บทที่ 121 กตัญญูก็ต้องหาเหตุผล

แม่ของหยางจ้านยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมรายได้จากเดือนละสองสามพันหยวนถึงพุ่งพรวดขึ้นมาเป็นหนึ่งถึงสองแสนหยวนได้ "ลูกหลอกแม่หรือเปล่าเนี่ย ทำงานขายมันจะหาเงินได้เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ"

ยังไม่ทันที่หยางจ้านจะได้อธิบาย เสียงสนับสนุนอย่างมั่นใจของพ่อหยางกั๋วเจิ้งก็ดังแทรกเข้ามา "คุณจะไปรู้อะไร บริษัทที่เสี่ยวจ้านทำอยู่มันระดับไหน จะเอาไปเทียบกับหน่วยงานกระจอกๆ ของผมเมื่อก่อนได้ยังไง บิลใหญ่ๆ ของเขาใบหนึ่ง ถ้าแบ่งค่าคอมมิชชันออกมาเยอะๆ มันก็เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ แต่เสี่ยวจ้าน เรื่องนี้บริษัทลูกจะรู้เข้าหรือเปล่า"

"วางใจเถอะครับพ่อ นี่เป็นความต้องการของลูกค้าเองที่อยากมีซัปพลายเออร์สองเจ้า ส่วนอีกเจ้านึงผมก็เป็นคนไปติดต่อประสานงานให้เอง ค่าคอมมิชชันมันก็เลยตกเป็นของผม สำหรับบริษัทแล้วนี่คือการตัดสินใจของลูกค้า ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลยครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว! แบบนี้เสี่ยวจ้านก็มีเงินติดตัวตั้งสามสี่แสนเลยสิ มีเงินแล้วห้ามใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนะ เงินมันได้มาไวอย่าติดนิสัยมือเติบเชียวล่ะ ได้ยินไหม"

หยางจ้านเข้าใจความกังวลของพวกท่านดี แต่เขาก็ยังเลือกที่จะขยายตัวเลขความมั่งคั่งให้ดูเยอะเข้าไว้ "มากกว่านั้นครับพ่อ ตอนนี้ยอดเงินในบัญชีผมมีเกินหนึ่งล้านแล้วครับ พ่อครับแม่ครับ ลูกชายของพ่อกับแม่ตอนนี้เป็นเศรษฐีเงินล้านแล้วนะ"