บทที่ 99 แวะเติมน้ำมันที่ปั๊มน้ำมันสมัยฝึกงาน

สองคนโอ้เอ้อยู่บ้านจนเกือบ 10 โมงถึงได้ฤกษ์ล้อหมุน การขับรถไปเที่ยวเองมันก็สะดวกแบบนี้แหละ กระเป๋าเดินทางใบเดียวใส่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนกับอุปกรณ์ปีนเขา รองเท้าผ้าใบ รองเท้าปีนเขา รองเท้าแตะ โยนๆ ไว้ท้ายรถก็จบ

หยางจ้านกับเฉินเฉินแต่งตัวสไตล์สบายๆ ทะมัดทะแมง สวมแว่นกันแดด เปิดเพลงคลอเบาๆ เปิดหน้าต่างรับแสงแดดและสายลมอ่อนๆ ขับรถกินลมชมวิวไปเรื่อยๆ อย่างอารมณ์ดี

ชีวิตที่ไม่ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องเงินทอง ได้ออกไปเที่ยวกับคนที่รัก อุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ ความคิดอันสูงส่ง ปณิธานเพื่อชาติเพื่อประชาชน หรือเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ที่จะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินอะไรพวกนั้น... ขอโทษทีเถอะ ไม่เคยอยู่ในหัวเลยสักนิด

คนตัวเล็กๆ ที่ชาติก่อนได้แต่วนเวียนอยู่รอบนอกวงการการเงินอย่างเขา พอได้กลับมาเกิดใหม่ ก็ไม่ได้มีพลังหรือแรงใจอะไรมากมายหรอก การได้ไขว่คว้าหาความสุขที่จับต้องได้ให้ตัวเอง นี่แหละคือการทำประโยชน์ให้สังคมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

บางทีปีหน้า หลังจากโกยเงินจากตลาดหุ้นมาได้สักก้อน เจียดเงินส่วนหนึ่งไปทำบุญทำทาน ก็ถือเป็นการตอบแทนสังคมอย่างเป็นรูปธรรมแล้วล่ะมั้ง

รถแล่นออกจากเขตฮุ่ยหยางขึ้นทางด่วน ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ หยางจ้านก็ขับรถลงจากทางด่วน เลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ของบริษัทปิโตรเคมี

นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่แห่งของ 'ปั๊มน้ำมันระดับห้าดาว' ในเขตดูแลของบริษัทปิโตรเคมีสาขาเมืองฮุ่ยเฉิง คำว่าปั๊มน้ำมันระดับห้าดาว ก็คือปั๊มที่มียอดขายน้ำมันรวมต่อปีทะลุหมื่นตันนั่นเอง

ปั๊มน้ำมันระดับนี้ ต้องตั้งอยู่ในทำเลทอง พื้นที่กว้างขวาง พนักงานเพียบ และต้องเป็นปั๊มต้นแบบที่มีการบริการยอดเยี่ยม

ปั๊มที่หยางจ้านแวะเข้ามานี่แหละคือตัวอย่างชั้นดี ตั้งอยู่ตรงทางขึ้นลงทางด่วน ติดถนนสายหลักที่มีรถวิ่งขวักไขว่ตลอดเวลา

ที่หยางจ้านแวะมาที่นี่ก็มีอยู่สองเหตุผล หนึ่งคือต้องเติมน้ำมันจริงๆ สองคือ ตอนที่เขาเข้ามาฝึกงานในบริษัทปิโตรเคมีก่อนเรียนจบ เขากับพวกเจี่ยงฉี่เชา หวังเฉิง และจูเจี้ยนเฟย ก็มาฝึกงานที่ปั๊มนี้แหละ อยู่ที่นี่เกือบสองเดือน แถมยังได้ฉลองตรุษจีนครั้งแรกหลังจากเรียนจบที่นี่ด้วย เต็มไปด้วยความทรงจำล้วนๆ

หยางจ้านจอดรถเทียบหัวจ่าย ดับเครื่อง พาเฉินเฉินลงจากรถ สั่งพนักงานที่เดินเข้ามาต้อนรับให้เติมเบนซิน 95 เต็มถัง

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ลานเติมน้ำมัน ปรากฏว่าไม่คุ้นหน้าพนักงานกะนี้เลยสักคนเดียว เห็นได้ชัดเลยว่าอัตราการเทิร์นโอเวอร์ (อัตราการลาออก) ของพนักงานปั๊มนี่มันสูงปรี๊ดจริงๆ

พื้นที่ใต้หลังคาปั๊มนี้กว้างมาก ออฟฟิศด้านหลังก็เลยกว้างขวางตามไปด้วย ด้านหน้าเป็นกระจกใสบานเบ้อเริ่ม แบ่งพื้นที่ออกเป็นสามส่วนชัดเจน

