บทที่ 122 หยางลี่ฉวินนัดพบพูดคุยอย่างเปิดอก

สี่โมงกว่าๆ กลับถึงแผนกธุรกิจเพื่อเข้าสู่ช่วงเวลาปลาเค็มต่อ การได้อธิบายเรื่องรายได้ให้พ่อแม่ฟังพร้อมกับแสดงความกตัญญูไปหนึ่งชุดใหญ่ทำให้หยางจ้านอารมณ์ดีขึ้นมาก

วันจันทร์เฉินเฉินและเพื่อนร่วมงานค่อนข้างยุ่ง แถมวันแรกที่กลับมาหอพักหลังวันหยุดก็มีเพื่อนร่วมงานอยู่กันเยอะ คืนนี้เธอจึงจะไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนสาวและไม่มาหาหยางจ้าน ช่วงเวลาที่ได้อยู่ลำพังแบบนี้คือความสุขอีกรูปแบบหนึ่งที่ชายวัยกลางคนผู้ผ่านชีวิตครอบครัวมานานย่อมเข้าใจได้ดีทุกคน

แต่เสียดายที่แผนการเสพสุขกับความโดดเดี่ยวของหยางจ้านนั้นวางไว้เร็วเกินไป ห้าโมงกว่าๆ หยางลี่ฉวินก็โทรศัพท์มานัดกินข้าวเย็นกันสองต่อสอง

หยางจ้านย่อมเข้าใจความหมายของนัดกินข้าวครั้งนี้ดี แม้เขาจะไม่ได้มีความปรารถนาแรงกล้าในการทำยอดขายขนาดใหญ่ แต่เมื่อโอกาสที่มีทั้งการนัดหมายและความสำเร็จร่วมกันมาเยือน การสื่อสารและขับเคลื่อนงานอย่างกระตือรือร้นก็คือจรรยาบรรณวิชาชีพขั้นพื้นฐาน

กินอะไรไม่ใช่ประเด็น กินที่ไหนก็ไม่ใช่ประเด็น หยางจ้านต่อสายจองห้องส่วนตัวที่ร้านอาหารส่วนตัวของเถ้าแก่เฉินอ้วนทันที แล้วจึงขับรถไปรับหยางลี่ฉวิน