บทที่ 103 บังเอิญเจอคนคุ้นเคยที่ตีนเขา

ขับรถจากหมู่บ้านหนึ่งไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง ใช้เวลาแค่ประมาณสิบนาที

ด้านหลังหมู่บ้านที่ชื่อ "หลัวซาน" มีเส้นทางเดินป่าสำหรับปีนเขา พอมีคนเดินกันเยอะๆ เข้า มันก็เลยกลายเป็นทางเดินขึ้นมาเอง

ชาวบ้านที่นี่ก็หัวใส ปรับพื้นที่ว่างตรงปากทางเข้าหมู่บ้านให้เป็นลานจอดรถสำหรับนักท่องเที่ยวสายลุยที่ขับรถมาเอง คิดค่าจอดรถคันละ 20 หยวน ราคามาตรฐานไม่มีการโก่งราคา

หยางจ้านเคยถามเส้นทางมาล่วงหน้าแล้ว ก็เลยขับรถตรงเข้าไปจอดในลานจอดรถของหมู่บ้านได้เลย

ลานจอดรถปูด้วยทรายผสมดิน ไม่มีเทพื้นหรือตีเส้นแบ่งช่องจอดรถอะไรทั้งนั้น มีรถเก๋งเจ็ดแปดคันจอดหลบแดดอยู่ใต้ร่มไม้ด้านใน หยางจ้านก็ขับรถพุ่งตรงไปหาที่จอดใต้ร่มไม้บ้าง