บทที่ 134 ก็นับว่าเป็นคนมีบ้านในเซินเจิ้นแล้ว

เช้าวันต่อมา หยางจ้านตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมงกว่า ที่พักยังคงเป็นโรงแรมคู่สัญญาที่เฉินเว่ยเคยจัดการให้คราวก่อน ไม่ใช่ว่าเขาขี้งกค่าที่พักหรือหาที่อยู่ไม่ได้ แต่เป็นเพราะความขี้เกียจหาล้วนๆ สำหรับหยางจ้านแล้ว โรงแรมมาตรฐานสี่ดาวขึ้นไปก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

อีกเหตุผลหนึ่งที่พักแถวนี้เพราะหยางจ้าน "คุ้นเคย" กับพื้นที่แถวนี้จริงๆ เขาเปลี่ยนชุดเป็นชุดกีฬา เดินออกจากโรงแรมข้ามถนนตรงเข้าสู่สวนสาธารณะเหอฮวา (Hehua Park) ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เส้นทางและทัศนียภาพในสวนแห่งนี้ช่างให้ความรู้สึกที่ใกล้ชิดเหลือเกิน

ภายในสวนมีสระบัวเชื่อมต่อกับทะเลสาบ ต้นไม้ร่มรื่นมีศาลาพักผ่อนตั้งอยู่เป็นระยะ เส้นทางเดินวิ่งคดเคี้ยวราบเรียบ บนผิวน้ำมีใบบัวแผ่กว้างชูช่อดอกไหวเอนพริ้วไปมา...

หยางจ้านชอบเมืองเซินเจิ้น ไม่เกี่ยวกับเรื่องมีเงินหรือไม่มีเงิน แต่เป็นเพราะภูมิอากาศและการสร้างเมืองที่นี่ทำให้คนต่างถิ่นรู้สึกอุ่นใจและกลมกลืนได้ง่ายกว่าเมืองเก่าที่มีประวัติศาสตร์ซับซ้อน

อย่างสวนสาธารณะขนาดใหญ่ที่เปิดให้เข้าฟรีแบบนี้ หลายแห่งตั้งอยู่บนพื้นที่ทองคำใจกลางย่านธุรกิจ ในอนาคตเมื่อมีการทำสถิติจะพบว่าเมืองนี้มีสวนสาธารณะเพื่อประชาชนนับพันแห่ง ไม่ว่าจะอาศัยอยู่ที่ไหน ภายในรัศมีไม่กี่กิโลเมตรย่อมมีสถานที่ดีๆ ให้คนในเมืองพาครอบครัวมาเดินเล่นพักผ่อนได้เสมอ