บทที่ 104 ได้ลูกหมาบอร์เดอร์คอลลี่มาสองตัว

เส้นทางเดินป่าปีนเขาเส้นนี้ เอาจริงๆ ก็ไม่ใช่ยอดเขาหลักที่มีวิวทิวทัศน์สวยงามอลังการอะไรหรอก เหตุผลง่ายๆ เลยนะ ถ้ามันเป็นยอดเขาหลัก ป่านนี้พวกหน่วยงานรัฐคงมาสร้างบันไดทางเดินซะสวยหรูไปแล้วล่ะ

เพราะงั้น คนที่มาปีนเขาเส้นทางนี้ก็เลยมีไม่เยอะ ระหว่างทางก็เจอพวกวัยรุ่นสายลุยที่ชอบแบ็กแพ็กมาเที่ยวเองบ้างประปราย ส่วนใหญ่ก็อยู่ในวัยหนุ่มสาวพลังเหลือเฟือแบบพวกหยางจ้านนี่แหละ พอเดินสวนกันก็ยิ้มทักทายกันตามมารยาท แล้วก็ต่างคนต่างเดิน ไม่ได้ก้าวก่ายอะไรกัน

พอขึ้นมาถึงยอดเขา พวกหยางจ้านทั้งสี่คนก็ถ่ายรูปเล่นกันอย่างเมามันจนเหนื่อยหอบ ก่อนจะพากันไปหาที่นั่งพักใต้ร่มไม้ แล้วก็เอาเสบียงที่พกมาในกระเป๋าเป้ออกมาแบ่งกันกิน ถือซะว่ามาปิกนิกกินมื้อเที่ยงไปในตัว

พวกจวงเจี้ยนจวินเอาของกินออกมา ก็เป็นพวกขนมปัง แครกเกอร์ ธรรมดาๆ แต่พอหยางจ้านรูดซิปกระเป๋าเป้เท่านั้นแหละ ของกินละลานตามาก ทั้งเนื้อแดดเดียว เค้ก ผลไม้อบแห้ง ช็อกโกแลต แถมยังมีแอปเปิล กล้วย แล้วก็แคนตาลูปอีกสองลูก

แต่ที่พีคสุดๆ คือตอนที่หยางจ้านแกะถุงพลาสติกที่ห้อยต่องแต่งอยู่ข้างกระเป๋าเป้ออกมา ข้างในมีเสี่ยวหลงเปากับไข่ต้มใบชาซ่อนอยู่