บทที่ 131 การฝึกตนของตัวประกอบ

บ่ายวันศุกร์ประมาณสามสี่โมงเย็น ในแผนกธุรกิจก็เหลือเพียงหยางจ้านกับสองเสี่ยวหลิวเท่านั้น สุดสัปดาห์นี้ยังมีออร์เดอร์ที่ต้องจัดส่งอยู่บ้าง แต่หลังจากผ่านช่วงการส่งของที่อัดแน่นมาอย่างหนักหน่วง แผนงานวันเสาร์และอาทิตย์จึงจงใจจัดไว้เพียงแค่ 3 เที่ยว ซึ่งล้วนแต่เป็นรถคันใหญ่ที่ประสานงานมาจากพี่เหว่ย ดังนั้นภารกิจทั้งหมดจึงยกให้ หลิวเสี่ยวหัว เด็กตกค้างเพียงหนึ่งเดียวเป็นคนจัดการ

นี่คือบททดสอบและเป็นทั้งแรงกระตุ้นสำหรับเขา หลิวเสี่ยวหัวเองก็พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม พลังใจล้นเหลือ ตลอดเดือนที่ผ่านมาหยางจ้านพามันออกไปลุยหน้างานตลอด ขั้นตอนและจุดสำคัญของธุรกิจไม่ใช่เรื่องยากเกินกว่าที่นักศึกษาจบปริญญาตรีอย่างเขาจะทำความเข้าใจ

ลูกค้าที่ต้องไปส่งของก็ได้ไปทำความรู้จักและปูทางไว้ให้หมดแล้ว หยางจ้านจึงไม่มีอะไรต้องห่วง เขาให้กำลังใจแบบไม่ต้องเสียเงินไปชุดใหญ่ ส่วนเรื่องรายได้ที่จับต้องได้จริงก็รอให้เห็นตอนเงินเดือนออกเดือนหน้า นั่นแหละคือหลักประกันที่มีประสิทธิภาพที่สุด

สุดสัปดาห์นี้หยางจ้านตั้งใจจะไปใช้เวลาที่เซินเจิ้น พอถึงเวลาห้าโมงเย็นเขาก็กลับบ้านไปเก็บข้าวของ พาฮุยฮุยและอาฉีขึ้นรถมุ่งหน้าไปรับเฉินเฉิน

ตั้งแต่เลี้ยงฮุยฮุยกับอาฉีมา ความสนุกน่ะของจริง เวลาอยู่บ้านคนเดียวก็ได้ซึมซับความสงบแต่ไม่รู้สึกเหงา แต่ข้อเสียอย่างเดียวคือลูกหมามีคุณสมบัติเหมือนลูกติดที่สลัดไม่หลุด จะทิ้งไว้แล้วออกไปลัลล้าคนเดียวก็ทำไม่ได้ ต้องคอยเป็นห่วงเป็นใยตลอด