บทที่ 139 ความสุขที่ไร้กังวล

เมื่อเดินเข้ามาในโถงบันได หยางจ้านก็พบว่าตึกนี้ยังไม่ใช่ตึกในหมู่บ้านกลางเมืองแบบ "มืออาชีพ" อย่างในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า ที่บอกว่าไม่เป็นมืออาชีพก็เพราะตึกนี้มีแค่ห้าชั้น แถมแต่ละชั้นยังมีแค่สองห้องหันหน้าชนกัน โถงบันไดก็ไม่ได้แคบและอึดอัดแบบตึกที่สร้างมาเพื่อปล่อยเช่าโดยเฉพาะ ดูทรงแล้วคงเป็นแค่บ้านเก่าที่ชาวบ้านสร้างไว้เองเท่านั้น

เดินขึ้นมาถึงชั้นสาม เคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ รูปแบบห้องปกติคือสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น สภาพห้องอาจจะดูเก่าไปสักหน่อย แต่การอยู่อาศัยก็ไม่น่าจะแย่อะไร

"อ้าว พี่ฉี่เชามาแล้ว ยินดีต้อนรับๆ" คนเปิดประตูคือหนุ่มแว่นหน้าตาเรียบร้อย รูปร่างสันทัด สวมกางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ ผมยังชี้ฟูเหมือนเพิ่งตื่นนอน

"พี่เซิ่ง เพิ่งตื่นเหรอเนี่ย นี่เพื่อนร่วมชั้นผม หยางจ้าน แล้วจางจิงกับหวาฮว่าล่ะ" เจี่ยงฉี่เชาเอ่ยถามทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา

"สวัสดีครับ เข้ามานั่งก่อนสิ" อู๋เซิ่งทักทายอย่างเป็นกันเอง หยิบบุหรี่ซองที่แฟบไปครึ่งหนึ่งจากโต๊ะกระจกมาส่งให้ทั้งสองคนคนละมวน จากนั้นก็ขยำซองบุหรี่ทิ้งลงถังขยะ "จางจิงออกไปจ่ายตลาด เดี๋ยวก็กลับ ส่วนหวาฮว่าเพิ่งโทรมาบอกว่าลงเครื่องแล้ว เรียนบ้าอะไรก็ไม่รู้ วันๆ เอาแต่บินไปทำโปรเจกต์กับอาจารย์ที่ปรึกษา จบมาสงสัยจะไม่ได้เหยียบพื้นดิน"