บทที่ 133 มองเห็นความจริงและสำรวจตัวเอง

สำหรับเรื่องการดื่มเหล้านั้น หยางจ้านบอกได้เพียงว่าคนประเภทเดียวกันมักจะดึงดูดเข้าหากัน ในกลุ่มเพื่อนฝูงของเขาดูเหมือนจะไม่มีใครที่เป็นนักดื่มตัวยงเลย ดังนั้น ส่วนใหญ่เวลาทานข้าวพูดคุยกับเพื่อนฝูง เหล้าจึงไม่ใช่ส่วนประกอบที่จำเป็น

ชายหญิงสี่คนนั่งอยู่ที่โต๊ะริมทางในยามค่ำคืน ดูเหมือนทุกคนจะลืมไปว่ามีเครื่องดื่มที่เรียกว่าเหล้าอยู่บนโลกนี้ พวกเขาทานกับข้าว จิบชา และพูดคุยกัน จนความรู้สึกห่างเหินค่อยๆ จางหายไป

เจี่ยงฉี่เชาดูเหมือนจะสลัดความปรารถนาเล็กๆ ที่มีก่อนมาเจอหน้าทิ้งไปได้แล้ว เขาเริ่มปรับตัวและมีส่วนร่วมในหัวข้อสนทนาที่เตลิดเปิดเปิงของทุกคนได้มากขึ้น

จางอี้ฮั่น: "หยางจ้านมาเซินเจิ้นบ่อยไหมคะ? วันหลังถ้ามาต้องโทรบอกกันนะ รู้สึกว่าคุยกับคุณแล้วช่วยยกระดับความคิดทางจิตวิญญาณได้ดีทีเดียว"

หยางจ้าน: "ทำไมครับ นี่เป็นประโยคบอกลาปิดท้ายมื้ออาหารหรือเปล่า?"