บทที่ 123 พี่น้องท้องเดียวกันก็ต้องคิดบัญชีให้ชัด

สองคนกับรถสองคันใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็มาจอดสนิทอยู่ที่หน้าหน้าประตูร้านอาหารส่วนตัวของเถ้าแก่เฉินอ้วน เถ้าแก่เนี้ยเห็นรถของหยางจ้านก็มายืนยิ้มแป้นรอรับแขกอยู่ที่หน้าประตูทันที

หยางจ้านลงจากรถล็อกประตู มือซ้ายกำทั้งกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ บุหรี่ และไฟแช็กเอาไว้ด้วยกัน ส่วนมือขวาก็เอากุญแจรถไปคล้องไว้ที่นิ้วก้อยซ้ายอีกที เพราะอย่างไรเสียมือขวาก็ไม่ชินกับการถือของจุกจิก และคนขับรถส่วนใหญ่ก็ไม่ชอบยัดของพวกนี้ใส่กระเป๋ากางเกง พี่มือซ้ายเลยต้องรับภาระหนักไปหน่อย

ปกติเขาแต่งตัวสไตล์ลำลอง ขอแค่ไม่ต้องไปพบผู้ใหญ่ระดับสูงก็ไม่ซีเรียสอะไร แต่เขากลับหาประเป๋าที่เข้ากับชุดเพื่อมาใส่ของพกพาพวกนี้ไม่ได้เสียที หรืออาจจะเป็นเพราะความขี้เกียจหาด้วยส่วนหนึ่ง แต่โชคดีที่หยางจ้านเป็นคนละเอียดรอบคอบ ของจุกจิกพวกนี้เลยไม่เคยตกหล่นหายที่ไหน

หยางลี่ฉวินนั้นต่างออกไป ถึงจะไม่ได้ใส่เชิ้ตกางเกงสแล็กแบบทางการเต็มยศ แต่การแต่งตัวก็ยังเป็นแนวลำลองที่แฝงความภูมิฐานแบบนักธุรกิจ ดูสมกับรสนิยมผู้บริหารที่ประสบความสำเร็จในวัยสี่สิบ และแน่นอนว่าต้องมีกระเป๋าเอกสารหนังนุ่มแบรนด์เนมระดับกลางถึงสูงพกติดตัวตลอดเวลา

ด้วยเหตุนี้ เมื่อทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านจึงให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่เถ้าแก่เนี้ยหาได้สนใจเรื่องนั้นไม่ เธอผายมือต้อนรับแขกเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น