ฝั่งซ้ายเป็นห้องใหญ่สุด แบ่งเป็นออฟฟิศของผู้จัดการปั๊ม พนักงานวัดระดับน้ำมัน พนักงานแคชเชียร์ และตำแหน่งอื่นๆ

ฝั่งขวาเป็นห้องเล็กๆ ใช้เป็นห้องพักพนักงาน สำหรับให้พนักงานเปลี่ยนกะและผลัดกันพักผ่อนตอนเข้ากะดึก

หยางจ้านส่งกระเป๋าสตางค์กับกุญแจรถให้เฉินเฉิน บอกให้เธอไปจ่ายเงินข้างในตอนเติมน้ำมันเสร็จ

ส่วนตัวเองก็เดินไปป้วนเปี้ยนอยู่หน้าออฟฟิศฝั่งซ้าย ชะโงกหน้ามองผ่านกระจกเข้าไปข้างใน โชคดีแฮะ ในออฟฟิศกว้างๆ มีพี่สาวสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่ ใส่ชุดยูนิฟอร์มปั๊มสีฟ้าตัวโคร่งๆ หยางจ้านจำได้แม่นเลย

"ก๊อกๆ" หยางจ้านเคาะประตูกระจกพร้อมรอยยิ้มกว้าง

พี่สาวชุดยูนิฟอร์มสองคนหันมามอง อึ้งไปวิเดียวก็ลุกพรวดขึ้นมาด้วยความดีใจ "อุ๊ยตาย ใครมาเนี่ย"

"นี่มันหยางจ้าน หนุ่มหล่ออันดับหนึ่งที่โบยบินออกจากปั๊มกวงฮุยของเรานี่นา ฮ่าๆ"

"เจ๊เหม่ยหลิน เจ๊ไฉ่เจวียน ไม่เจอกันนาน คิดถึ้งคิดถึงครับ" หยางจ้านหัวเราะร่วน เดินเข้าไปในออฟฟิศ

เฉินเหเหม่ยหลิน ผู้จัดการปั๊ม กับหลัวไฉ่เจวียน แคชเชียร์ เดินเข้ามาขนาบซ้ายขวา สำรวจหยางจ้านตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่นาน ถึงได้เชิญให้ไปนั่งที่โซฟารับแขก ไม่ได้ชงชาให้ แต่หยิบน้ำแร่ขวดนึงมาใส่มือหยางจ้านแทน

"พวกนายสี่คนฝึกงานเสร็จไปสองปีกว่าแล้ว ไม่มีใครโผล่หัวกลับมาเยี่ยมพวกพี่เลยนะ ไอ้น้องเนรคุณ" เฉินเหม่ยหลินพูดค้อนๆ แกล้งทำเป็นงอน

หยางจ้านเบ้ปากยักไหล่ เถียงกลับ "ผมยอมรับนะว่าพวกผมสามคนไม่ได้กลับมา แต่จูเจี้ยนเฟยไม่มีทางไม่กลับมาเยี่ยมเจ๊หรอกน่า"

เฉินเหม่ยหลินเอื้อมมือมาตีแขนหยางจ้าน กัดฟันขู่ "ขุดเรื่องนี้ขึ้นมาพูดทำไมฮะ! ป่านนี้หมอนั่นเป็นผู้บริหารบริษัทไปแล้วมั้ง คงลืมคนระดับล่างในชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าอย่างพวกพี่ไปถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดแล้วล่ะ"

เรื่องนี้มีสตอรี่อยู่นะ ตอนนั้นพวกหยางจ้านอยู่ปี 4 เทอมแรก ก็เซ็นสัญญาเข้าทำงานกับบริษัทปิโตรเคมีสาขาเมืองฮุ่ยเฉิงผ่านโควตารับสมัครของมหาวิทยาลัยแล้ว

ก่อนปิดเทอมฤดูหนาว ก็มีสายจากฝ่ายบุคคลของบริษัท โทรมาถามความสมัครใจว่าสะดวกมาฝึกงานช่วงปิดเทอมฤดูหนาวเลยไหม เหตุผลก็คือ บริษัทปิโตรเคมีสาขาเมืองฮุ่ยเฉิงเพิ่งจะควบรวมสาขาย่อยในเมืองข้างเคียงอีกสองแห่ง กลายเป็นบริษัทปิโตรเคมีสาขาระดับภูมิภาค กำลังขาดแคลนพนักงานอย่างหนัก

บวกกับช่วงก่อนและหลังตรุษจีน บริษัทมีแพลนจะเปิดปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ริมทางด่วนอีกหลายแห่ง เลยอยากให้พวกนักศึกษาฝึกงานรีบเข้ามาเรียนรู้งานให้เร็วที่สุด จะได้ไม่เสียเวลาตอนเข้ามาทำงานจริงหลังเรียนจบ

