บทที่ 106 ลูกค้ารายย่อยก็นับเป็นน้ำใจ

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนวิเศษยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ แต่หยางจ้านก็ยังเอนจอยกับความน่าเบื่อและเวลาว่างตอนที่ต้องนั่งเฝ้าออฟฟิศแผนกธุรกิจอยู่ดี

บางทีนิสัยของเหยียนเฟิงกับหยางจ้านก็คล้ายกันนะ ในตอนที่เป้ายอดขายทะลุเป้าหรือทำได้ตามเป้าแล้ว พวกเขาก็ไม่อยากจะออกไปวิ่งเตะฝุ่นหาลูกค้าข้างนอกให้เหนื่อยเปล่าๆ ขอแค่นั่งรอรับออร์เดอร์จากลูกค้าที่ติดต่อมาเอง หรือรอเพื่อนชวนไปเที่ยวก็พอแล้ว

ผิดกับขงผิงอันและซุนเต๋อจื้อ ต่อให้แค่ไปนั่งจิบชาคุยเล่น พวกเขาก็ชอบที่จะร่อนไปร่อนมาข้างนอก เหมือนกับว่าถ้านั่งแช่อยู่ในออฟฟิศแล้วจะร้อนรุ่มไปทั้งตัวยังไงยังงั้น

เช้าวันอังคาร บรรยากาศในแผนกธุรกิจก็ยังคงเป็นไปตามปกติ เหยียนเฟิงนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟา สูบบุหรี่ไปคุยโทรศัพท์ไป หัวเราะร่วนอย่างสบายใจเฉิบ

ส่วนสองเซลส์รุ่นเดอะจอมชีพจรลงเท้าก็หายหัวไปตั้งแต่เช้าตรู่ ทิ้งให้สองหนุ่มสาวแซ่หลิวจับกลุ่มคุยกระหนุงกระหนิงกันอยู่หลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์