บทที่ 137 กินของดีทั้งทีก็ต้องหอยนางรม

พอกลับมาถึงบ้าน ก็มีแค่เฉินเฉินกับโอวเสี่ยวถิงสองสาวนั่งดูทีวีและกินขนมอยู่บนโซฟา เฉินเฉินไม่ใช่คนบอบบาง ออกไปซื้อของก็ไม่ต้องให้หยางจ้านไปช่วยถือของเลย

นอกจากขนมและผลไม้บนโต๊ะน้ำชาในห้องนั่งเล่นแล้ว หยางจ้านก็ไม่เห็นของที่ซื้อมาอย่างอื่นเลย คิดว่าเฉินเฉินคงช่วยจัดเก็บเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ในใจก็รู้สึกพอใจและปลื้มปริ่มเป็นอย่างมาก

กู้เหว่ยและเหยียนเฟิงชิ่งหนีไปหลังจากหยางจ้านออกจากบ้านไปแค่สิบกว่านาที นานๆ ทีจะพาภรรยามาเซินเจิ้น ถ้าไม่พาออกไปจับจ่ายใช้สอยสักรอบก็คงดูจะผิดต่อฉายาเศรษฐีใหม่ไปหน่อย โทรศัพท์คุยกันแค่นัดแนะเวลาทานข้าวเย็น แล้วพวกเขาก็ทำตัวเป็นเจ้านายที่ปล่อยมือจากงานไปเลย

หยางจ้านร้องโอ๊ยเบาๆ แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเฉินเฉิน หยิบกระเป๋าใบเล็กของเธอที่วางอยู่บนพนักพิงโซฟาขึ้นมา ค้นหากระเป๋าใส่กุญแจ แล้วยัดกุญแจห้อง 1502 คีย์การ์ด และบัตรจอดรถใส่ลงไปในกระเป๋าของเธอ

เฉินเฉินมองดูการกระทำของหยางจ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าเปล่งประกายสดใส เธอหยิบลูกพลัมป้อนเข้าปากหยางจ้าน หยางจ้านแกล้งทำตัวตลกโดยงับทั้งลูกพลัมและนิ้วของเธอเข้าไปด้วย จนเรียกเสียงร้องอุทานเบาๆ และสายตาที่มองค้อนด้วยความเขินอาย