บทที่ 107 ชิงลงมือดูแลก่อนใคร

ผ่านวันหยุดพักผ่อนไปอีกหนึ่งวัน ตอนกลางวันหยางจ้านก็นั่งคุยเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ในออฟฟิศ พอตกเย็นก็กินข้าว เดินเล่น แล้วก็ฝึกฮุยฮุยกับอาฉีอยู่ที่บ้านกับเฉินเฉิน

ตั้งแต่มีฮุยฮุยกับอาฉี เฉินเฉินก็ขับรถมาที่บ้านเลขที่ 168 เองทุกวันหลังเลิกงาน ไม่ยอมให้หยางจ้านพาออกไปเดตข้างนอกแล้ว กิจกรรมตีแบดมินตันหรืออื่นๆ ก็ถูกเลื่อนออกไปหมด

เอาแต่คลุกอยู่กับหยางจ้าน พาน้องหมาสองตัววิ่งเล่นฝึกฝนอยู่ในลานบ้านและบนชายหาด เป็นความสุขที่เรียบง่าย แต่พอถึงช่วงสี่ทุ่มกว่า เธอก็ยังยืนกรานที่จะขับรถกลับไปนอนที่หอพัก โดยใช้ข้ออ้างสวยหรูว่าต้องรักษาความสัมพันธ์แบบยังไม่แต่งงานไม่ให้อยู่ก่อนแต่ง หมายความว่าการมาค้างด้วยกันเป็นครั้งคราวไม่ถือว่าเป็นการอยู่กินด้วยกัน

หยางจ้านเองก็ชอบความอิสระ แฟนสาวทั้งสวย รู้ความ เป็นแม่ศรีเรือน แถมยังไม่ทำตัวติดแจ ดูท่าชาติที่แล้วคงทำบุญมาเยอะถึงได้เจอคู่ครองที่ดีขนาดนี้ ในขณะที่รู้สึกขอบคุณ หยางจ้านก็ยิ่งรู้สึกพอใจและรักเฉินเฉินมากขึ้นไปอีก

เอาเข้าจริง ความปรารถนาของคนเรามันควบคุมได้ง่ายนิดเดียว พวกเจ้าชู้หลายใจมักจะมีข้ออ้างสารพัดมาหาเหตุผลให้ตัวเอง คนนี้ก็รักแท้ คนนั้นก็รักจริง แต่ในความเป็นจริงแล้ว ขอแค่มีใครสักคนเข้ามาครอบครองพื้นที่ในหัวใจคุณได้อย่างแท้จริง ความปรารถนาที่ไม่ถูกต้องทั้งหมดก็จะถูกกดทับไว้ด้วยความรักและบรรทัดฐานทางศีลธรรม