บทที่ 138 การเลี้ยงข้าวที่แพงหูฉี่และงานเลี้ยงสังสรรค์

การทานอาหารหนึ่งมื้อโดยไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แต่กลับต้องจ่ายเงินเฉียดห้าหลัก สำหรับคนรายได้ระดับปานกลางคงเป็นเรื่องที่คิดไม่ถึง แต่จะบอกว่าหรูหราอลังการไหม ก็คงไม่ถึงขนาดนั้น หยางจ้านในชาติก่อนก็เคยเห็นการทานอาหารมื้อละหลายแสนหยวนมาแล้วหนึ่งถึงสองครั้ง ทว่านั่นคืองานเลี้ยงที่มีจุดประสงค์แอบแฝง ซึ่งไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับงานเลี้ยงในครั้งนี้ได้

เมื่อเวลาสามทุ่มผ่านพ้นไป หยางจ้านเดินมาส่งเพื่อนทั้งสองครอบครัวที่หน้าประตูร้านอาหาร เขามองเห็นเจี่ยงฉี่เชายืนเหม่อลอยมองไฟท้ายรถที่ค่อยๆ หายลับไป หยางจ้านจึงเดินเข้าไปเอาไหล่กระแทกเบาๆ "ไปไกลแล้วเว้ย! คืนนี้จะนอนค้างที่บ้านฉันหรือจะกลับไปนอนห้องแก?"

เจี่ยงฉี่เชายังไม่อยู่ในวัยที่จะมานั่งพะวงเรื่องความรักความผูกพันอะไรนักหนา เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วตอบ "กลับไปนอนห้องดิ ไม่ได้ไกลอะไร กางเกงในก็ไม่ได้เอามา ตัวเหนียวเหงื่อจะแย่แล้ว"

"โอเค งั้นแกค่อยๆ ยืนซึมซับบรรยากาศตรงนี้ไปละกัน ฉันไปส่งเฉินเฉินกลับบ้านก่อนล่ะ" หยางจ้านไม่รอช้า ตบไหล่เพื่อนเบาๆ แล้วจูงมือเฉินเฉินเตรียมตัวเดินจากไป

เฉินเฉินหันไปโบกมือลาเจี่ยงฉี่เชาอย่างมีมารยาท "ลาก่อนค่ะพี่ฉี่เชา"