นี่ก็คือเหตุผลทางประวัติศาสตร์ว่าทำไมคนรุ่นหยางจ้านถึงได้เซ็นสัญญากับบริษัทระดับเมืองแทนที่จะเป็นบริษัทระดับมณฑล ก็เพราะตอนนั้นบริษัทปิโตรเคมีสาขาเมืองฮุ่ยเฉิงเพิ่งจะควบรวมกิจการจนกลายเป็นสาขาระดับภูมิภาค ทางบริษัทแม่ระดับมณฑลก็เลยมอบอำนาจให้สาขาระดับภูมิภาคจัดการเรื่องรับสมัครเด็กจบใหม่ได้เอง

แต่พอฝ่ายบุคคลโทรไปถามนักศึกษาฝึกงาน ปรากฏว่าคนที่สะดวกมาฝึกงานช่วงก่อนตรุษจีนได้ มีแค่แก๊งเด็กเด๋อสี่คนของหยางจ้านเท่านั้นแหละ

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อคนมาน้อย ฝ่ายบุคคลก็ขี้เกียจจัดตารางฝึกงานให้วุ่นวาย จัดการยัดพวกหยางจ้านสี่คนใส่รถเบนซ์ S-Class (Tiger-head Benz) มาปล่อยทิ้งไว้ให้ฝึกงานที่ปั๊มกวงฮุยซะเลย

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมถึงต้องเป็นปั๊มกวงฮุยที่อยู่ไกลปืนเที่ยง ตรงทางขึ้นลงทางด่วนของอำเภอเล็กๆ แทนที่จะเป็นปั๊มน้ำมันระดับห้าดาวในเมืองที่สะดวกสบายกว่า เหตุผลก็ง่ายนิดเดียว

ก็เพราะทางด่วนเส้นที่ผ่านหน้าปั๊มกวงฮุย กำลังจะเปิดใช้งานช่วงก่อนตรุษจีนปีนั้นพอดี และปั๊มน้ำมันของบริษัทปิโตรเคมีในจุดพักรถสองแห่งบนทางด่วนเส้นนั้น ก็ต้องเปิดให้บริการพร้อมกันด้วย

ปั๊มสองแห่งนั้นอยู่ใกล้ปั๊มกวงฮุยที่สุด ปั๊มอื่นๆ ในละแวกนั้นก็ต้องส่งพนักงานไปช่วยเตรียมงานเปิดปั๊ม พวกเด็กใหม่อย่างหยางจ้านก็เลยถูกส่งมาช่วยอุดรอยรั่วเรื่องพนักงานขาดแคลนที่ปั๊มกวงฮุยนั่นเอง

เด็กมหา'ลัยสี่คนถูกส่งมาฝึกงานที่ปั๊มน้ำมันช่วงก่อนตรุษจีน แถมผู้จัดการฝ่ายบุคคลยังนั่งรถเบนซ์ S-Class มาส่งด้วยตัวเองอีก ทำเอาหัวหน้าเขตแซ่หลี่ (ต่อมาแกก็กลายมาเป็นหัวหน้าคนที่สองของหยางจ้านที่แผนกธุรกิจ) กับเฉินเหม่ยหลิน ผู้จัดการปั๊ม นึกว่าเบื้องบนส่งพระพุทธรูปสี่องค์มาให้พวกแกบูชาซะอีก

ตอนนั้นตั้งแต่หัวหน้าเขต ผู้จัดการปั๊ม ยันพนักงานหน้าลาน ต่างก็ปฏิบัติกับพวกหยางจ้านราวกับเป็นไข่ในหิน ถึงทั้งสี่คนจะต้องไปเข้ากะเติมน้ำมันเหมือนพนักงานทั่วไป แต่กฎระเบียบที่ใช้บังคับพวกเขานี่โคตรจะหละหลวมเลย

หละหลวมขนาดไหนน่ะเหรอ ยกตัวอย่างนะ ระหว่างเข้ากะ เจี่ยงฉี่เชาบอกหัวหน้ากะว่าจะไปเข้าห้องน้ำสูบบุหรี่สักมวน แล้วหมอนั่นก็หายหัวไปสูบบุหรี่เป็นชั่วโมงกว่าจะกลับมา เอาจริงๆ คือมันแอบกลับไปนอนคุยโทรศัพท์อยู่บนเตียงในหอพักนู่นแหละ

ทุกคนรู้ว่าหมอนั่นอู้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าไปว่ากล่าวตักเตือน แถมยังไม่มีการรายงานพฤติกรรมแย่ๆ แบบนี้ให้เบื้องบนรับรู้เลยสักนิด

