บทที่ 143 อารมณ์ชั่ววูบกับการขับรถคนเดียวกลางดึก

หยางจ้านขับรถออกจากไซต์งานเพียงลำพังเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน เมื่อถึงวงเวียนสี่แยกใจกลางเมือง ตามปกติแค่เลี้ยวขวาที่แยกแรกก็จะถึงแผนกธุรกิจแล้ว แต่หยางจ้านกลับขับเลยไปจนถึงแยกที่สามอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่ถึงสองนาทีรถก็มาจอดอยู่หน้าบ้านตัวเองเสียแล้ว

พอรู้ตัวว่าจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หยางจ้านก็ตัดสินใจแวะจอดรถที่บ้าน ไม่รู้เหมือนกันว่าอยากจะทำอะไร แค่คิดว่าจะเข้าไปให้อาหารฮุยฮุยกับอาฉี แต่พอเดินไปที่คอกก็เห็นพวกมันกินอิ่มแปล้กันเรียบร้อยแล้ว

หยางจ้านเลยปล่อยพวกมันออกไปวิ่งเล่นในลานบ้าน ส่วนตัวเองเดินขึ้นไปที่ระเบียงชั้นสาม หยิบที่เขี่ยบุหรี่มาวางบนราวระเบียง จุดบุหรี่สูบแล้วใช้สองมือยันราวระเบียงทอดสายตามองออกไปที่ผืนทะเลไกลโพ้น

ตามหลักแล้ว หยางจ้านในตอนนี้ไม่ควรจะมีเรื่องให้ต้องหนักใจ ความทุกข์ร้อยละเก้าสิบเก้าบนโลกใบนี้แก้ได้ด้วยเงิน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องนั้นเลยสักนิด

ทั้งเรื่องงาน ความรัก หรือครอบครัว ก็ราบรื่นดีทุกอย่าง ความรู้สึกกระสับกระส่ายที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้หยางจ้านหาสาเหตุไม่เจอ ร่างกายก็ไม่ได้เหนื่อยล้า เรื่องเลวร้ายก็ไม่เคยทำ หรือว่าลูกผู้ชายก็มีวัน "วันนั้นของเดือน" กับเขาด้วย? แต่นั่นมันน่าจะเป็นอาการของคนวัยทองอายุสี่สิบขึ้นไปไม่ใช่หรือไง!