บทที่ 145 ขับบีเอ็มหรู ไม่คู่ควรกับสถานเริงรมย์

พูดตามตรง ตั้งแต่กลับชาติมาเกิด หยางจ้านยังไม่เคยออกไปเที่ยวเตร่หาความสุขใส่ตัวแบบคนเดียวเลยสักครั้ง ตอนโสดก็มัวแต่ลืมคิดเรื่องพวกนี้ พอมีแฟนแล้วก็ยิ่งไม่คิดจะทำเข้าไปใหญ่

หลังจากกินข้าวเสร็จ หยางจ้านก็ขับรถวนเวียนอยู่ในย่านธุรกิจใจกลางเมืองกว่างโจว ถนนในเซินเจิ้นน่ะขับง่าย แต่สำหรับกว่างโจว ถึงเขาจะเคยมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ถ้าไม่มีระบบนำทางก็หลงทางเอาง่ายๆ เพราะถนนที่นี่ซับซ้อนกว่าเซินเจิ้นเยอะ

ในฐานะเมืองเอกของมณฑล ย่อมมีโรงแรมหรูหราอลังการอยู่ทุกหนทุกแห่ง ถ้าอยากได้โรงแรมที่มีบริการ "พิเศษ" ก็แค่ขับขึ้นทางด่วนไปอีกสักสองสามสิบกิโลเมตร ที่นั่นมีโรงแรมพร้อมบริการระดับพรีเมียมที่ทำให้ผู้ชายทุกคนหลงใหลจนไม่อยากกลับ ซึ่งยังคงรุ่งเรืองไปได้อีกหลายปี

น่าเสียดายที่คืนนี้หยางจ้านไม่อยากนอนแกร่วอยู่ในโรงแรมด้วยความเหงาและเบื่อหน่าย

ขณะขับรถไปบนถนน หยางจ้านก็เล่นเกมงี่เง่าไร้สาระกับตัวเอง ด้วยการขับรถตามหลังรถคาดิลแลค ไปเรื่อยๆ ขับไปจอดไป คลาดกันก็ไม่สนใจ เปลี่ยนคันใหม่แล้วขับตามต่อ