หยางจ้านกับหวังเฉิง ทำงานยังไม่ถึงเดือน ก็ไปแอบปิ๊งรักกับสาวแคชเชียร์ซะแล้ว ใช่แล้ว ตอนนั้นเฉินซู (แฟนหวังเฉิง) กับ 'แฟนเก่า' ของหยางจ้านก็เป็นแคชเชียร์อยู่ที่นี่แหละ พวกหน้าตาดีแถมหัวไวมักจะโดนจับไปนั่งแท่นแคชเชียร์ ไม่ต้องออกไปตากแดดตากลมเติมน้ำมันข้างนอก

ส่วนจูเจี้ยนเฟยนี่เด็ดสุด อาศัยความหล่อล่ำก้านยาว ฟาดผู้จัดการปั๊มอย่างเฉินเหม่ยหลินเรียบร้อยโรงเรียนจีนไปเลย

ถ้าเทียบกับพวกหยางจ้านสามคนแล้ว จูเจี้ยนเฟยนี่ทำตัวกร่างในปั๊มหนักกว่าเยอะ แน่นอนว่านี่พูดถึงเรื่องอู้งานตอนเข้ากะนะ ส่วนกฎระเบียบข้อบังคับอื่นๆ พวกเขาก็ยังรักษากันอย่างเคร่งครัดอยู่

หลังจากนั้น พอฝึกงานครบสองเดือน พวกหยางจ้านก็กลับไปทำเรื่องเรียนจบที่มหา'ลัย พอเรียนจบกลับมาทำงานที่บริษัท ก็ถูกส่งตัวไปอบรมที่สำนักงานใหญ่เลย

หยางจ้านรู้มาว่าหลังจากเรียนจบเข้ามาทำงานในบริษัท จูเจี้ยนเฟยก็ยังแวะเวียนมาหาเฉินเหม่ยหลินที่ปั๊มกวงฮุยอยู่หลายครั้ง แต่หลังจากนั้นพวกเขาสองคนเลิกติดต่อกันตอนไหน อันนี้เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

เรื่องราวในอดีตถ้าให้เล่าก็คงยาวเป็นหางว่าว แต่ในหัวหยางจ้านมันแวบขึ้นมาแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นแหละ "ผู้บริหารบริษัทบ้าบออะไรล่ะ เพิ่งจะกินข้าวด้วยกันเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง เงินเดือนยังสู้พวกเจ๊ไม่ได้เลย เลิกพูดถึงมันเถอะ เออ ว่าแต่ พี่ต้าเฉิน (พนักงานวัดระดับน้ำมัน) ไปไหนล่ะ"

หลัวไฉ่เจวียนหัวเราะ ชี้มือไปทางออฟฟิศของเขตด้านหลัง "ไปอบรมที่ออฟฟิศเขตข้างหลังนู่นแน่ะ ถ้าอยากเจอสงสัยต้องรอไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันแล้วล่ะ"

"อ้อ จริงสิ หยางจ้าน อุตส่าห์มาทั้งที เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ ขืนให้คนอื่นรู้ว่านายกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดแล้วไม่ได้กินข้าวสักมื้อ พอนายกลับไปฟ้องผู้บริหารที่สำนักงานใหญ่ พวกพี่ก็ซวยกันพอดี"

หยางจ้านรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "เฮ้ย ไม่ๆๆ ผมแค่ผ่านมาเลยแวะมาทักทาย เติมน้ำมันเสร็จก็ต้องรีบไปแล้วครับ นัดคนไว้"

"ไว้วันหลังมีโอกาสเข้าเมือง ผมจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวพวกเจ๊เอง หรือถ้าวันไหนพวกเจ๊ผ่านมาแถวฮุ่ยหยางก็โทรหาผมได้เลย รับรองว่าจะดูแลอย่างดี หวังเฉิงก็อยู่ฮุ่ยหยางเหมือนกัน"

"นายพูดแบบนี้ งั้นพวกพี่ก็ไม่รั้งไว้กินข้าวเที่ยงแล้วนะ ไว้วันหลังพวกนายจับกลุ่มกันมาเที่ยวแถวนี้ เราค่อยนัดเจอกันก็ได้"

"ได้เลยครับๆ เดี๋ยวผมชวนหวังเฉิงกับเฉินซูมาด้วย ส่วนจูเจี้ยนเฟยปล่อยมันไปตายที่ไหนก็ไปเถอะ หึๆ"

เฉินเหม่ยหลินถลึงตาใส่ ยกเท้าเตะหยางจ้านไปทีนึง ส่วนหลัวไฉ่เจวียนก็ยืนยิ้มกริ่มมองทั้งคู่หยอกล้อกัน...