บทที่ 120 เสียงจากทางบ้านปลอบประโลมใจ

เผลอแป๊บเดียวก็เช้าวันจันทร์อีกแล้ว ช่วงเวลาจิบชาคุยเล่นหลังอาหารเช้า

ขงผิงอันถามขึ้นยิ้มๆ "เถ้าแก่หยาง โปรเจกต์ที่เฉียนไห่มีข่าวคราวอะไรคืบหน้าบ้างไหมครับ ลูกค้าผมหลายเจ้าช่วงนี้ลดออร์เดอร์ลงหมดเลย บอกว่าจะรอดูทิศทางจากเบื้องบนก่อน"

ทุกคนรอบโต๊ะน้ำชาหันมามองหยางจ้านเป็นตาเดียว หยางจ้านจิบชาอย่างใจเย็นแล้วตอบ "ก็น่าจะใกล้แล้วล่ะครับ ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าประมาณครึ่งเดือน วันนี้ถ้าเขายังไม่โทรมา พรุ่งนี้ผมจะแวะไปหาเขาที่ออฟฟิศเองเลย"

หยางจ้านกะเวลาดูแล้วก็น่าจะใกล้ถึงกำหนดจริงๆ สัปดาห์ก่อนเจี่ยงเจี้ยนจวินฝากเขาเอาบุหรี่ไปให้หยางลี่ฉวิน เขาก็ยังไม่ได้เอาไปให้ เพราะตั้งใจจะรอให้ใกล้ๆ ถึงเวลานัดก่อนค่อยเอาไปให้ทีเดียว จะได้ไม่ดูเหมือนจงใจไปทวงถามเรื่องงานให้ดูน่าเกลียด

พอได้ยินหยางจ้านพูดแบบนี้ ทุกคนก็ไม่อยากเซ้าซี้ต่อ ได้แต่เก็บความกังวลเรื่องลูกค้าหายไว้ในใจต่อไปอีกสองสามวัน