในตัว

รีสอร์ตน้ำพุร้อนแห่งนี้อาจจะไม่ดังเปรี้ยงปร้าง แต่ราคาที่พักก็ไม่ใช่ถูกๆ นะ หยางจ้านจองบ้านพักไม้พร้อมลานส่วนตัวหลังเล็กไว้ ไม่เหมือนบ้านหลังใหญ่บางหลังที่มีตั้งสามสี่ห้องนอน ยัดคนเข้าไปนอนได้เจ็ดแปดคน

เดินทอดน่องไปตามทางเดินปูหินกรวดชื้นๆ จับมือกันไป คุยกันไป ชมนกชมไม้ ดูวิวลำธาร ดูบ้านไม้ข้างทาง เงยหน้ามองเรือนยอดไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุม รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจสุดๆ

เดินทอดน่องมาได้ราวๆ เจ็ดแปดนาที ทางฝั่งขวามือ เยื้องออกจากลำธารมานิดหน่อย บนลานยกระดับ มีบ้านไม้สองชั้นตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแมกไม้ ตรงทางแยกเล็กๆ ที่เป็นถนนปูน มีป้ายไม้บอกทางปักอยู่

ทั้งคู่หยุดอ่านป้ายบอกทาง "เจอแล้ว"

เฉินเฉินปล่อยมือหยางจ้าน วิ่งล่วงหน้าไปที่หน้าบ้านไม้อย่างร่าเริง "บรรยากาศดีจัง น่าอยู่สุดๆ เลย"

หยางจ้านเดินยิ้มตามมา ล้วงกุญแจไขแม่กุญแจเหล็กแบบโบราณที่คล้องประตูไม้อยู่ ปลดแม่กุญแจไปคล้องไว้ที่ห่วงเหล็กข้างๆ ดันประตูไม้เปิดออก แล้วโอบไหล่เฉินเฉินเดินเข้าไปข้างใน...