บทที่ 114 มหกรรมการช็อปปิงของสองหนุ่มหน้าใหญ่

ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็เลี้ยวเข้าจอดในลานจอดรถกลางแจ้งของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเขตฮุ่ยหยาง สองหนุ่มยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าห้างคนละมวนก่อนจะเดินเข้าไป

หวังเฉิงเดินนำไปเข็นรถเข็นมาคันนึง หยางจ้านชะงักไปนิดนึง ตอนแรกก็กะจะไปเข็นมาอีกคัน แต่โดนหวังเฉิงด่าดักคอซะก่อน "จะเวอร์ไปไหนวะ คันเดียวยังไม่พออีกหรือไง"

หยางจ้านยักไหล่ เออแฮะ ตัวเองก็ชักจะหน้าใหญ่ไปหน่อยจริงๆ เวลาจะซื้อของทีไรก็อยากจะซื้อให้มันครบๆ ไปซะทุกอย่าง ไม่เคยมานั่งคิดเรื่องปริมาณกับราคาเลย ขืนเข็นรถเข็นสองคันเข้าไปจริงๆ สงสัยคงหยิบของที่คิดเอาเองว่าต้องได้ใช้แต่เอาเข้าจริงไม่ได้ใช้กลับมาเกินครึ่งแน่ๆ

แต่ถึงจะพยายามห้ามใจไม่ให้ทำตัวหน้าใหญ่สายเปย์แค่ไหน สปีดการช็อปปิงของชายฉกรรจ์สองคนนี้ก็ยังรวดเร็วปานพายุพัดใบไม้ร่วงอยู่ดี

เดินผ่านโซนเต็นท์ หวังเฉิงก็หันมาถาม "ไอ้เวรเอ๊ย คืนนี้จะกางเต็นท์นอนริมหาดป่าววะ"