บทที่ 119 สนุกจนลืมเวลา ไม่อยากกลับบ้าน

หลินรุ่ยก็ต้องกลับบ้านพร้อมคุณป้าแม่บ้านอยู่แล้ว ต่อให้สนุกแค่ไหนก็คงไม่ค้างคืนบ้านคนที่เพิ่งรู้จักกันวันแรกหรอก ยิ่งแม่ก็อยู่ด้วยทั้งคน ต่อให้เป็นพล็อตละครน้ำเน่าไร้สมองขนาดไหน เรื่องแบบนี้ก็ไม่มีทางเกิดกับเธอหรอก

จูเจี้ยนเฟยแอบเสียดายนิดๆ ก็แหม มีสาวๆ วัยรุ่นตั้ง 7 คนให้เจ๊าะแจ๊ะ แต่เอาเข้าจริงนอกจากหลินรุ่ยแล้ว หมอนี่ก็ไม่กล้าไปเกาะแกะใครเลย แถมกับหลินรุ่ยเองก็ดูทรงแล้วคงจีบไม่ติดหรอก

เอาจริงๆ นะ ถ้าไม่ใช่หนุ่มต่างถิ่นที่มีแววรวยและอนาคตไกลแบบเห็นๆ อย่างหยางจ้านล่ะก็ บรรดาแม่ยายคนพื้นที่ไม่มีทางยอมยกลูกสาวให้หนุ่มต่างถิ่นง่ายๆ หรอก ต่อให้หน้าที่การงานจะดูมั่นคง มีใบปริญญาแปะข้างฝา เขาก็ดูออกกันหมดแหละ

หลังจากส่งคุณป้าแม่บ้านกับลูกสาวกลับไป ก็ถึงเวลาจัดสรรที่หลับที่นอน จริงๆ แล้วก็มีแค่จูเจี้ยนเฟยคนเดียวที่เป็นหนุ่มโสด แต่เฉินซิงกับหวังเสี่ยวฮุ่ยแฟนสาวยังไม่ได้ข้ามขั้นไปถึงขั้นนั้น ก็เลยยังเขินๆ ที่จะนอนห้องเดียวกัน

สรุปแล้วก็เลยแบ่งกันแบบนี้ หวังเฉิงพาเฉินซูไปนอนเต็นท์รับลมทะเล จูเจี้ยนเฟยขอสละสิทธิ์ไปเล่นเกมที่ห้องหนังสือชั้นสาม จะนอนโซฟาหรือเก้าอี้นวดก็แล้วแต่ศรัทธา หลัวหยวนกับหวังหงเยี่ยนอยากลองสัมผัสบรรยากาศนอนเต็นท์บ้าง ก็เลยตกลงไปกางเต็นท์นอนริมหาดเป็นเพื่อนคู่หวังเฉิง