บทที่ 140 พบหน้าแม่ยายแบบฉุกละหุก

หยางจ้านเดินลงบันไดมาขึ้นรถเพียงลำพัง ล้วงกระเป๋าหยิบเงินที่เล่นไพ่ได้มาหลายร้อยหยวน กรีดแบงก์ให้เรียบแล้วเก็บใส่กล่องคอนโซลกลาง แค่นี้ก็มีค่าทางด่วนกับค่าน้ำมันใช้ไปได้อีกพักใหญ่แล้ว

หยางจ้านอดไม่ได้ที่จะยิ้มแฉ่ง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโรบินฮู้ดที่ปล้นคนรวยมาช่วยคนจนยังไงยังงั้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากออมมือให้พวกนั้นหรอกนะ แต่จะโทษก็ต้องโทษที่มือเขาขึ้นเกินไป ขนาดแทงพนันรอบนอกยังได้กำไรเยอะกว่าคนนั่งเล่นซะอีก จ่ายค่าข้าวเย็นกับมื้อดึกไปตั้งพันกว่าหยวน สุดท้ายยังเหลือกำไรกลับมาอีกหลายร้อย ช่วยไม่ได้จริงๆ ความสุขแบบนี้หยางจ้านคงต้องขอเก็บไว้ฟินคนเดียว

เขารีบบึ่งรถกลับไปที่ห้องในโครงการเซียงมี่หัวเทียนเพื่อเก็บข้าวของ ล็อกประตูเสร็จก็เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปรับเฉินเฉินทันที

สองทุ่มกว่าๆ รถก็มาจอดในที่จอดรถประจำใต้ตึกบ้านของเฉินเฉิน หยางจ้านแอบแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นรถฮอนด้า ซีวิคของเฉินเว่ยจอดอยู่ข้างๆ ตั้งแต่หัววัน

หยางจ้านคิดในใจว่าปกติพี่เมียคนรองไม่ค่อยจะอยู่ติดบ้านตั้งแต่หัวค่ำแบบนี้นี่นา เขาเลยโทรหาเฉินเฉินแล้วลงมายืนสูบบุหรี่รออยู่ข้างรถ